Friday, 12 June 2020

மின்வாரிய வேலைவாய்ப்பு 300 இல் 39 வேற்றினத்தார் கையில்


`300 பேரில் 39 பேர் வெளிமாநிலத்தவர்கள் நியமனம்!'- தமிழ்நாடு மின்சார வாரியத்தில் அதிர்ச்சி

- கு. ராமகிருஷ்ணன்


 ஏற்கனவே தமிழ்நாட்டிலுள்ள மத்திய அரசு அலுவலகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களில் தமிழர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, 90 முதல் 100 சதவிகிதம் வெளிமாநிலத்தவர்களுக்கே பணி நியமனம் வழங்கப்படுவதாக தமிழ்த் தேசியப் பேரியக்கத்தினர் குற்றம்சாட்டி வருகிறார்கள். 

 திருச்சி பொன்மலை ரயில்வே பணிமனையில் அப்ரண்டிஸ் பணிகளுக்கு நியமிக்கப்பட்ட 300 பேரில் ஒருவர்கூட தமிழர் இல்லை.
 இதைக் கண்டித்து இவர்கள் நடத்திய போராட்டமும், தமிழக வேலை தமிழருக்கே என்ற ஹேஸ்டேக்கும் இந்திய அளவில் கவனத்தை ஈர்த்தது.

 இந்த நிலையில், மாநில அரசின்கீழ் வரும் தமிழ்நாடு மின் வாரியத்திலும் உத்தரப்பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் உள்ளிட்ட வெளிமாநிலத்தவர்களுக்கு தற்பொழுது பணி நியமனம் வழங்கப்பட்டுள்ள விவகாரம் பெரும் சர்ச்சையாக வெடித்துள்ளது.

 இதுகுறித்து நம்மிடம் விரிவாகப் பேசிய தமிழ்த் தேசியப் பேரியக்கத்தின் தலைவர் பெ.மணியரசன், 
 ``தமிழ்நாடு அரசே இந்திக்காரர்களையும், வெளி மாநிலத்தவர்களையும் அரசு வேலையில் அமர்த்தியிருக்கும் தமிழினத்துரோகம் இப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ளது. 
 தமிழ்நாடு மின்வாரியத்தில் காலியாக உள்ள 300 உதவிப் பொறியாளர் பணிக்குத் தேர்வானவர்கள் பட்டியல் தற்பொழுது வெளியாகியுள்ளது. 
 இதில் 39 பேர் ஆந்திரா, கேரளா, உ.பி., பீகார், கர்நாடகம், ராஜஸ்தான், டெல்லி, சத்தீஸ்கர் ஆகிய வெளி மாநிலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்.
 பணியமர்த்தல் ஆணையில் அவர்களது முகவரியும் இருக்கிறது. 
 இதில் 25 பேர் ஆந்திர மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். 
 இவர்களை வடசென்னை, குந்தா (நீலகிரி), காடம்பாறை உள்ளிட்ட பல்வேறு இடங்களில் உள்ள மின்வாரிய அலுவலகத்தில் பணியில் அமர்த்தி ஆணை வழங்கப்பட்டுள்ளது.

 இவர்களுக்கு மாத ஊதியம் 50,000 ரூபாய் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

தேர்வானோரின் பட்டியலை வெளியிட்டுள்ள மின்வாரியத் தலைமைப் பொறியாளர் அசோக் குமார், தேர்வானோரில் தமிழ் தெரியாதவர்கள் இருப்பின் அவர்கள் உடனடியாகத் தமிழ்த் தேர்வுக்குத் தயாராக வேண்டுமென்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
 தமிழ் தெரியாத வெளி மாநிலத்தவர்கள் எனத் தெரிந்தே இவர்களைப் பணியில் அமர்த்தியுள்ளது தமிழ்நாடு அரசு.

 கடந்த 2016-ம் ஆண்டு (1.9.2016), தமிழ்நாடு சட்டப்பேரவையில் அமைச்சர் ஓ.பன்னீர்செல்வம் முன்மொழிந்து நிறைவேற்றப்பட்ட தமிழ்நாடு அரசுப் பணியாளர் முறைப்படுத்தல் சட்டத்தின்படி, வெளி மாநிலத்தவர் மட்டுமின்றி பாகிஸ்தான், நேபாளம், வங்கதேசம், மியான்மர், தான்சானியா, எத்தியோப்பியா உள்ளிட்ட 14 நாடுகளிலிருந்து இந்தியாவுக்குப் புலம் பெயர்ந்தோரும் தமிழ்நாடு அரசுப் பணியில் சேரலாம் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களில் மண்ணின் மக்களுக்கே அரசு மற்றும் தனியார் வேலைகள் என சட்டங்கள் உள்ள நிலையில், தமிழ்நாட்டிலோ வெளிநாட்டவர் கூட அரசுப் பணியில் சேரலாம் என்ற சட்டத்தை தமிழ்நாடு அரசு நிறைவேற்றியது. 
இச்சட்டம் காரணமாகவே, தமிழ்நாடு அரசுப் பணியில் வெளி மாநிலத்தவர் மற்றும் வெளி நாட்டவர் சேர வழி ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

 இந்தியாவிலேயே தமிழ்நாட்டில்தான் பொறியியல் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகம். 
 தமிழ்நாடு வேலைவாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவுசெய்து பல்வேறு துறைகளின் அரசுப் பணிகளுக்காகக் காத்திருக்கும் தமிழர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் ஒரு கோடி பேர். 

இங்கு அரசுப் பணிகளில் வெளி மாநிலத்தவர்களை நியமிப்பது தமிழ். மக்களுக்கு இழைக்கும் இனத்துரோகமாகும். 
 இந்திய அரசமைப்புச் சட்டப்படி உருவாக்கப்பட்டுள்ள மொழிவழி மாநிலமாகிய தமிழ்நாட்டில், தமிழர்களைப் புறக்கணித்து சகட்டுமேனிக்கு வெளி மாநிலத்தவர்களையும், வெளி நாட்டவர்களையும் வேலைக்குச் சேர்ப்பது சட்டவிரோதச் செயலாகும்.

 மற்ற மாநிலங்களில் மாநில அரசு மற்றும் தனியார் துறைகளில் 100-க்கு 100 மண்ணின் மக்களுக்கே வேலை எனச் சட்டங்கள் இயற்றிச் செயல்படுத்தி வருகிறார்கள். 
அதுபோன்ற சட்டம் தமிழ்நாட்டில் இயற்றப்பட வேண்டும்” என்றார்.

