பாகிஸ்தானின் நட்பு

பாகிஸ்தானின் நட்பு 

1999 இல் சென்னை சேப்பாக்கத்தில் பாகிஸ்தான் அணி கடைசிநேரத்தில் இந்திய அணியை தோற்கடித்தது.

யாரும் எதிர்பாராத விதமாக தமிழக பார்வையாளர் அனைவரும் எழுந்துநின்று கைதட்டி பாகிஸ்தான் அணியை இன்ப அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தினர்.

(Chennai Crowd standing Ovation on Pakistani win 1999 !!
என்கிற பெயரில் youtube இல் இருந்த காணொளி தற்பொது நீக்கப்பட்டு விட்டது)

'எதிரிக்கு எதிரி நண்பன்' என்கிற வகையில்
தமிழர்களின் தனிநாடு போராட்டத்திற்கு பாகிஸ்தான் ஆயுதம் தருமானால் நாம் கட்டாயம் வாங்கிக் கொள்ளவேண்டும்.

ஆனால் பாகிஸ்தான் நிபந்தனைகள் எதுவுமின்றி இந்த உதவியைச் செய்யவேண்டும்.

பதிலுக்கு நாம் செய்வது அவர்களுக்கு நட்புநாடாக இருப்பது மட்டுமே!

ஏனென்றால்,
பாகிஸ்தானின் இன்னொரு இந்தியா என்பதை நாம் நன்கு அறிவோம்.

ஈழப் படுகொலையில் பாகிஸ்தான் ஆற்றிய பங்கையும் நன்கு அறிவோம்!

நெல்சன் மண்டேலா சாதித்தது என்ன?

நெல்சன் மண்டேலா சாதித்தது என்ன?

மொபைல் கேமரா போராளிகள் இன்று மட்டும் இல்லை அன்றே உண்டு.

அதாவது நமது பிரச்சனைக்காக நாம் போராடாமல் ஊரையே கூவி அழைத்துவிட்டால் நியாயம் கிடைத்துவிடும் என்று நம்புபவர்கள்.

போராடுவதை விட கூவுவது எளிதல்லவா?

சல்லிக்கட்டு போராட்டம் நடந்தாலும் நடந்தது,
இன்று ஒரு கிராமத்தில் ஒரு குழியை மூடவேண்டும் என்றாலும் அந்த ஊர் இளைஞன் ஒரு வீடியோ எடுத்து "ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் போல நடத்தவேண்டும்" என்று பேசி  சமூகவலையில் பரப்பிவிட்டு வீட்டுக்குள் உட்கார்ந்து லைக்குகளை எண்ணிக்கொண்டு குழியை மூட உலகமே திரண்டுவரும் என்று எதிர்பார்த்தபடி இருப்பது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

உலகத்தின் கவனத்திற்கு நமது பிரச்சனையைக் கொண்டு சென்றால் அது தீர்ந்துவிடும் என்றால்,

நெல்சன் மண்டேலா பற்றி உலகத்திற்கே தெரியும் ஆனால் ஆப்பிரிக்கா ஆப்பிரிக்கருக்கே கிடைத்துவிட்டதா?
  தென்னாப்பிரிக்காவில் வெள்ளையர் ஆதிக்கம் குறைந்துவிட்டதா?

பதில் "சிறிதும் இல்லை"

இதேபோல யாசர் அராபத் பற்றி உலகத்திற்கே தெரியும் ஆனால் பாலஸ்தீனம் அமைந்துவிட்டதா?

தலாய்லாமா பற்றி உலகத்திற்கே தெரியும் திபெத் விடுதலை ஆனதா?

இதுபோல உலகத்தின் பரந்துவிரிந்த கண்களின் முன்னிலையிலேயே பல அநியாயங்களும் அடக்குமுறைகளும் கொடூரங்களும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

2009 தமிழினப் படுகொலை அப்படிதான் நடந்தது.

இன்றும் அதற்கான ஆதாரங்களைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு சர்வதேசம் நீதி வழங்கும் என்று திரிபவர்கள் உண்டு.

நாம் ஏன் அகிம்சையை முதலில் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்?

ஏனெனில் நாம் அறவழியில் நோகாமல் நோன்பு கும்பிடலாம்.

அதிகார வர்க்கமும் அதையே விரும்புகிறது.
அப்போதுதான் அவர்கள் அடிக்க, நாம் அடி "வாங்குவதை" பெருமையாக நினைப்போம்.

நாம் இப்படி அடிவாங்கிக்கொண்டே போனால் நமக்கும் ஒரு தலாய்லாமா கிடைப்பார்.
நோபல் பரிசு கூட கொடுப்பார்கள்.
ஆனால் தீர்வுதான் கிடைக்காது.

சல்லிக்கட்டு போராட்டம் பாதி வெற்றிதான் பெற்றது.
ஸ்டெர்லைட் போராட்டமும் நிரந்தர வெற்றி பெறவில்லை.
இந்த வெற்றிகளின் முன்பு அதற்கான இழப்புகளைக் கணக்கிட்டால் இதற்கு சட்டத்தை நாமே கையிலெடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றும்.

காவிரி பிரச்சனையை நாம் 150 ஆண்டுகளாக அறவழியில்தான் கையாள்கிறோம்.
அது ஐபிஎல்லில் செருப்பு வீசியதில் முடிந்தது. அவ்வளவுதான்.

