தெலுங்கு நாயக்கர்களின் அற்பத்தனம்

தெலுங்கு நாயக்கர்களின் அற்பத்தனம்

கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தில் கோவிலின் வலதுபக்க பிரகாரச்சுவற்றில்,
கருவறைக்கு செல்வதற்கு முன்பான மண்டபச்சுவற்றில்,
முதல் சிலையாக நிற்கும் ஒரு சிலை ஒரு நாயக்கர் சிற்பம்.

எந்த நாயக்க மன்னன் எனத்தெரியவில்லை. கிருஷ்ணதேவராயராக இருக்கவே வாய்புகள் அதிகம்.
சராசரி உயமுள்ள அரசன் என போர்த்துசுக்கீய குறிப்புகள் சொல்கின்றன.
இங்கு சிலையின் உயரமும் குறைவே.

சிலையை சுற்றி சிவகணங்கள் வணங்கியபடி அமர்ந்திருக்கின்றன. ஆனால், மன்னர்களை சிவகணங்கள் என்றும் வணங்காது.

இங்கேயிருந்த சிவன் சிலையைப் பெயர்த்து அந்த இடத்தில் நாயக்கமன்னனில் சிலையை நிறுவியிருக்கிறார்கள்.

வெட்கம் கெட்ட அற்பத்தனத்தின் அளவுகடந்த நிலை இது.

தெலுங்கு நாயக்கர்களுக்கு சோழர்கள் அளவு நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சிலைகளைச் செய்ய திறமையில்லை என்பதற்காக இப்படியா கீழ்த்தனமாக செய்வது?

இந்த இழிவான நாயக்க "சிலை திணிப்பு" தஞ்சை பெரியகோவில் உட்பட அனைத்து பெரிய கோயில்களிலும் உள்ளது.

முதலில் தமிழ் கலைகளை 'திராவிட கலைகள்' என்று திரிப்பதை தடுக்கவேண்டும்.

இதுபற்றி முறையான ஆய்வு நடத்தி திணிக்கப்பட்ட நாயக்கர்கால சிலைகளை பெயர்த்து வெளியேற்றவேண்டும்.
----------------

இதுபற்றி எழுதிய எயில்நாடன் படங்களையும் இணைத்திருந்தார்.
அவர் எழுதிய அப்பதிவில் ( கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தில் நாயக்கர் சிலை ) தற்போது படங்கள் நீக்கப்பட்டுவிட்டன.

கங்கைகொண்ட சோழபுரம் செல்வோர் படம் எடுக்கமுடிந்தால் எடுத்து எனக்கு அனுப்பவும்.

நாயக்கர் கால நரபலி

நாயக்கர் கால நரபலி

விழுப்புரம் மாவட்டம் அய்யூர் அகரம் பெருமாள் கோயிலில் கண்டெடுக்கப்பட்ட விஜயநகர பேரரசர் காலத்தைச் சேர்ந்த செப்பேட்டில் உள்ள தகவல்கள் குறித்து தொல்லியல் ஆய்வாளர் முனைவர் ரமேஷ் கூறியதாவது:

விழுப்புரம் மாவட்டம், அய்யூர் அகரம் பெருமாள் கோயிலில் புதிய செப்பேடு கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இதில் காஞ்சிபுரம் காமாட்சியம்மன் கோயிலில் கி.பி. 1301-ல் விஜயநகர பேரரசர் காலத்தில் நரபலி கொடுக்கப்பட்டது குறித்துத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தச் செப்பேட்டில் இருபுறமும் 107 வரிகள் தமிழிலும்,
சில இடங்களில் சமஸ்கிருதத்திலும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

செப்பேட்டின் காலம் சக வருடம் 1222 என்றும் கலியுகாதி ஆண்டு 4402 என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
இதற்கு சரியான ஆங்கில ஆண்டு கி.பி.1301 என்பதாகக் கொள்ளலாம்.
அவற்றின் எழுத்து அமைவு கி.பி. 15-ஆம் நூற்றாண்டில் விஜயநகர காலத்தைச் சேர்ந்ததாக உள்ளது.