Published: 31 May 2019 
vikatan .com

படம்: மின்வாரியத்தில் பணி அமர்த்தப்பட்ட வெளிமாநிலத்தவர்கள் இரண்டு ஆண்டுகளில் கட்டாயம் தமிழ் கற்கவேண்டும் என அமைச்சர் தங்கமணி பேட்டி (12.06.2020)

 அவர்கள் பணியமர்ந்து ஓராண்டு ஆகியும் தமிழ் கற்கவில்லை என்பதே முக்கியமான குற்றச்சாட்டு.
கற்காவிட்டால் என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றும் அமைச்சர் கூறவில்லை 

Monday, 8 June 2020

பிராமணரல்லாதோர் என்றாலே தமிழரல்லாதோர்


பிராமணரல்லாதோர் என்றாலே தமிழரல்லாதோர்
பிராமணர் அல்லாதோர் என்ற போர்வையில் பதவிகளைப் பிடித்தவர்கள் யார் என்று இப்போது பார்ப்போம்.
ஆங்கிலேய ஆட்சியில் இந்தியருக்கு பதவிகளைப் பகிர்ந்தளிப்பது 1909 லிருந்தே நடைபெற்று வந்தாலும் 1919 இல் மாண்டேகு - செம்ஸ்போர்டு  சீர்திருத்தம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகே முறைப்படி நடந்தது.
இவ்வாறு கிடைக்கும் பதவிகளில் பிராமணர்கள் இடம்பெறக்கூடாது என்று கலகம் செய்து பிராமணரல்லாதோர் என்ற போர்வையில் தமிழரல்லாதவர் மெல்ல நுழைந்தனர்.
1947 வரை இவ்வாறு பதவிபெற்ற அப்படியான "பிராமணரல்லாதார்" பட்டியல் வருமாறு,
* கவர்னர் கவுன்சில் உறுப்பினர் (நியமன அமைச்சர்):-
வாசுதேவ ராஜா (தெலுங்கர்)
முகம்மது அபிபுல்லா (உருது)
முகம்மது ஊஸ்மான் (தமிழர்)
எம். கிருஷ்ணன் நாயர் (மலையாளி)
* உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி:-
சி.சங்கரன் நாயர் (மலையாளி)
அப்துல் ரகீம் (உருது)
சி.கிருஸ்ணன் (தெலுங்கர்)
எம்.வெங்கடசுப்பா ராவ் (தெலுங்கர்)
சி.மாதவன் நாயர் (மலையாளி)
பண்டாலை (மலையாளி)
கே.சுந்தரம் செட்டியார் (தமிழர்)
வி.பாண்டுரங்க ராவ் (தெலுங்கர்)
பி.வெங்கடரமணராவ் நாயுடு (தெலுங்கர்)
கே.பி.லட்சுமணன் (தெலுங்கர்)
முகமது அப்துல் ரஹ்மான் (உருது)
பி. சோமையா (தெலுங்கர்)
சி.குன்றிராமன் (மலையாளி)
முகமது சாகிபுதீன் (உருது)
எம் டேவிட்தாஸ் (மலையாளி)
வேப்பா ராமேசம் (தெலுங்கர்)
யாகியா அலி சாகிப் (உருது)
பி.சத்தியநாராயண ராவ் (தெலுங்கர்)
பி.கோவிந்த மேனன் (மலையாளி)
கே.சுப்பாராவ் (தெலுங்கர்)
* உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி (ஆக்டிங்):-
அப்துல் ரகீம் (உருது)
வேப்பா ராமேசம் (தெலுங்கர்)
எம்.வெங்கடப்ப ராவ் (தெலுங்கர்)
சி.மாதவன் நாயர் (மலையாளி)
-------
1920 முதல் 1937 வரையான ஜஸ்டிஸ் ஆட்சியில் மதராஸ் மாகாணத்தில் பல்வேறு துறைகளில் ஆங்கிலேயர் அகன்று அதில் இடம்பெற்ற இந்தியர்களில் "பிராமணரல்லாதவர்" பட்டியல் வருமாறு,
* தொழில்துறை இயக்குநர்:-
முகமது பஸ்லுல்லா (உருது)
* விவசாயத்துறை இயக்குநர்:-
டி. ஆனந்த ராவ் (தெலுங்கர்)
* சென்னை மாநகராட்சி ஆணையர்:-
ஜே. வெங்கட நாராயணா (தெலுங்கர்)
* பதிவுத்துறை ஐ.ஜி:-
பி.வி.ஹரிராவ் (தெலுங்கர்)
* மீன்வளத்துறை இயக்குநர்:-
டாக்டர் பி.சுந்தர்ராஜ் (தெலுங்கர்)
* டவுன் பிளானிங் இயக்குநர்:-
ஆர்.டி.என். சிம்மன் (தெலுங்கர்)
* அபிவிருத்தித் துறை:-
வி.பாண்டுரங்க ராவ் (கன்னடர்)
* உள்ளாட்சி:-
எஸ்.ஜி.செங்கோடையன் (தமிழர்)
* சிறைச்சாலை ஐ.ஜி:-
முகமது மூசாகான் (உருது)
* பிரதம மாகாண மாஜிஸ்திரேட்:-
பண்டாலே (மலையாளி)
* மருத்துவத்துறை இயக்குநர்:-
கே.எஸ்.நாயர் (மலையாளி)
ஜஸ்டிஸ் கட்சி ஆட்சியில் ஒரே ஒரு பிராமணரல்லாத தமிழர்தான் பதவி பெற முடிந்தது.
---------
அடுத்து 1937-1939 காங்கிரஸ் ஆட்சியில் ஆங்கிலேயர் விட்டுக்கொடுத்த பதவிகளில் அமர்ந்த "பிராமணல்லாதோர்" பட்டியல் வருமாறு,
* நீதித்துறை செயலர்:- சி.கே.விஜயராகவன் (மலையாளி)
* கூட்டுறவுசங்கப் பதிவாளர்:-
எம்.கிரியப்பா (கன்னடர்)
-------
இதன் பிறகு 1946 வரை ஆங்கில கவர்னர் ஆட்சியில் ஆங்கிலேயர் விட்டுக்கொடுத்த பதவிகளில் அமர்ந்த பிராமணரல்லாதோர்
* பிரதம செயலாளர்:-
எஸ்.வி.ராமமூர்த்தி (தெலுங்கர்)
* கல்வித்துறை இயக்குநர்:-
டாக்டர் பி.பி. டே (வங்காளி)
* ரெவின்யூ செயலர்:-
சி.எஸ்.ஹெச்மாடி (கன்னடர்)
* தொழிலாளர் நல கமிசன்:-
சி.கே.விஜயராகவன் (மலையாளி)
* ரெவின்யூபோர்டு மெம்பர் :-
கே.ராமுண்ணி மேனன் (மலையாளி)
* பிரின்டிங் சூப்பரிரெண்டு:-
எம்.கரீம் அப்துல்லாம் (உருது)
-------
1946-1947 மீண்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் அதாவது தெலுங்கர் தலைமையிலான ஆட்சியில் ஆங்கிலேயர் விட்டுக்கொடுத்த பதவிகளில் அமர்ந்த "பிராமணரல்லாதோர்"...
* நீதித்துறை செயலர்:-
பி.வி.சுப்பாராவ் (தெலுங்கர்)
* பொதுசுகாதார இயக்குநர்:-
டாக்டர். ஆர்.எம்.மேத்யூ (மலையாளி)
* பிர்க்கா அபிவிருத்தி செயலர்:-
எம்.எஸ்.செகநாயகலு (தெலுங்கர்)
* சென்னை நகர போலீஸ் கமிசனர்:-
ஏ.வி.பாத்ரோ (தெலுங்கர்)
* போலீஸ் ஐ.ஜி:-
சி.கே.விஜயராகவன் (மலையாளி)
* சர்ஜன் ஜெனரல்:-
டாக்டர். பி.வி. செரியன் (மலையாளி)
* ரெவின்யூ போர்டு உறுப்பினர்:-
சி.கே.விஜயராகவன் (மலையாளி)
இவ்வாறு ஆங்கிலேயர் விட்டுக்கொடுத்த பதவிகள் பிராமணர் அல்லாதவர் என்ற பெயரில் தமிழரல்லாதவர் கைக்கே போயின.
அன்று இருந்த தமிழின அரசியல் தலைவர்கள் கண்ணிருந்தும் குருடராக இதை வேடிக்கை பார்த்தபடி இருந்தனர்.
-----
சரி! ஆங்கிலேயர் விட்டுக்கொடுத்த பதவிகளில் அமர்ந்த பிராமணர்?!
அவர்களாவது தமிழினத்தவரா?!
ஆம்!
ஆங்கிலேயர் அகன்ற இனத்தில் அமர்ந்த "பிராமணர்" பட்டியல் வருமாறு:-
* பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர்:-
கனம் கே.சீனிவாச ஐயங்கார் (தமிழர்)
* தற்காலிகத் தலைமை நீதிபதி:-
சி.வி.குமாரசாமி சாஸ்திரி (தமிழர்)
* உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி:-
சி.வி.அனந்தகிருஷ்ண ஐயர் (மலையாளி)
எஸ்.வரதாச்சாரியார் (தமிழர்)
கே.எஸ்.கிருஷ்ணசாமி ஐயங்கார் (தமிழர்)
எம்.பதஞ்சலி சாஸ்திரி (தமிழர்)
என்.சந்திரசேகர ஐயர் (தமிழர்)
வி.கோவிந்த ராசாச்சாரி (தமிழர்)
* அடிஷனல் நீதிபதி:-
சி.கிருஷ்ணசாமி ராவ் (தமிழர்)
வி.வி.சீனிவாச ஐயங்கார் (தமிழர்)
சி.வி.விஸ்வநாத சாஸ்திரி (தமிழர்)
சி.ஆர். திருவேங்கடாச்சாரியார் (தமிழர்)
வி.பாஷ்யம் ஐயங்கார் (தமிழர்)
சி.என்.குப்புசாமி ஐயர் (தமிழர்)
* தலைமைப் பொறியாளர் (மின்):-
ஜி. சுந்தரம் (தமிழர்)
* தலைமைப் பொறியாளர் (நீர்):-
எல்.வெங்கடகிருஷ்ண ஐயர்
*அறநிலையக் குழுத் தலைவர்:-
சர்.டி.சதாசிவ ஐயர் (தமிழர்)
* சட்டமன்றத் தலைவர் (நியமனம்):-
பி.ராஜகோபாலாச்சாரி (தமிழர்)
* (நியமன) அமைச்சர்கள்:-
சர்.சி.பி. ராமசாமி ஐயர் (தமிழர்)
டி.ஆர்.வெங்கடராம சாஸ்திரியார் (தமிழர்)
* அட்வகேட் ஜெனரல்:-
கே.சீனிவாச ஐயங்கார் (தமிழர்)
எஸ்.சீனிவாச ஐயங்கார் (தமிழர்)
சர்.சி.பி.ராமசாமி ஐயர் (தமிழர்)
டி.ஆர்.வெங்கடராம சாஸ்திரியார் (தமிழர்)
சி.வி.அனந்த கிருஷ்ண ஐயர் (தமிழர்)
அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி ஐயர் (தெலுங்கர்)
"பிராமணரல்லாதோர்" அரசியல் என்பது தமிழர் முன்னேற்றத்தின் மீதான குறிப்பாக தமிழினப் பார்ப்பனர் மீதான பிறமொழியினர் வெறுப்பே ஆகும்.
ஆங்கிலேயருக்கு அடுத்த நிலையில் அவர்கள் இடத்தை நிரப்ப தயாராக இருந்தனர் தமிழ்ப் பார்ப்பனர்.
அவர்கள் மீதான இனவெறுப்பினை நேரடியாகக் காட்டாமல் முதலில் அவர்களை "பிராமண ஆதிக்கம்" என்ற பெயரில் பிற தமிழரிடமிருந்து பிரித்தனர் வேற்றினத்தவர்.
பார்ப்பனர் மீதான பிற தமிழரின் பொறாமையை பயன்படுத்தி இடையில் புகுந்து தாம் "பிராமணல்லாதோர்" என்ற பெயரில் பதவிகளைப் பிடித்தனர் வேற்றினத்தவர்.
இன்றுவரை தமிழரை இவ்வாறே ஏய்த்தும் வருகின்றனர்!
பிராமணரல்லாதோர் என்றாலே தமிழரல்லாதோர்!
(தகவல்களுக்கு நன்றி:
ம.பொ.சி அவர்கள் எழுதிய 'தமிழகத்தில் பிறமொழியினர்' நூல்)