ஆனால் நமது வீரப்பனாரும் அவரது சொற்ப ஆயுத பலமும் குறுகிய காலத்திற்கு பெற்றுத்தந்த நியாயத்தை ஜனநாயகப் போராளிகளும் இத்தனை பெரிய ஜனநாயகமும் உயர் உச்ச நீதிமன்றங்களும் பெற்றுத்தர முடிந்ததா?

இதே நமது தமிழரசனார் பொன்பரப்பி வங்கியைக் கொள்ளையடிக்கும் திட்டம் உளவுத்துறைக்குத் தெரியாமலிருந்து அவர் அந்த கொள்ளையை வெற்றிகரமாக நடத்தி அதன்மூலம் வெடிமருந்து தயாரித்து அணையை உடைத்திருந்தால் காவிரிப் பிரச்சனை உடனடி முடிவுக்கு வந்திருக்குமா இல்லையா?

நமது சங்கரலிங்கனாரும் திலீபனும் அன்னை பூபதியும் நடத்திய அறவழி போராட்டம் எதில் முடிந்தது?

எட்டுவழிச்சாலை நில கையகப்படுத்தல் பணி 85% முடிந்துவிட்டது என்கிறார்கள்.

நமது எதிர்வினை என்ன?

பெண்கள் கதறி அழுதபடி 4 படம். சில தலைவர்கள் கைது. அவ்வளவுதான்.

  இங்கே ஏதோ புத்தனும் காந்தியும் ஆட்சி செய்வது போலவும்
நமது ஆருயிர்க் காதலன் ஆட்சியில் இருப்பது போலவும் நாம் நடந்துகொள்கிறோம்.

பிரபாகரனாரைக் கண்முன் பார்த்த தலைமுறை இன்று கூடன்குளத்திலும் கதிராமங்கலத்திலும் கூட்டமாக குத்தவைத்து நாட்களை எண்ணினோம்.
இப்போது வருடத்தை எண்ணிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறோம்.

ஒரு போலீஸ்காரனைக் கைநீட்டத் துப்பில்லாமல் முழு கிராமமும் பிழைப்பை விட்டுவிட்டு போராட்டம் என்ற பெயரில் கூடி பொழுதைப் போக்குவது இங்கேதான் நடக்கிறது.

ஆனால் அத்தனை நாசகார திட்டங்களின் பணிகளும் தங்குதடையின்றி நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஒரு வாட்டசாட்டமான இளைஞன் நடுரோட்டில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக ஒரு ஓரமாக நின்று நாலு கோசம் போட்டுவிட்டு காவல்துறையிடம் ரெண்டு அடிவாங்கி வாகனத்தில் ஏற்றபட்டு மண்டபத்தில் தங்கிவிட்டு மாலையில் விடுதலை ஆகி மறுநாள் ஒருவரிச் செய்தியில் வந்ததும் போராடிவிட்ட திருப்தியைப் பெறுகிறான் என்றால் நட்டம் யாருக்கு?

நாம் இன்று செய்யும் கூத்துக்கெல்லாம் பெயர் போராட்டமே அல்ல.
போராட்டம் என்கிற பெயரில் நாமும் பாதிப்படைந்து பிற பொதுமக்களையும் பாதிப்புக்கு உள்ளாக்குகிறோம்.

அதிகார வர்க்கத்தின் மீது சிறு கீறலும் விழாமல், இன்னும் சொல்லப்போனால் அவர்கள் பார்த்து நகைக்கும் வண்ணம் காமெடி செய்துகொண்டு இருக்கிறோம்.

அவர்கள் ஏன் சிரிக்கமாட்டர்?!

கிரிக்கெட் வீரன்கூட பார்ம் இல் இல்லை என்றால் தூக்கி எறிந்துவிடுவார்கள்.
நம்மை ஆள்பவர்களை நாம் சீர்தூக்கிப் பார்த்திருக்கிறோமா?!
அவர்களாக சாகும்வரை பதவியில் வைத்திருக்கிறோம்.

இதையே செய்த தென்னாப்பிரிக்கர் மண்டேலா செய்த சிறு வன்முறைச் செயலுக்கே அவரைச் சாகும்வரை தலைவராகப் போற்றினர்.
மண்டேலா எதற்காகப் போராடவந்தாரோ அதே நிலைதான் இன்றும்.

வரலாற்றைத் திருப்பிப் பார்த்தால் வீரியமாகப் போராடி பாதிவழி வந்து பிறகு சமரசம் செய்துகொண்ட தலைவர்கள் வானளாவிய புகழடைந்துள்ளனர்.
  நாமும் இதே போல உணர்ச்சிக்கு அடிமையாக இருக்கிறோம்.

தமிழன் என்பதை விடுங்கள்.
மனிதன் என்பதை விடுங்கள்.
ஒரு விலங்கினம் என்பதையாவது நிரூபிக்க வக்கு இருக்கிறதா நமக்கு?!

ஒரு எறும்பின் கூட்டைக் கலைக்கப் போனால் அவை கூட கடிக்கும்.
நாம் நமது வீட்டை இடிக்க வந்த, நமது மகனை தூக்கிச்செல்ல வந்த 4 தொப்பை போலீசிடம் பயந்துகொண்டு கெஞ்சி அழுகிறோம்.