முற்காலத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளை பிற்காலத்தில் செப்பேட்டில் எழுதும் போது இவ்வாறு மாறுபடுகிறது.

இந்தச் செப்பேடு வலங்கை, இடங்கை ஜாதி பிரிவினர் குறித்துத் தெரிவிக்கிறது.
சோழர் காலத்தில் பிராமணர்கள், வெள்ளாளர்கள் ஆகியோர் அல்லாத பிற ஜாதிகளில் பாகுபாடு தோன்றியது.
அதுவே வலங்கை, இடங்கை என்ற இரு ஜாதி பிரிவுகள் ஆகும்.

இந்த இரு பிரிவினரிடையே நடந்த வினோதமான மோதல் குறித்து இந்தச் செப்பேடு தெரிவிக்கிறது.

இடங்கை பிரிவினர் கூடி காஞ்சிபுரத்தில் காமாட்சியம்மன், ஏகாம்பரநாதர், கச்சபேஸ்வரர் ஆகிய மூவருக்கும் மூன்று வெண்கலத் தேர் செய்த நிலையில், அந்தத் தேரை ஓட்ட முடியாமல் வலங்கை பிரிவினர் செய்து விட்டனர்.

இந்நிலையில் இடங்கை பிரிவினர் தேரோட்டதை நடத்தி வைக்குமாறு பல தேசங்களுக்கும் ஓலை எழுதி அனுப்பினர்.
அப்போது கேரளத்தில் உள்ள கோச்சி இடங்கைப் பிரிவினர் மலையாளத்தரசர் ஏகோந்தராஜாவிடம் கூறினர்.

ராஜா தனது அமைச்சர் எகிலியா ராமசாமி நாயக்கரிடத்தில் தேரை ஓட்டி வைக்கும்படி கூறி,
வேண்டிய வெகுமானங்களைக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார்.
எகிலியா ராமசாமி நாயக்கர் தன்னுடன் மனைவி ஆவல்சீத்தாம்மாள், அவருடைய தங்கை, மகன் ஆகிய மூவரையும் அழைத்துக் கொண்டு காஞ்சிபுரம் வந்தார்.

பிறகு தேரை பார்த்து இந்த தேர் ஓடாமல் இருப்பதுக்கு காரணத்தை அஞ்சன மை போட்டுப் பார்த்தார்.
அப்போது 3 தேரிலிருக்கும் காமாட்சியம்மன், ஏகம்பரநாதர், கச்சபேஸ்வரர் ஆகியோரின் வாய்கட்டி இருப்பதை அறிந்து அவற்றுக்கு 3 பேரை நரபலி கொடுத்தால் தேர் நகரும் எனக் கூறினார்.
இதற்கு இடங்கையினர் பின் வாங்கினர்.

அப்போது அமைச்சர், நான் ஓரு தேசத்தின் அமைச்சராக உள்ளதால், முன் வைத்த காலை பின் வைக்க மாட்டேன் என கூறி,
தனது மனைவி ஆவல்சீத்தம்மாளை பார்த்து நரபலிக்கு ஓப்புக் கொள்ள வேண்டும் எனக் கூறினார்.

அதற்கு அவர், 21 தலைமுறைக்கும் என்னை கொலை தெய்வமாக நினைக்கிறதாக சத்தியம் செய்து கொடுத்தால் நரபலிக்கு ஓப்புக் கொள்வதாகக் கூறினார்.
அதன்படி, மனைவி,அவரது தங்கை, மகன் ஆகிய 3 பேரின் தலையையும் வெட்டி 3 தேருக்கும் வைத்து விட்டு,
உடலை பூதங்களுக்கு எறிந்து தடையை விடுவித்து தேரை நான்கு வீதிகளிலும் இழுத்து வந்து தடயத்தில் அமைச்சர் நிறுத்தினார்.

அப்போது அமைச்சருக்கு சிம்பு அனுமந்தன் எனப் பெயர் சூட்டி பல விருதுகள் வழங்கினர்.