Tuesday, 26 May 2020

இழுபறியில் கச்சத்தீவு!

இழுபறியில் கச்சத்தீவு!

 பாண்டியர் வாரிசுரிமைப் போரில் குலசேகர பாண்டியன் கை ஓங்கியிருந்தது.
 இதனால் பராக்கிரம பாண்டியன் சிங்கள மன்னன் பராக்கிரமபாகுவின் உதவியை நாடுகிறான்.
 பராக்கிரம பாண்டியனுக்கு ஆதரவாக இலங்கை படை லங்கபுர என்பவர் தலைமையில் 1170 இல் தமிழகத்தில் தரையிறங்குகிறது.
 அதற்குள் பராக்கிரம பாண்டியன் தோற்கடிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டு விடுகிறான்.

 இருந்தாலும் இறந்த அவனின் மகனான வீரபாண்டியனை அரியணையில் அமர்த்த சிங்கள மன்னர் உத்தரவிடுகிறார்.
 ஏற்கனவே உள்நாட்டுப் போரில் நிலைகுலைந்து கிடந்த பாண்டிய நாட்டின் மீது சிங்களப் படைகள் தாக்குதல் நடத்தி ராமநாதபுரத்திலிருந்து மதுரை வரை கைப்பற்றி வீரபாண்டியனை அரியணையில் அமர்த்துகின்றன.

 குலசேகர பாண்டியன் சோழர்கள் ஆதரவை நாடி மிகவும் போராடி மீண்டும் பாண்டிய நாட்டை மீட்கிறான்.
 ஆனாலும் குறுகிய காலத்திலேயே உயிரிழக்கிறான்.

 மீண்டும் சிங்களப் படை ஆதரவுடன் வீரபாண்டியன் தரப்பு கலகம் விளைவிக்க சோழ மன்னனான மூன்றாம் குலசேகரன் அவர்களை அடக்குகிறான்.
 சிங்கள தலையீட்டையும் முற்றாக ஒழிக்கிறான்.
 இறந்த குலசேகரனின் மகனை ஆட்சியில் அமர்த்துகிறான்.

 இவ்வாறாக தமிழகத்தில் சிங்களத் தலையீடு முடிவுக்கு வருகிறது.

 1170 முதல் 1184 வரை இந்த வாரிசுரிமைப் போர்கள் நடந்துள்ளன.

 இந்தக் காலத்தில் சோழர்கள் போரில் தலையிடும் வரை அதாவது 1178 வரை ராமநாதபுரம் பகுதியில் சிங்களர் தங்கியிருந்து நேரடி ஆட்சி செய்துள்ளனர்.

 அப்போது பொலன்னறுவை மன்னனான நிசங்க மல்லன் ராமநாதபுரம் கோவிலுக்கு கச்சத்தீவை தானமாகக் கொடுத்த கல்வெட்டு உள்ளது.