இப்படியே போனால் நம் அக்கா தங்கைகளை நம் வீடுபுகுந்து நம் கண்முன்னே கெடுப்பார்கள்.
நாம் வீடியோ எடுத்து நியாயம் கேட்கப் போகிறோமா?
கொடிபிடித்துக்கொண்டு கோசம் போடப் போகிறோமா?

இவ்வளவு அநியாயம் நடக்கிறது.
ஒரு போலீஸ்காரனின் கன்னம் சிவக்கவில்லை.
ஒரு அரசாங்க அதிகாரியின் செவுள் கிழியவில்லை என்றால் அவமானம் யாருக்கு?

அவன் வெறும் அம்பாம்! எய்தவன் எவனோவாம்!

ஏனிந்த வெற்று சமாதானம்?!
தட்டிக்கேட்க துப்பில்லை என்று நேரடியாக ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதானே?!

நீங்கள் திருப்பி அடிக்காமல் ஓடி ஒளிந்துகொண்டால் விட்டுவிடுவார்களா?

இந்திய சனநாயகத்தில் ஏன் உலக சனநாயகத்தலே கூட வன்முறையில் இறங்கியவனை விட அப்பாவிக்குத்தான் தண்டனை கிடைக்க வாய்ப்பு அதிகம்.

வாச்சாத்தி கிராம மக்களை விடவா நீங்கள் அப்பாவிகள்?!
அவர்களுக்கு நேர்ந்தது தெரியும்தானே?!

உங்களுக்காக களத்தில் இறங்க ஒரு கதாநாயகன் வரப்போவதில்லை.
பொதுமக்களே கூட்டாக வன்முறையில் இறங்குங்கள்.

கூவியது போதும்!
கையை நீட்டுங்கள்!

உங்கள் வீரத்தை நிரூபியுங்கள்!

அதன்பிறகு கண்ணைக்காட்டினாலும் உலகம் உங்கள் பின்னால் வரும்!

சிரியாவிற்காக துடிக்கும் தமிழகம் !

சிரியாவிற்காக துடிக்கும் தமிழகம் !

சிரியா பற்றிய தேடலில் கூகுளில் முதலிடம் பிடித்தது !

கடந்த ஏழு நாட்களில் சிரியா பற்றி அதிகம் தேடியது தமிழ்நாடு என்று புள்ளிவிபர செய்தி வந்துள்ளது.

குறிப்பாக ஆவடி உலக அளவில் முதலிடத்தில் உள்ளது.

முதல் 50 இடங்களில் 90%  இடங்கள் தமிழகத்தை சேர்ந்தது.

5 வது இடத்தில் சென்னையை சேர்ந்த காட்டாங்குளத்தூர் இருக்கிறது.

உலக அளவில் முதல் பத்து இடங்களில் 8,9,10 ஆகிய இடங்களில் நாகர் கோவில், தஞ்சாவூர், மதுரை ஆகிய இடங்கள் இருக்கிறது.

(மேற்கண்ட பகுதிகள் இசுலாமியப் பெரும்பான்மை கொண்டன அல்ல)

(நன்றி: oneindia
தலைப்பு: உலகிலேயே சிரியா போர் பற்றி அதிகம் தேடியது தமிழர்கள்தான்..
என்ன காரணம்?)

அதனால்தான் நம்மை தனிநாடாக விடமாட்டார்கள்

இதுவே நமக்கொரு நாடும் முப்படையும் இருந்திருந்தால் சிரியாவில் நடப்பதை பார்த்துக்கொண்டு சும்மாவா இருந்திருப்போம்?

சிரிய மக்களுக்கு தேவையான ஆயுதமும் உணவும் அரசாங்கத்தை எதிர்த்த போரை வழிநடத்த சில தளபதிகளையும் அனுப்பியிருப்போமா இல்லையா?

அதனால்தான் நம்மை தனிநாடாக விடமாட்டார்கள்.

தமிழர்நாடு!
இரும்புநாடு!

ஈராக்கிய குர்திஸ்தான்

ஈராக்கிய குர்திஸ்தான்

சாதி, மதம், நாடு எல்லாம் கடந்து (நம் போல) இனமாக திரண்டு நிற்கும் குர்த் மக்களின் தாய்நிலத்தின் ஒரு பகுதி தனிநாடாக அமையவுள்ளது.

இதற்கெல்லாம் காரணம் அவர்கள் ஆயுதம் தூக்கியதுதான்

நாமாவது இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையே பங்கிடப்பட்டுள்ளோம்.
குர்தி மக்களோ துருக்கி, ஈரான், ஈராக், சிரியா என நான்கு நாடுகளுக்கிடையே சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கும் நாடற்ற இனம்.

பிறக்கும் ஈராக்கிய குர்திஸ்தானுடன் மீதி தாய்நிலமும் இணைந்து குர்திஸ்தான் பிறக்க மனமார்ந்த வாழ்த்து!

#Kurdistan

தடைநீக்கமாம்

தடைநீக்கமாம்

  புலிகள் அழிந்துவிட்டார்கள் என்பதைத்தான் இவ்வாறு உறுதி செய்துள்ளது ஐரோப்பா.

தமிழ்நிலம் முழுவதும்
மீண்டும் புலிகளாக எழுவோம்!

மீண்டும் தடைசெய்யப் பெறுவோம்!