 இதுவே கச்சத்தீவு விவகாரத்தில் இலங்கைக்கு சாதகமாக இருக்கும் பழமையான சான்று ஆகும்.

 புத்த மதத்தை பின்பற்றினாலும் ராமநாதபுரம் கோயிலுக்கு சில திருப்பணிகள் செய்துள்ளான் இந்த சிங்கள மன்னன்.

 (அப்படிப் பார்த்தாலும் கச்சத்தீவு இராமநாதபும் கோவிலின் சொத்துதான்)

 1531-ம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட ஒரு செப்பு பட்டயத்தில், ‘கச்சத் தீவு சேதுபதி மன்னர்களின் ராஜ்ஜியத்துக்கு உட்பட்ட பகுதி” என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

 1882 இல் ராமநாதபுரம் சேதுபதி மன்னருக்குச் சொந்தமான 8 தீவுகளை ஆங்கிலேயரின் கிழக்கிந்திய கம்பெனி குத்தகைக்கு எடுத்துள்ள ஆவணம் உள்ளது.

 1899-ல் ஏ.ஜெ. ஸ்டூவர்ட்டு எழுதிய "சென்னை ராசதானியிலுள்ள திருநெல்வேலி மாவட்ட மானுவல்" எனும் ஆவணமும் கச்சத்தீவு இராமநாதபுரத்தின் பகுதி என்றே உள்ளது.

 அதன்பிறகு 1913 இல் கீழக்கரையைச் சேர்ந்த அப்துல் காதர் என்பவர் கச்சத்தீவு, மணலித் தீவு, குத்துக்கல் தீவு ஆகிய மூன்று தீவுகளை இராமநாதபுரம் (ஆங்கிலேயக்) கலெக்டரிடம் குத்தகைக்கு எடுத்த ஆவணமும் உள்ளது.
 இதில்தான் தமிழக மீனவர்களுக்கு கச்சத்தீவு பகுதியில் மீன்பிடி உரிமை உள்ளதாக இருக்கிறது.

 1915 இல் ஆங்கிலேயர் வெளியிடும் மாவட்டவாரி ஆவணங்களில்  "இராமநாதபுரம் மாவட்ட மேனுவல்" ஆவணத்தில் கச்சத்தீவு மதராஸ் மாகாணத்தின் பகுதி என்று உள்ளது.

 1921 இல் ஆங்கிலேயர் வகுத்த மீன்பிடி எல்லையில் கச்சத்தீவு பாதி மதராசுக்கும் பாதி இலங்கைக்கும் என வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

 இதன்பிறகு 1925 இல் ஒரு ஒப்பந்தம் மூலம் அப்போதைய மதராஸ் மாகாண மீன்வளத்துறை இலங்கை மீன்வளத்துறைக்கு கச்சத்தீவின் மீதான மீன்பிடி உரிமையைக் கொடுத்துள்ளது.

 அதன்பிறகு 1929 இல் இது மீண்டும் இராமநாதபுரத்திற்கு சொந்தமான பகுதி என இராமநாதபுரம் மாவட்ட மேனுவல் ஆவணத்தில் உள்ளது.
 இதை 1933 ஆண்டில் வெளிவந்த ராமநாதபுரம் மாவட்ட மேனுவல் புள்ளிவிபரங்களும் இடம்பெற்றுள்ளன.


 1939 இல் தொண்டி அருகே உள்ள நம்புதாளை என்ற ஊரை சேர்ந்த சீனிகுப்பன் என்பவர் கச்சத்தீவில்  "புனித அந்தோனியார் ஆலயத்தைக்" கட்டினார்.

 1947 இல் கச்சத் தீவை முகம்மது என்பவர் லீஸ் ஒப்பந்தம் மூலம் குத்தகைக்கு எடுத்துள்ளார்.
அந்த ஆவணம் எண் 278/1948 ஆக இராமேஸ்வரம் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

கச்சத்தீவு இராமேஸ்வரத்தின் எல்லைக்குட்பட்ட வருவாய் கிராமம் என்றிம் கச்சத்தீவின் சர்வே எண் 1250 என்றும் அரசாணை (G.O. No. 2009) 11.08.1949 ல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

 அதாவது சான்றுகள் அடிப்படையில் அதிகமான சான்றுகள் தமிழகத்திற்கே ஆதரவாக உள்ளன.

 1974 வரை இலங்கை கச்சத்தீவு மீது உரிமை கோரவில்லை.
 அதன்பிறகு இந்திரா காந்தி காலத்தில் அணுகுண்டு பரிசோதனை செய்யப்பட்டபோது இந்தியாவிற்கு ஆதரவாக நிற்க இலங்கை கச்சத்தீவை பேரம் பேசி வாங்கியது.

 அதன்படி 28.06.1974 இல் கச்சத் தீவை இந்தியா இலங்கைக்கு தாரை வார்த்தது.
 இந்தியா மற்றும் இலங்கை பிரதமர்கள் கையெழுத்திட்ட அந்த ஒப்பந்தத்தில்,
தமிழக மீனவர்களுக்கு கச்சத் தீவை ஒட்டி மீன் பிடித்துக் கொள்ளவும், வலைகளை உலரவைக்கவும் ஒய்வு எடுத்துக்கொள்ளவும் அனுமதி வழங்கப்பட்டு இருந்தது.
 இது தவிர, கச்சத்தீவில் உள்ள புனித அந்தோணியார் ஆலய ஆண்டு திருவிழாவில் கலந்து கொள்ளவும் உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது.

 23.03.1976 இல் இந்திய - இலங்கை நாடுகளுக்கு இடையேயான மேற்கண்ட ஒப்பந்தம் மறு ஆய்வு செய்யப்பட்டு போடப்பட்ட சீராய்வு ஒப்பந்ததில் இந்திய மீனவர்களுக்கு கச்சத்தீவு பகுதியில் மீன்பிடி உரிமை கிடையாது என்று மாற்றிவிட்டனர்.

 இந்திரா காந்தி தலைமையிலான மத்திய அரசின் இந்த நயவஞ்சகத்தை அப்போது மட்டுமல்ல அதன்பிறகும் கூட எதிர்த்து பேசியதில்லை கருணாநிதி.

 அதன்பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த எம்.ஜி.ஆர் இதுபற்றி மூச்சுகூட விடவில்லை.
 எம்ஜிஆரின் ஆட்சிக் காலத்தில் 1983 இல் இராமநாதபுரம் எல்லை மாற்றம் செய்யப்பட்டு கச்சத்தீவு தமிழக வரைபடத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டது
(மாவட்ட ஆட்சியரின் உத்தரவு எண்: RCF 23-75/83).

 1983 கறுப்பு யூலை கலவரத்திற்குப் பின சிங்கள கடற்படை கச்சத்தீவு அருகே தமிழக மீனவர்களைத் தாக்குவதும் சிறைபிடிப்பதும் கொலைசெய்வதும் அத்திகரித்தது.

 பல நூறு அப்பாவி மீனவர்கள் கொல்லப்பட்டு பல ஆயிரம் பேர் ஊனமாக்கப்பட்ட பிறகு இது தமிழகத்தின் முக்கியப் பிரச்சனை ஆனது.

 இதன்பிறகு இப்பிரச்சனையைக் கையிலெடுத்த ஜெயலலிதா குறிப்பிடத்தக்க நடவடிக்கைகள் செய்தார்.

 1994 இல் ஆட்சியில் இருந்தபோது கச்சத்தீவை குத்தகைக்காவது எடுக்கவேண்டும் என்று மத்திய அரசை வலியுறுத்தினார்.

 2004 இல் ஆட்சியில் இருந்தபோது பிரதமருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார்.

 ஆனால் 2008 எதிர்க்கட்சியாக இருந்தபோது ஜெயலலிதா தொடுத்த வழக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.
 மேற்படி கச்சத் தீவு தாரை வார்ப்புக்கு இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் இரு அவைகளைக் கூட்டி ஒப்புதல் பெறப்படவில்லை அதனால் அவ்விரு ஒப்பந்தங்களும் செல்லாது என்றும் அவற்றை ரத்து செய்யவும் வழக்கு தொடுத்தார்.
  இதில் 1960-ல் மேற்கு வங்காளத்தின் ஒரு பகுதியை பாகிஸ்தானுக்கு மத்திய அரசு கொடுக்க முயன்றபோது அதைத் தடுத்து உத்தரவிட்ட உச்ச நீதீமன்றத் தீர்ப்பை மேற்கோளும் காட்டியுள்ளார்.
 மேலும் CONVENTION OF LAW OF THE SEA ன் படி ஐ.நா. சபையின் முடிவுகளையும் முன்வைத்தார்.

 2011 இல் கச்சத்தீவு தாரைவார்ப்பு ஒப்பந்தங்களை ரத்துசெய்ய சட்டமன்றத்தில் தீர்மானமும் நிறைவேற்றினார்.

 அதாவது ஜனநாயக முறைப்படி ஒரு மாநில முதல்வரால் என்ன செய்யமுடியுமோ அவற்றை செய்துள்ளார் ஜெயலலிதா.

 ஆனாலும் தீர்வு கிடைக்கவில்லை.

 10.12.1984 இல் ராமேஸ்வரம் மீனவர் முனியசாமி என்பவர் இலங்கை கடற்படை நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டில் கொல்லப்பட்ட முதல் நபர்.
 அன்றிலிருந்து 09.10.2017 இல் இந்தி தெரியாததற்கு இந்திய கடற்படையே அக்கரைப்பேட்டை மீனவர் செந்தில்குமாரைச் சுட்டதுவரை சுமார் முவ்வாயிரத்திற்கும் அதிகமான கடற்படை தாக்குதல்களை தமிழக மீனவர்கள் சந்தித்துள்ளனர்.

 தமிழக அரசின் அறிக்கைப்படி சுமார் 400 தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை கடற்படையால் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.
 ஆனால் பலி எண்ணிக்கை கணக்கு 800 வரை இருக்கும்.
 
 சிங்கள மீனவர்கள் ஹிந்திய கடற்படை ஆதரவுடன் சென்னை வரைவந்து மீன்பிடித்துச் செல்கின்றனர்.

 ஆனால் தமிழக மீனவர்கள் வெறும் 17 கி.மீ தூரத்தில் உள்ள கச்சத்தீவு வரை கூட போகமுடியாமல் தவிக்கின்றனர்.

 கச்சத்தீவின் நாற்புறமும் தமிழர் தாய்நிலமே!

 கச்சத்தீவுக்கு தொடர்பே இல்லாத சிங்களவரும் ஹிந்தியரும் தமிழர் நிலப்பகுதியைப் பறித்து தமிழர்களைக் கொலைசெய்வது எந்த விதத்தில் நியாயம்?!

 ஜனநாயகத்தில் தீர்வை எட்டமுடியாத நிலையில் வேறு எதைத்தான் நாம் கையிலெடுப்பது?!

Sunday, 10 May 2020

பல்லவர் கட்டிய திருப்பதி



திருப்பதி கோவில் மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறங்களில் கல்வெட்டு ஆய்வு 1920 இல் மஹந்த் ப்ரயாக்தாஸ் என்பவரால் தொடங்கப்பட்டது.
ஆனால் திருப்பதி வரலாறு என்றாலே நினைவுக்கு வந்து நிற்பவர் சாது சுப்பிரமணிய சாஸ்திரி ஆவார்.
1922 லிருந்து 1933 வரை திருப்பதி வட்டாரத்தில் 1,150 கல்வெட்டுகளை இவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.
இதில் பெரும்பாலானவை தமிழ் மொழியில் உள்ளன.
அதற்கு அடுத்ததாக கன்னட கல்வெட்டுகள் உள்ளன.
தெலுங்கு கல்வெட்டுகள் சிலவையே!
கி.பி.830 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த பல்லவர் விஜயதந்தி வர்மன் என்பவரது கல்வெட்டே மிகப் பழமையானது.
மேற்கண்ட தகவல்கள் 2009 ஆம் ஆண்டு திருப்பதி முதல் பிரகாரத்தின் உட்பகுதி தங்கத் தகடுகளால் மூடப்பட இருந்தபோது 80 கல்வெட்டுகள் மறைக்கப்பட இருப்பதாக [தலைப்பு: Gold coat to hide Tirumala carvings (Sep 22, 2009)] டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா வெளியிட்ட கட்டுரையில் உள்ளவை ஆகும்.
கோவிலின் இதயப் பகுதியான இதில் இருக்கும் இந்த 80 கல்வெட்டுகளிலும் 55 தமிழ், 15 கன்னடம், 10 தெலுங்கு கல்வெட்டுகள் என தமிழே அதிகம்.
இதில் கி.பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த மற்றொரு பழமையான பல்லவர் கல்வெட்டும் மறைக்கப்பட்டது.
எதை மறைத்தாலும் சாது சுப்பிரமணிய சாஸ்திரி எழுதியுள்ள நூல்கள் இன்றும் திருப்பதி தமிழர்களுக்குச் சொந்தம் என்பதற்குச் சான்றாக இருக்கின்றன.
படம்: 1930 இல் S.Subrahmanya Sastri வெளியிட்ட Early inscriptions எனும் நூலில் இடம்பெற்றுள்ள பல்லவர்காலத் தமிழ்க் கல்வெட்டு பற்றிய பக்கம்




Friday, 17 April 2020

இலக்கியத்தில் வடமேற்கு மலைகள்

இலக்கியத்தில் வடமேற்கு மலைகள்

  ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை ஒரு குறிப்பிட்ட மொழியினர் உரிமை கோர முதன்மையான தேவை இலக்கியச் சான்று ஆகும்.

 அப்படி இலக்கிய அடிப்படையில் தற்போதைய கேரளா மட்டுமல்லாது அதையும் தாண்டி கர்நாடகாவின் மைசூர், கூர்க் ஆகியவற்றுடன் சிக்கமகளூர் வரை நமக்குச் சொந்தமானது என்றாகிறது.

 மைசூர் எனும் எருமைநாடு பற்றி ஏற்கனவே பார்த்தோம்.
 தற்போது மலைகள் பற்றி பார்ப்போம்.

நளிமலை :-

 நீலகிரி மாவட்டத்தில் ஒருபக்கத்தில் இருந்து கன்னடரும் இன்னொரு பக்கத்திலிருந்து மலையாளிகளும்  குடியேறி இன்று தமிழரை விட அதிகமாகிவிட்டனர்.
 இப்பகுதி அரசியல் தலைமைகளும் வேற்றினத்தவர் கைகளுக்குச் சென்றுவிட்டது.