"வாக்களிப்பது மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் என்றால் அதை என்றோ தடைசெய்திருப்பார்கள்"
- எம்மா கோல்ட்மேன்

அமெரிக்க விடுதலைப் போரும் அதைத் தூண்டிய வரிவிதிப்பும்

அமெரிக்க விடுதலைப் போரும்
அதைத் தூண்டிய வரிவிதிப்பும்

அமெரிக்கா என்ற நாடு உருவான வரலாறு தெரியுமா?

அமெரிக்க கண்டத்தை ஆக்கிரமித்து அதன் பூர்வகுடிகளை கொன்றுவிட்டு (ஸ்பானியர்களுக்கு அடுத்ததாக) ஆங்கிலேயர் குடியேறிக்கொண்டனர்.
மிகப்பெரிய நிலம், குறைவான மக்கட்தொகை, கொழிக்கும் வளம் என ஆங்கிலேயர் நல்ல வசதியாக வாழத் தொடங்கினர்.

இவர்கள் தமது தாய்நாட்டையே எதிர்த்து போராடி தனிநாடு ஆனது ஏன் தெரியுமா?

இங்கிலாந்து அவர்கள் மீது விதித்த வரியும்
தன்னிடம்தான் வணிகம் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடும்தான்

அதாவது ஒரே தேசம்! ஒரே வரி! ஒரே வணிக வழி!

இதனால் அமெரிக்க மாநிலங்கள் தானே சுயமாக எந்த அரசுடனும் வணிகம் செய்யமுடியாத நிலை.
உற்பத்தி அனைத்தும் இங்கிலாந்துக்கே போனது!
இறக்குமதியும் அங்கிருந்தே வந்தது!
வரிச்சுமையும் அழுத்தியது!

இறுதியில் 13 ஆங்கிலேய மாநிலங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து 'ஒருங்கிணைந்த அமெரிக்க மாநிலங்கள்' அதாவது 'United States of America' ஆகி தம்மை குடிவைத்து பெரிய நிலம் கொடுத்து வாழ்வளித்த தமது தாய்நாடான ஆங்கிலேய பேரரசுக்கு எதிராக ஆயுதம் தூக்கின.
அது வாஷிங்டன் தலைமையில் விடுதலைப் போராட்டமாக வெடித்தது.

இராணுவத் தோல்வியையே காணாத நாடாக அன்று உலகின் கால்பகுதியை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த மாபெரும் ஆங்கில பேரரசு,
தனது சொந்த இனத்தாலேயே மிகமோசமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டது.
அமெரிக்கா என்ற அறியப்படும் U.S.A உருவானது.

அதன்பிறகு மிக வேகமாக வளர்ந்த அமெரிக்கா நெப்போலியனிடம் லூசியானா பகுதியை விலைக்கு வாங்கி இரு மடங்காக பெருத்தது.
பிறகு அருகே குடியிருந்த ஸ்பானிய பகுதிகளையும் ஆக்கிரமித்து விடுதலைப் போரைத் தொடங்கிய வெறும் 100 ஆண்டுகளுக்குள் 6 மடங்கு பெருத்து வீங்கி
பிறகு ரஷ்யாவிடம் அலாஸ்காவை விலைக்கு வாங்கி
இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பிறகு மிகப்பெரிய வல்லரசாக உருவெடுத்தது.
(ஸ்பானியரை ஆங்கிலேயருக்கு அறவே பிடிக்காது.
இதுதான் ஸ்பானிய குடிவழி நாடான மெக்சிகோ மீதான வெறுப்புக்கு காரணம்)

இன்று அமெரிக்காவில் கால்வாசி மக்கள் ஆங்கில குடிவழிகள்.
ஆனால் எங்கும் எதிலும் இவர்கள் ஆதிக்கமே!
(கனடாவிலும் இதே நிலைதான்!
பிரெஞ்சு குடியேற்றப்பகுதியான கியூபெக் மட்டும் அங்கே விதிவிலக்கு)

ஆங்கில பேரரசைத் தோற்கடித்தாலும் ஆங்கில தாய்நாட்டுக்கு ஒன்றென்றால் பதறி ஓடி வந்து உயிரைக் கொடுத்து காப்பாற்றும் அமெரிக்கா!

அமெரிக்கர் மத்தியில் தாய்நிலத்திலிருந்து யாராவது வந்தால் அத்தனை மரியாதை!
தாய்நில ஆங்கில உச்சரிப்புக்கு அதாவது british english accent க்கு அத்தனை மதிப்பு!

அதாவது இனப்பற்றில் உலகில் ஈடு இணையே சொல்லமுடியாத ஆங்கில இனமே கூட தனது இனப்பற்றையும் மீறி தனிநாடு கேட்க காரணம் அவர்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட வரியும் சுரண்டலும்தான்!

இங்கே நடப்பதும் கிட்டத்தட்ட அதேதான்!

வேறுபாடு என்னவென்றால் நாம் தாய்நாட்டால் சுரண்டப்படவில்லை!
வேற்றின ஹிந்தியரால் சுரண்டப்படுகிறோம்!

ஆங்கில அரசு அதன் குடியேற்ற மாநிலங்களைக் கொள்ளைதான் அடித்தது!

ஆனால் ஹிந்தியா அதன் மாநிலங்களை கொள்ளையடிப்பது மட்டுமன்றி முற்றாக அழித்துவிடவும் துடிக்கிறது!