 நீலகிரி சங்ககாலத்தில் நளிமலை என்று அழைக்கப்பட்டது.
 நளி என்றால் குளிர்ச்சி என்று பொருள்.
 தமிழர் நிலத்திலேயே மிகவும் குளிர்ச்சியான இடம் இதுவே!

 குளிர்ந்த நளிமலை பற்றியும் அதை ஆண்ட வேட்டுவ குலத்தைச் சேர்ந்த நள்ளி (முழுப் பெயர்:  கண்டீரக் கோப்பெருநள்ளி இவன் கடையேழு வள்ளல்களில் ஒருவன்) எனும் காட்டு அரசன் பற்றியும் புறநானூறு (148 - 150) கூறுகிறது.

 சிலப்பதிகாரம் கால்கோட் காதையில் சேரன் செங்குட்டுவன் 'நீலகிரி' வந்து தங்கியிருந்தது பற்றியும்
அப்போது மிக்கரிய நிறமுடைய 'கொங்கணக் கூத்தர்' மற்றும் 'கருநாடர்' ஆகியோர் தமக்கே உரிய தனிப்பட்ட கலாச்சாரத் தோற்றத்துடன் வந்து 'மாதர்ப் பாணி' எனும் காதல்கலந்த பாடலைப் பாடி ஆடினர் என்று குறிப்பு உள்ளது
(இதை கன்னடர் தமது சான்றாக முன்வைக்கலாம்).
 இதேபோல குடகர்களும் ஓவர்களும் வந்து ஆடிப்பாடி சேரனை மகிழ்வித்து பரிசு பெற்றுச் சென்றனர்.

 --------------

கண்டீரமலை :-

  நீலகிரி மலைகளில் ஒன்று கண்டல் மலை.
இதுவே சங்ககாலத்து கண்டீரமலை ஆகும் (ஈரம் துண்டுதுண்டாக அதாவது பனிக் கண்டுகள் கிடக்கும் மலை என்று பொருள்).
 புறநானூறு 151 இல் நள்ளியின் தம்பி கண்டீரக்கோன் பற்றி உள்ளது.
---------

தோட்டிமலை :-

 தொட்டபெட்டா சிகரம் தோட்டி என்று இலக்கியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
 தோட்டி என்பது யானையை செலுத்த பாகன் பயன்படுத்தும் கோலைக் குறிக்கும்.
 அதைப்போன்ற கூரிய வளைந்த தோற்றம் உடைய மலைச் சிகரம் என்கிற பொருள்படும்படி தோட்டிமலை என்று அழைக்கப்பட்டது.

 இந்த தோட்டி மலையை ஆயர் தலைவன் 'கழுவுள்' என்பவன் சேரனிடம் போரில் இழந்தான் என்று பதிற்றுப்பத்து (8 - 71) கூறுகிறது.

 பரிபாடல் (5-86) இம்மலையை இருந்தோட்டி என்று குறிப்பிடுகிறது.
------------

 குதிரைமலை :-

தற்போதைய சிக்கமகலூரு மாவட்டத்தில் உள்ள Kudremukh எனும் குதிரைமுக மலை பற்றி இலக்கியங்களில் பல குறிப்புகள் உள்ளன.
 குதிரை முகம் போன்ற அமைப்புடைய உயர்ந்த மலையை ஒட்டி போக்குவரத்துக்கான ஒரு கணவாய் இருந்துள்ளது.
  அது பற்றியும் அம்மலையை ஆண்ட பிட்டன் பற்றியும் அகநானூறு (143) கூறுகிறது.

 பிட்டனின் மகன் பிட்டங்கொற்றன் பற்றி புறநானூறு (168) கூறுகிறது.
 அதில் ஊராக் குதிரை என்று குறிப்பிடப்படுகிறது குதிரைமலை. அங்கு வாழ்ந்த குறவர் பற்றியும் விலங்குகள் பற்றியும் தாவரங்கள் பற்றியும் விரிவாகக் கூறுகிறது.

 நீண்ட பாதையைக் கொண்ட குதிரைமலையை ஆண்ட அஞ்சி என்ற அரசன் பற்றி அகநானூறு (372) கூறுகிறது.

 உயர்ந்த குதிரைமலையை ஆண்ட எழினி பற்றி புறநானூறு (158) கூறுகிறது.

 குதிரைமலையின் மக்கள் மழவர் ஆவர்.
 ஆறு மலைமுகடுகளை உடைய யானை போன்ற மலையான  பொதினி (பழனி) மலையின் அரசன் முருகனிடம் தோற்றனர் என்று அகநானூறு (1) கூறுகிறது.

 Kutremukh என்பதற்கு கன்னடத்திலும் குதிரை முகம் என்றே பொருள்.
 அதன் பெயர் குதிரைமுகம் போன்ற தோற்றத்தினால் ஏற்பட்டது என 1908 இல் வெளிவந்த Imperial Gazetteerof Mysore & coorg ல் பக்கம் 233 மற்றும் 109 ல் பதிவாகியுள்ளது.
---------

ஏழில்மலை :-

 ஏழு மலைமுகடுகளைக் கொண்ட மலை என்பதால் ஏழில் மலை என்றழைக்கப்பட்டது.
 இதனூடாகவும் ஒரு மலைப்பாதை இருந்துள்ளது.
 சமஸ்கிருதத்தில் இது சப்தகிரி என்று அழைஐக்கப்பட்டது.
 பத்தாம் நூற்றாண்டிலிருந்து எலிமலை என்று மாறிவிட்டது.
 பிற்கால ஐரோப்பியர் குறிப்பிலும் எலி எனும் பெயராலேயே குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
 (ஆனால் மலையாளத்தில் ezhi அதாவது எழி என்றே எழுதுகின்றனர்).

 இதை ஏழில்குன்றம் என்று குறிப்பிடும் நற்றிணை (391),
 கொங்காண அரசன் நன்னன் வளமான இம்மலையை ஆண்டு வந்தான் என்றும் கூறுகிறது.

[கொங்காண நாடு என்பது கொங்குநாட்டின் வடக்கே இருந்த நாடு.
 கொள் விளையும் காட்டுப் பகுதி என்று பொருள்.
 இன்றைய கர்நாடகத்தின் தென்மேற்கு பகுதியே இது.
 இங்கே எருமைகள் மிகுதி.
 கோவா மற்றும் அதைச் சுற்றி பேசப்படும் மொழி கொங்கணி ஆகும்.
 இவர்கள் கொங்கணர் என்கிற வேற்றினத்தவராக இலக்கியத்தில் குறிக்கப்பெற்றுள்ளனர்.
 இரண்டையும் குழப்பிக்கொள்ள வேண்டாம்.
 கொங்காணத்தை ஆண்ட நன்னன் தமிழரான வேளிர் குலத்தவனே!
 இதற்குச் சான்றாக நன்னனை "வேண்மான்" என்று அகநானூறு (97) கூறுகிறது.
 "நன்னன் உதியன்" என்பவன் தொன்மையான வேளிர் குலத்தின் செல்வங்களை தன் பாழி நகரில் வைத்து பாதுகாத்தான் என்று அகநானூறு (258) கூறுகிறது]

 ஏழில் குன்றத்து கணவாய் பற்றியும் அங்கிருக்கும் யானைகள் பற்றியும் அகநானூறு (349) கூறுகிறது.

 யானைகளைப் பரிசாக அளிக்கும் வழக்கமுடைய நன்னனின் நாட்டில் மயில்கள் நிறைந்த ஏழில்மலை உள்ளதென்று அகநானூறு (152) கூறுகிறது.