இத்தனைக்கும் அதன் ராணுவம் வலிமையானதும் கிடையாது!
நம்மிடம் மோதி வெல்லவும் முடியாது!

தமிழர் ராணுவமான விடுதலைப் புலிகளிடம் மோதி ஹிந்தியா மண்ணைக் கவ்விய வரலாறு கண்முண்ணே நடந்துள்ளது!

நாம் ஏன் விடுதலைப் போரைத் தொடங்கக்கூடாது?!

தமிழ்தேசியம் இந்த உலகிற்கு வைக்கும் முழக்கம்தான் என்ன?

தமிழ்தேசியம் இந்த உலகிற்கு வைக்கும் முழக்கம்தான் என்ன?

பொதுவாக தேசியவாதம் வைக்கும் அதே முழக்கம்தான்.

அதாவது இனம், மொழி, நாடு மூன்றும் ஒன்றாக இருக்கவேண்டும்.

தமிழ், தமிழர், தமிழர்நாடு !

மொழியால் தமிழன்!
இனத்தால் திராவிடன்!
தேசியத்தால் இந்தியன்!
என்று கூறுவது பச்சோந்தித்தனம் ஆகும்.

தமிழர்நாடு பச்சோந்திகளை ஒழித்துக்கட்டி ஒருநாள் விடுதலை அடையும்.
விடுதலை என்பது வல்லாதிக்கத்தின் அடிமை அமைப்பான ஐ.நா வழங்கும் அங்கீகாரம் கிடையாது.
ஐ.நா இனப்படுகொலைக்கு துணைபோகிறதே ஒழிய நியாயத்திற்காகப் போராடுவதில்லை.

விடுதலை என்பது வலிமையான இராணுவத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட நிலமும் அதில் மக்கள் விரும்பும் தலைமையும் ஆகும்.

பிற விடுதலையடைந்த நாடுகள்போல தமிழர்நாடானது
விடுதலை அடைந்து,
தன்னிறைவு பெற்று,
வல்லரசாக உயர்வதோடு நின்றுவிடக்கூடாது.

இந்த உலகத்தின் அடக்கப்பட்ட பூர்வகுடிகளை விழிப்படையச்செய்து மொழிவழி நாடுகளாக இந்த உலகையே மாற்றியமைக்க நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும்.

பெரிய நாடுகளையெல்லாம் துண்டுதுண்டாக உடைக்கவேண்டும்.

தமிழர்நாட்டின் வழிநடத்துதலால் விடுதலை அடைந்த நாடுகள் தமிழர்நாட்டுடன் ஓரணியில் நின்று தன்னிறைவு பெற்று வல்லரசாகி இந்த உலகமாற்றத்திற்கு உதவவேண்டும்.

உலகில் அடக்கப்படும் தேசிய இனங்கள் அனைத்திற்கும் தமிழர்நாடும் அதன் கூட்டணி நாடுகளும் சேர்ந்து விடுதலை பெற்றுத்தரவேண்டும்.

  நாம் ஹிந்தியாவை உடைப்பதில் இருந்து தொடங்கலாம்.

உலகில் வல்லாதிக்கத்தால் அடக்கியாளப்பட்ட நாடுகள் விடுதலை அடைந்த பிறகும் எழமுடியாமல் கிடக்கின்றன.
ஆனால் சுரண்டிய இனங்கள் இன்றளவும் வாழ்வாங்கு வாழ்கின்றன.

இது தொடரக்கூடாது!

தமிழர் இராணுவம் இதைப் பார்த்துக்கொண்டு சும்மாயிருக்கக்கூடாது!

விடுதலை பெற்றுத்தருவதோடு நில்லாது நாம் சுரண்டப்பட்ட செல்வத்தையும் பறித்து நட்ட ஈடு பெற்றும் தரவேண்டும்.

முதலில் நாம் விடுதலை அடைவோம் பிறகு மற்றவை தன்னால் நடக்கும்.

முன்னேறிய நாடுகளில் வாக்குச்சீட்டுதான்

முன்னேறிய நாடுகளில் வாக்குச்சீட்டுதான்

உலகில் முன்னேறிய நாடுகள் என்றால் அவை அமெரிக்கா, கனடா, ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, இத்தாலி, பிரான்சு, ஜப்பான், ரஷ்யா, ஆஸ்திரேலியா போன்றவை

மேற்கண்ட நாடுகள் 1995 க்குப் பிறகு ஒன்று அல்லது இரண்டுமுறை தேர்தல் வந்தபோது  மின்னணு வாக்குப் பதிவினை முயற்சித்து பார்த்து பெரும்பாலும்  2010க்குள் கைவிட்டுவிட்டன.

ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம்.

கனடா எப்போதும் வாக்குச்சீட்டே பயன்படுத்துகிறது

பின்லாந்து (ஒருமுறை பயன்படுத்தி தவறு நடந்ததாக கண்டுபிடித்து) மின்னணு வாக்குப்பதிவை 2008ல் தடை செய்து வாக்குச்சீட்டு மூலம் மறுதேர்தல் நடத்தியது.

ஜெர்மனி (ஒருமுறை பயன்படுத்திப் பார்த்து) 2009ல் மின்னணு வாக்குப்பதிவை தடை செய்தது.