 ஏழில்குன்றத்து பெண்கள் வேங்கைப் பூவைப்பிண்ணி இடையில் அணிவர் என்று அகநானூறு (345) கூறுகிறது.
--------

முதுமலை:-

 சங்ககாலத்தில் முதிரம் என்று அழைக்கப்பட்டது.
 மூங்கில்களும் பலாமரங்களும் குரங்குகளும் காய்கனிகளும் நிறைந்த இம்மலையை வள்ளலான குமணன் ஆண்டான் என்று புறநானூறு (158, 163) கூறுகிறது.
-----------

 குடகு மலை:-

 குடகு மலை தற்போது கொடகு என்றும் (ஆங்கிலத்தில் coorg அங்கே வாழும் இனத்தவர் கொடவா என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர்.

 குடகுமலையை குடமலை என்று குறிப்பிட்டு அங்கே காவிரி பிறக்கிறது என்று மலைபடுகடாம் (527) கூறுகிறது.

 குடமலையில் சந்தனமும் அகிலும் கிடைக்கும் என்று பட்டினப்பாலை (188) குறிக்கிறது.

 குடகுமலை உச்சியை (குடகக் கவடு) பிளந்து சோழன் காவிரியைக் கொண்டு வந்ததாக விக்கிரமசோழன் உலா (24) கூறுகிறது.

 காவிரி குடமலையில் பிறந்து கடலில் கலப்பதை சிலப்பதிகாரம் (10: 106) பாடுகிறது.

 குடமலையில் உள்ள மாங்காடு எனும் ஊரில் வாழ்ந்த அந்தணர் பற்றி சிலப்பதிகாரம் (11) கூறுகிறது.

 குடகுமலையை 'மேற்கில் இருக்கும் பொன்பதித்த மலை' எனுமாறு 'குடாஅது பொன்படு நெடுவரை' என்றழைத்து அங்கே காவிரி பிறப்பதாக புறநானூறு (166) கூறுகிறது.

 ஏற்கனவே கூறியதுபோல குடகர் சேரன் முன்பு நடனமாடி பரிசு பெற்ற செய்தி சிலப்பதிகாரத்தில் வருகிறது.
 ஆனால் அதில் கொங்கணரும் கருநாடரும் தனித்த தோற்றத்துடன் இருந்ததைக் குறிப்பிட்ட இளங்கோவடிகள்,
 ஓவர் (ஓவியர்) மற்றும் குடகர் தனித்த தோற்றம் உடையவரென எதுவும் கூறவில்லை.
 என்றால் இவ்விருவரும் தமிழரில் ஒரு அங்கமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

 அதாவது சேரன் இமயமலைக்குச் செல்ல படையுடன் தனது தலைநகரிலிருந்து புறப்பட்டு நாட்டின் எல்லையான நீலகிரிக்கு வருகிறான்.
 அப்போது அருகாமை இனத்தவரான கருநாடரும் கொங்கணரும் சேரநாட்டுக்குள் வந்து கலைநிகழ்ச்சி நடத்தியுள்ளனர்.
 சேரநாட்டின் எல்லைப்புறத்து மக்களான குடகரும் ஓவியரும் கலைநிகழ்ச்சிகள் நடத்தியுள்ளனர்.

 இதன்பிறகு சேரனின் நட்புநாட்டவரான "நூற்றுவ கன்னர்" (சாதவாகனர்) மிக அதிகளவு பரிசுகளுடன் நூற்றுக்கணக்கான கூத்தாடிகளையும் சஞ்சயன் எனும் தூதுவன் தலைமையில் அனுப்பி
"ஒரு கல்லுக்காக ஏன் இமயம் போகிறீர்கள் நாங்களே எடுத்துக்கொண்டுவந்து தருகிறோம்" என்று செய்தி சொல்ல வைக்கின்றனர்.
 இது எதைக் காட்டுகிறது என்றால் சேரன் இன்னும் தனது எல்லையைவிட்டு படையுடன் வெளியேறவில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.

 கன்னடர் மற்றும் மலையாளிகள் நாம் காட்டிய இலக்கியச் சான்றினை விட பழமையான தமது மொழியின் இலக்கியச் சான்றினைக் காட்டினாலொழிய நாம் மேற்கண்ட மலைகளை விட்டுக்கொடுக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை.

Saturday, 11 April 2020

நிவாரணம் - கேட்டதும் பெற்றதும் ஒரு ஒப்பீடு

நிவாரணம் - கேட்டதும் பெற்றதும் ஒரு ஒப்பீடு

தமிழகம் சராசரியாக ஒரு லட்சங்கோடி நிதியை மத்திய அரசுக்கு கப்பம் கட்டுவதும்
பிறகு பேரிடர் காலங்களில் மத்திய அரசிடம் நிதி கேட்டு குறிப்பிட்ட தொகை கேட்பதும்
அத்தொகையில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட மத்திய அரசு தராமல் புறக்கணிப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டது.

ஆனால் வரலாற்றிலேயே இப்போதுதான் கேட்டதில் 17% தந்திருக்கிறார்கள்.
இதுவும் தமிழகம் மிக மோசமாக பாதிக்கப்பட்டதால் கிடைத்துள்ளது.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் நிவாரணம் தேவைப்படும்போது மத்திய அரசிடம் கேட்டதும் கிடைத்ததும் வருமாறு,

2011 தானே புயல் :-

கேட்டது 5249 கோடி
பெற்றது 500 கோடி
(அதாவது 9.5%)

2015 வெள்ளம் :-

கேட்டது 25912 கோடி
பெற்றது 2195 கோடி
(அதாவது 8.47%)

2016 வர்தா புயல் :-

கேட்டது 22573 கோடி
பெற்றது 264 கோடி
(அதாவது 1.16% மட்டுமே!)

2017 வறட்சி :-

கேட்டது 39564 கோடி
பெற்றது 1748 கோடி
(அதாவது 4.4%)

2018 ஒக்கி புயல் :-

கேட்டது 5255 கோடி
பெற்றது 413 கோடி
(அதாவது 7.9%)

2018 கஜா புயல் :-

கேட்டது 15000 கோடி
பெற்றது 1146 கோடி
(அதாவது 7.64%)

2019 வறட்சி :-

கேட்டது 39565 கோடி
பெற்றது 1748 கோடி
(அதாவது 4.4%)

2020 கொரோனா பாதிப்பு :-

கேட்டது 3000 கோடி
பெற்றது 510 கோடி
(அதாவது 17%)

[நன்றி: விகடன்]

ஆனால் தமிழகத்துக்கு வழக்கமாக மத்திய அரசு தரவேண்டிய நிநி ஏறத்தாழ 4500 கோடி ரூபாய் ஓராண்டாக நிலுவையில் உள்ளது.

கஜா புயலுக்கு அறிவித்த நிதியை சாவகாசமாக மூன்று மாதம் கழித்துதான் கொடுத்தார்கள்.

தற்போது அறிவித்த நிதி கைக்கு வருவதற்குள் கொரோனா அதுவே குணமாகிவிடும்.