அயர்லாந்து (ஒருமுறை பயன்படுத்தி பார்த்து) 2009ல் மின்னணு வாக்குப்பதிவு நம்பிக்கைக்குரிய வகையில் இல்லை என்று கூறி வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்களை தடை செய்து அவற்றை அழித்து விட உத்தரவிட்டது

நெதர்லாந்து (ஒரு முறை முயற்சித்து பார்த்து) 2007 ல் பாதுகாப்பற்றது என மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தை தடை செய்தது

நார்வே 2013ல் (இருமுறை முயன்ற பிறகு) மின்னணு வாக்குப்பதிவு செய்துபார்த்து கைவிட்டது

இங்கிலாந்து தேர்தல் ஆணையம் 2008 ல் மின்னணு வாக்குப்பதிவை கைவிட்டது

இத்தாலி வாக்குச்சீட்டுதான் பயன்படுத்துகிறது.
சீட்டின் வண்ணம் தேர்தலின் வகையைப் பொறுத்து இருக்கும்.

ஸ்காட்லாந்து வாக்குச்சீட்டை பதிவெடுத்து மின்னணு தரவாக மாற்றும் இயந்திரத்தை பயன்படுத்துகிறது.
(இதிலும் தவறு நடத்ததாக கண்டுபிடித்துள்ளது)

பெல்ஜியம் மின்னணு வாக்கு அட்டையை பயன்படுத்துகிறது.
(நேரடியாக இயந்திரத்தில் வாக்கினை பதிவு செய்வதில்லை)

அமெரிக்காவில் பாதி மாகாணங்கள் வாக்குச்சீட்டையும் பாதி மாகாணங்கள் மின்னணு முறையையும் பயன்படுத்துகின்றன.

ஜப்பான் வாக்குச்சீட்டில் வேட்பாளர் அல்லது கட்சியின் பெயரை எழுதி போடும் முறையை பின்பற்றுகிறது
(தேர்தலுக்கு முன்பே வாக்களிக்கலாம்)

ஆஸ்திரேலியாவில் வாக்களிப்பது கட்டாயமாக்கப்பட்ட ஒன்று.
வாக்குச்சீட்டுதான் பயன்படுத்துகின்றனர்.

ரஷ்யா வாக்குச்சீட்டுதான் பயன்படுத்துகிறது.
சீட்டை மடிக்காமல் போடவேண்டும்.

ஆக வளர்ந்த நாடுகளே பயன்படுத்தி பார்த்து தோல்வியடைந்தது என பத்தாண்டுகள் முன்பே கைவிட்ட ஒரு தொழில்நுட்பத்தைத்தான் ஹிந்தியா பிடித்துக்கொண்டு தொங்குகிறது

இதைச் சொன்னால் நம்மை கோமாளி, பிற்போக்குவாதி, கற்கால மனிதன் என்கின்றனர் நவீன முட்டாள்கள்.

படம்: சில வாரங்களுக்கு முன் நடந்த அமெரிக்க தேர்தலில் வாக்குச்சீட்டுடன் அதிபர் ஒபாமா மற்றும் வாக்கிச்சீட்டு மூலம் வாக்களிக்கும் எதிர்க்கட்சி வேட்பாளர் ஹிலாரி கிளின்டன்

அறவழி விடுதலை அடைய உதவுமா?

அறவழி விடுதலை அடைய உதவுமா?

சமீப காலமாக பலரும் தமிழர்கள் ஹிந்திய அரசுக்கெதிராக ஒத்துழையாமை போராட்டம் நடத்தவேண்டும் என்று கூறிவருகின்றனர்.

காந்தியின் ஒத்துழையாமை போராட்டம் தோல்வியில்தான் முடிந்தது.

அதாவது ஒத்துழையாமை பேரணி நடத்திய மக்கள் மீது சௌரி சௌரா என்ற இடத்தில் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்துவதாக காவல்துறை எச்சரிக்கிறது.
உடனே மக்களில் இருந்து சிலர் (அதாவது ஊடுறுவியவர்கள்) காவல்துறை மீது கற்களை எரிந்தனர்.
உடனே துப்பாக்கியால் சுட்டு மூன்றுபேரைக் கொன்றது ஆங்கில அரசின் காவல்துறை.

அறவழிப் போராட்டம் வன்முறைப் போராட்டமாக மாற்றப்பட்டது.

ஆத்திரமடைந்த சௌரிசௌரா மக்கள் காவல்நிலையத்தை பூட்டி கொளுத்தியதில் 22 காவலர்கள் இறந்தனர்.
உடனே காந்தி ஒத்துழையாமைப் போராட்டத்தை கைவிடுவதாக அறிவித்தார்.

(இதே திட்டம்தான் மாணவர் கேட்ட நிரந்தர தீர்வைத் தராமல் இருக்க இங்கேயும் செயல்படுத்தப்பட்டது)

காந்தி ஆங்கிலேயரிடம் இருந்து சுதந்திரம் வாங்கித் தரவில்லை.
ஆங்கிலேயர் உலகப்போரால் சந்தித்த பொருளாதார வீழ்ச்சியினால் ஆட்சி நடத்த முடியாமல் தாமே விட்டுவிட்டனர்.

காந்தியை ஏன் அவர்கள் விட்டுவைத்தார்கள் என்றால் அப்போதுதான் மக்கள் அடிவாங்குவதே தீர்வு என்று நினைப்பார்கள்.
மக்களை ஆள்வது எளிது.