Tuesday, 7 April 2020

இலக்கியத்தில் எருமையூர்


இலக்கியத்தில் எருமையூர்
 
புராணங்களின் படி மகிஷாசுரனை மகிஷாசுரமர்த்தினி வதம் செய்த இடம் என்று கருதப்பட்டு மைசூருக்கு மகிஷாசுரமர்த்தினிபுரம் என்ற பெயர் இருந்ததாகவும் பிறகு சுருங்கி மகிஷபுரம் என்றாகி பிற்பாடு மைசூர் என்றானதாகவும் சிலர் கூறுகின்றனர்.
இது பொருத்தமான வாதமாகத் தோன்றவில்லை.
உண்மையில் மகிஷாசுரமர்த்தினி பற்றி வட இந்தியாவிலேயே கி.பி 3 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த புராணங்கள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன.
கர்நாடகத்தில் 12 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சான்றே காணப்படுகிறது.
மைசூர் என்பது உண்மையில் எருமையூர் ஆகும்.
எருமைகள் மிகுந்த ஊர் என்று பொருள்கொள்ளலாம்.
கர்நாடகம் இன்று எருமை வளர்ப்பில் பின்தங்கிவிட்டாலும் கலாச்சாரத்தில் முக்கியத்துவம் உள்ளது.
நமக்கு சல்லிக்கட்டு போல கன்னடர்க்கு எருது போட்டி (மரபணு ஆய்வின் படி உலகிலேயே பழமையான எருது வகை இந்திய நீர் எருமைகள் தான்).
எருமை என்பதற்குச் சமற்கிருதச் சொல் மகிஷம்.
எருமையூர் என்பது மகிசூர் என்றாகிப் பிறகு மைசூர் என்றாயிற்று என்பர்.

  ஆனால் எருமையூர் மையூர் என்றும் அழைக்கப்பெற்றுள்ளது.
மையூர் என்பதே மைசூர் என்று ஆகியிருக்கவேண்டும்.
இதுவே இயல்பான மாற்றமாகப் படுகிறது.
இதற்கு இலக்கியச் சான்றாக வேளிர் குடியைச் சேர்ந்த 'மையூர் கிழான்' என்பவர் சேரமன்னன் இளஞ்சேரல் இரும்பொறையிடம் அமைச்சராக இருந்ததாக பதிற்றுப்பத்து கூறுகிறது (காலம் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு).
மைசூர் நகரின் பெயராலே அம்மாநிலம் முழுவதும் 1980 வரை வழங்கப்பட்டது.
பிறகுதான் கர்நாடகா என்று மாற்றினர்.
எருமையூர் பற்றி இலக்கியங்களில் உள்ள குறிப்புகள்,
வடிகட்டப்பட்ட கள் கிடைக்கும் எருமையூர் எனுமாறு
"நார் அரி நறவின் எருமையூரன்" அகநானூறு (36) கூறுகிறது.
குடநாடு என்பது சேரநாட்டின் வடபகுதி.
இதில் நுண்வேலைப்பாடு நிறைந்த பூண் அணிந்த (கொம்புகளை உடைய) எருமை மாடுகள் நிறைந்திருந்தன என்பதை 'நுண்பூண் எருமை குடநாட்டன்ன' (அகநானூறு 115) எனும் வரிகள் உணர்த்தும்.
சேரநாட்டு வளத்தைக் கூறும் சிறுபாணாற்றுப்படை (41- 46) செங்கழுநீர்ப் பூக்களை எருமைகள் மிகுதியாக மேய்ந்துவிட்டு பலாமர நிழலில் உறங்கின என்று கூறுகிறது.
அதாவது சேரநாட்டிலும் அதையொட்டிய எருமைநாட்டிலும் எருமைகள் அதிகளவு இருந்தன.
ஆனால் அயிரி ஆறு (ஹரங்கி ஆறு) பாயுமிடத்தில் வடுகரின் எருமை நாடு இருந்தது எனுமாறு,
"வடுகர் பெருமகன் பேரிசை எருமை நன்னாடு"
என்று அகநானூறு (253) கூறுகிறது.
இதில் கூறப்பட்டுள்ள
'வடுகர் பெருமகன் எருமை நன்னாடு' என்பதை
'வடுகப் பெருமான் ஆளும் எருமை நாடு'
என்று பொருள் கொண்டால் 'எருமைநாடு' என்பது வடுகரின் நாடு என்றாகிறது.
இதை கன்னடர் தமது தரப்பு சான்றாக வைக்கக்கூடும்.
ஆனால் 'வடுகனான எருமை என்பான் ஆளும் நாடு'
என்று பொருள்கொள்வது சரியாக இருக்கும்.
ஏனென்றால் இப்பாடல் வரிகள் முதலில் அவனது பண்புகளைக் கூறி அத்தகைய எருமையின் நாட்டில் அயிரியாறு பாய்கிறது என்று அவனைப் பற்றித்தான் கூறுகிறதே தவிர அவனது நாட்டைப் பற்றி கூறவில்லை.

எருமை என்பவன் இரவில் தாக்குபவன் என்றும்
மாடுகளை மேய்க்கும் போது கோவலர் எழுப்பும்  ஒலிகளைக் கற்றுக்கொண்டு அதுபோல் ஒலியெழுப்பி காளைகளையும் கன்றுடன் பசுக்களையும் கவர்ந்து சென்று தனது மண்டபம் நிறைய கட்டிவைத்திருப்பவன் என்றும்
வலிமையான தோள்களை உடையவன் என்றும் கூறி
அவனை வடுகர் பெருமகன் என்றும் கூறுகிறது.
ஒரு குறிப்பிட்ட குடியின் தலைவனை அக்குடிப் பெயருடன் 'பெருமகன்' என்று சேர்த்துக் கூறுவது வழக்கம்.
எ.கா: ஆவியர் பெருமகன் (பேகன்)
கள்வர் பெருமகன் (தென்னன்)
குறவர் பெருமகன் (ஏறைக்கோன்)
ஆக 'வடுகரின் தலைவனான எருமை' என்று பொருள்கொள்வதே சரி!
அயிரி ஆறு எனும் ஹரங்கி ஆறு காவிரி உற்பத்தி ஆகி சிறிது தூரம் ஓடியதும் அதில் வந்து கலக்கும் குறுகிய நீளமுள்ள ஆறு ஆகும் (717 கி.மீ).
அயிர் என்பது நுண்ணிய அல்லது மிகச்சிறிய என்ற பொருளைத் தரும்.
எனவே இந்த ஆறுக்கு இது பொருத்தமான பெயரே!
(இவ்வாறு பற்றி அகநானூறு 177 இலும் வருகிறது)
இந்த சிற்றாறு எருமை ஆண்ட நாட்டின் முக்கிய நதி என்று கூறுவதன் மூலம் அவனது நாடு மிகவும் சிறியது என்பதையும் ஊகிக்கலாம்.
என்றால் குடகு வரை சேரர் ஆண்டதும்.
அதற்கு வடக்கே வடுகரின் மொழிபெயர் தேயம் இருந்ததையும் ஊகிக்கலாம்.
அதாவது தற்போதைய கூர்க் மாவட்டம் பாதிவரை சேரநாட்டுடையது.
பிற்பாடு ஹொய்சள அரசர் சாசனத்திலும் எருமை என்னும் பெயரால் மைசூர் குறிக்கப்பட்டுள்ளது
(சான்று: Epigraphia Carnatica., Vol X c. w. 20).
எனவே மகிஷூர் என்பது மைசூரின் பழைய பெயர் இல்லை.
படம்: எருமைநாடு மற்றும் அதனருகில் வடுகர் நாடு