உண்மையில் அஹிம்சை போராட்டம் ஆயுத போராட்டத்திற்கு சளைத்தது அல்ல.

ஆனால் அஹிம்சை போராட்டம் சம உரிமைக்காக நடத்தப்படுவது.

ஒரு நாட்டுக்குள் ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் தம்மீதான ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக தமது குரலை அரசாங்கத்திடம் பதிவு செய்வது.
மார்ட்டின் லூதர் கிங் நடத்திய அறவழிப் போராட்டம் அமெரிக்காவில் கறுப்பர்களுக்கு சம உரிமை பெற்றுத் தருவதில் மாபெரும் வெற்றி அடைந்தது.

ஆனால் விடுதலை என்பது அஹிம்சையால் ஒருபோதும் கிடைக்காது.

விடுதலை என்பது ஒரு நாட்டு மக்கள் தமக்கு சிறிதும் தொடர்பற்ற வேற்றின கூட்டத்தால் தாம் ஆளப்படாது,
தமது மக்களுக்குள்ளேயே ஒருவர் ஆள்வதை வலியுறுத்துவது.

அதாவது மக்களை ஆளும் உச்சதலைமை அவர்களுக்கு அருகிலேயே இருக்கவேண்டும்.

அருகிலேயே என்றால் தொலைவும் குறைவாக, மொழியும் ஒன்றாக இருக்கவேண்டும்.

ஜல்லிக்கட்டு போராட்டமே பாருங்கள்.

இந்த மண்ணுக்கு சிறிதும் தொடர்பில்லாத ஒருவரை,
தொலைதூர டில்லியில் போய்  காத்திருந்து பார்த்து,
அவருக்கு சிறிதும் தெரிந்திராத ஜல்லிக்கட்டு பற்றி ஓரிரு மணித்துளிகளில் முடிந்த அளவு விளக்கி (அதுவும் பழக்கமில்லாத மொழியில்) பிறகு கெஞ்சி முடிவு எடுக்கவேண்டிய சூழல்.

மத்திய அரசின் கடைக்கண் பார்வை படவே இங்கே லட்சக்கணக்கில் திரண்டு ஒரு வாரம் போராடவேண்டி இருக்கிறது.

இதை விட சிறு சிறு பிரச்சனைகளை எப்படி அவர்கள் கவனத்துக்குக் கொண்டுபோவது?

நாம் விடுதலை அடைந்திருந்தால்,
நம்மை ஆள்பவன்நமக்கு அருகிலேயே இருந்திருப்பான்,
நம் மொழிபேசுபவனாக இருந்திருப்பான்,
நம் பிரச்சனை அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.
சிறிய போராட்டமே கூட போதுமானதாக இருந்திருக்கும்.

ஆக நாம் விடுதலை அடைவதே நியாயம்.
அதற்கு ஆயுதப்போராட்டமே ஒரே வழி.

உடனே வன்முறையா?  தீவிரவாதமா? என்று அலறுகிறார்கள்.

ஏன்
பகத்சிங் ஆயுதம் ஏந்தவில்லையா?
நேதாஜி ஆயுதம் ஏந்தவில்லையா?
நெல்சன் மண்டேலா ஆயுதம் ஏந்த வில்லையா?
ஹோசிமின் ஆயுதம் ஏந்தவில்லையா?
பிடல் காஸ்ட்ரோ ஆயுதம் ஏந்தவில்லையா?

ஆயுதம் ஏந்தியும் நாம் பொதுமக்களுக்குத் தீங்கின்றி நேர்மையாக போராடலாம்.
தலைவர் பிரபாகரனைப் போல.

என்றால் ஈழப்போராட்டம் தோல்வியில் முடிந்ததே?!

ஆம், ஏனென்றால் ஈழம் முழுமையான நாடு கிடையாது.
தமிழர்நாட்டின் ஒரு பகுதிதான் ஈழம்.

முழு தமிழரையும் ஒன்றுதிரட்டி தமிழர்நாடு அடைய போராடியிருந்தால் கட்டாயம் வென்றிருப்போம்.

வெறும் 25 லட்சம் தமிழர்கள் ஒரு மாநில ஆதரவுடன் ஓரணியிலும்

எதிரில் ஒன்றரை கோடி சிங்களவர் இந்தியா, சீனா உள்ளிட்ட வல்லரசுகளின் ஆதரவுடன் எதிரணியிலும் இருந்தனர்.

ஆகவே தோற்றனர்.

சரி உலகத் தமிழரே 8கோடிதான்.
அனைவரும் ஓரணியில் நின்றாலும் அவ்வல்லரசுகளை வென்றிருக்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

முடியும்.

உலகம் முழுவதும் இனவாதிகள் உள்ளனர்.
அத்தனை பேரும் நம்மை ஆதரிப்பர்.
தேசியவாதிகள் பிரிவினைவாதிகள் அத்தனை பெரியநாடுகளிலும் உள்ளனர்.

இதுவே புலிகளும் தமிழக விடுதலைக் குழுக்களும் வீரப்பனாரும் கைகோர்த்து பெரிய படை ஒன்றை உருவாக்கியிருந்தால் தமிழகம் முழுவதும் அந்த படையின் கட்டுப்பாட்டில் நிழலுக ஆட்சியில் இருந்திருக்கும்.

இதைப் பார்த்து பொறாமையில் இந்தியா முழுவதும் பல இனங்கள் ஆயுதம் தூக்கி விடுதலைக்காகப் போராடியிருக்கும்.
இதுபோல எல்லா நாட்டிலும் நடந்திருக்கும்.

என்றால் ஆளாளுக்கு விடுதலை கேட்பார்களே?!
கேட்கட்டுமே?
உலகில் ஒவ்வொரு இனத்திற்கும் ஒவ்வொரு நாடு உருவாகட்டுமே?!
யார் குடி மூழ்கிவிடப்போகிறது?!

பெரிய நாடுகள் சிறுசிறு இனங்களின் தாய்நிலங்களை ஆக்கிரமித்து வீங்கி கிடப்பது யாருக்கு நன்மை?

பெரிய நாடுகள் எதுவும் விடுதலையை ஆதரிக்கமாட்டர்.
காரணம் அவற்றை இயக்குவோர் பணக்காரர்கள்.
ஒரு பணக்காரன் ஒரு நாட்டில் வியாபாரம் செய்ய அது ஓரே ஆட்சியில்கீழ் இருக்கவேண்டும்.
அதிலும் அந்த மக்களுக்கு தொடர்பே இல்லாத ஒருவன் ஆண்டால் இன்னமும் வசதி.

பெரிய பெரிய வல்லரசு நாடுகளை நாம் நினைத்தால் அலறவிட முடியும்.

அமெரிக்கா நம்மை எதிர்த்தால் நாம் டெக்சாஸ் பிரிவினையை தூண்டலாம்.
சீனா நம்மை எதிர்த்தால் நாம் ஹாங்காங் பிரிவினையைத் தூண்டலாம்.
கனடா எதிர்த்தால் கியூபெக் பிரிவினையைத் தூண்டலாம்.
ரஷ்யா எதிர்த்தால் செசன்யா பிரிவினையைத் தூண்டலாம்.
பாகிஸ்தான் எதிர்த்தால் பலூச்சிஸ்தான் பிரிவினையைத் தூண்டலாம்.

மேற்கண்ட இனவழி தேசியவாத பிரிவினைவாதிகளை ஒன்றிணைத்து பரஸ்பர ஆயுத உதவி மற்றும் அரசியல் ஆதரவு என முழு உலகையும் ஆட்டிப்படைக்கலாம்.
அதற்கு நாம் முதலில் சிறிதேனும் பலமாக இருக்கவேண்டும்.
பலம் என்பது இங்கே மக்கட்தொகையையும் ஆயுதவலிமையையும் குறிக்கிறது.

உலகில் நம்போல சிறுபான்மை இனங்கள் பல நசுக்கப்பட்டு அழிந்து வருகின்றன.

சீனா என்ற நாடு பெரும்பான்மை இனமான ஹான் இனம் பிற சிறிய இனங்களை அடக்கி ஆளும் நாடு.
இந்தியா பெரும்பான்மை இனமான ஹிந்தி இனம் பிற சிறிய இனங்களை அடக்கி ஆளும் நாடு.
ரஷ்யா பெரும்பான்மை இனமான ரஷ்யர் பிற இனங்களை அடக்கி ஆளும் நாடு.
அமெரிக்கா பெரும்பான்மை கலப்பின வெள்ளையர் பிறரை அடக்கி ஆளும் நாடு.
பிரிட்டன் பெரும்பான்மை இங்கிலீஷ் மக்கள் பிற இனங்களை அடக்கி ஆளும் நாடு.
ஆகவே அவர்கள் நம்மை எதிர்க்கவே செய்வர்.
ஆனால் அந்நாட்டு சிறுபான்மை இனங்கள் நம்மை ஆதரிப்பர்.

  ஜெர்மனி, பிரான்சு, ஜப்பான் போன்ற இனவழி வல்லரசு நாடுகளும் நம்மை ஆதரிக்கும்.

ஆதரிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை.
உலக ஆதரவு பற்றி கவலைப்படாமல் முழுக்க முழுக்க தமிழர்களை மட்டுமே திரட்டி போராடியிருந்தாலும் நாம் வெற்றி பெறுவது உறுதி.

நாம் எண்ணிக்கையிலும் நிலப்பரப்பிலும் அறிவிலும் திறமையிலும் எந்த இனத்திற்கும் சளைத்தவர்கள் அல்ல.

ஆனால் நாம் அத்தனையையும் கால்காசு பேறாத இந்தியாவுக்கு அர்ப்பணிக்கிறோம்.
ஹிந்தியா ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மீர் நாட்டு எல்லையில் பனியில் காவல்காக்கிறோம்.
இங்கே நம் கடல் எல்லையில் சிங்களவன் தாக்கினால் பாதுகாக்க யாருமில்லை.

நாம் ஹிந்தியாவுடன் சேர்ந்திருப்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே லாபம்.
நமக்கு முழுக்க முழுக்க நஷ்டம் மட்டுமே.

ஆகவே ஆயுதவழியை தேர்ந்தெடுப்போம்,
விடுதலை பெறுவோம்,
அதோடு நில்லாது,
உலக இனங்களுக்கு விடுதலை பெற்றுத்தரும் வல்லரசாக உருவெடுப்போம்.