அப்போது என்ன வேண்டும் என அமைச்சரிடம் கேட்ட போது,
பணம் வேண்டாம்.
சூரியர், சந்திரர் உள்ள வரை செப்புப் பட்டயம் செய்து கொடுத்தால் போதும் என்றார்.

திருமணத்துக்குக் காணிக்கை:
வன்னியர், செங்குந்தர், விஸ்வபிரம்மா, வைசியர், தேவேந்திர பள்ளர் போன்ற பல ஜாதிகள் தங்கள் தலைக்கட்டுக்கு கல்யாணத்துக்கு அரிசி, வேட்டி, வெற்றிலை, பாக்கு, ஆடு, கோழி போன்றவற்றைத் தரவேண்டும் என்றும் செப்பேடு குறிப்பிடுகிறது.

மேலும் இந்த செப்பேட்டைப் பாதுகாக்காமல் போனால் கங்கைக்கரையில் கறம்பை பசுவை கொன்ற தோஷத்திலேயும்,
தன் மாதா, பிதவை கொன்ற தோஷத்திலேயும்,
சிசுவதை செய்த செய்தவர்கள் தோஷத்திலேயும் போவார்கள்.

இதை அறிந்து நடத்தினால் ஆல் போல் தழைத்து அருகுபோல் வேரோடி, மூங்கில் போல் கதமம் முசியாமல் வாழ்ந்து இருப்பீர் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

செப்பேட்டில் குறிப்பிட்ட ஜாதியினர் சத்திர வன்னியன் கையெழுத்து,
கிருஷ்ணவன்னியன் கையெழுத்து,
பிரம்மவன்னியன் கையெழுத்து, தில்லை கீழ்புரம் சம்புவன்னியன் கையெழுத்து,
விஸ்வபிரம்மன் கையெழுத்து,
வைசியர் கையெழுத்து,
செங்குந்தமர் கையெழுத்து,
தேவேந்திர பள்ளர் ஜாதி கையெழுத்து
என்று குறிப்பிடுகிறது.

இறுதியில், இந்த நிகழ்ச்சியின் கருத்து படமும் செப்பேட்டில் இடம் பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

இச்செப்பேடு தமிழக வரலாற்றுக்கு புது வரவாகும்.
இப்போதும் இச்செய்தியைக் கூறி,
அந்த நரபலி பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆண்டுக்கு ஓரு முறை காசு கேட்க காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து,
திண்டிவனம் பகுதிக்கு வருகின்றனர் என்று அப்பகுதி மக்கள் கூறுவது இந்தச் செப்பேட்டுக்கு பொருத்தமாக உள்ளது என்றார்.

நன்றி: www. dinamani. com/ tamilnadu/ article1351075.ece?service=print
------------------------
தெலுங்கு நாயக்கரின் ஆட்சியில் மூடநம்பிக்கைகள் உச்சத்தில் இருந்துள்ளன.
நடக்காத கொடுமைகள் இல்லை.
தெருவில் ஓடியவரால் மன்னர் மேல் தூசி பட்டதால் அவருக்கு மரணதண்டனை அளித்துள்ளனர்.

அதை தப்பு தப்பாக தமிழில் கல்வெட்டும் பொறித்துள்ளனர்.

சோழன் மட்டும் ஏன்?

சோழனை மல்லாக்கப் போட்டு கொடலாப்ரேசன் பண்ற நீங்க

ஏன்பா நாயக்கனுக்கு ஒரு யூரின் டெஸ்ட் கூட எடுக்கமாட்டேன்றீங்க?

நாங்கதான் ப்ளட் டெஸ்ட் எடுத்து ஸ்ட்ரெய்ட்டா போஸ்ட்மாட்டம் பண்ணனும் போல்ருக்கு

நாயக்கர் காலத்தில் தமிழ்

நாயக்கர் காலத்தில் தமிழ்

'சந்தியிலே மாமியிட்ட சண்டையிலே வந்ததொரு
தொந்தி வடுகன் சுகிப்பானோ'

என்று (சுப்பிரதீபக்)கவிராயர் கிண்டல் செய்யும் வடுகன் யாரென்று தெரியுமா?

அவ்வடுகன் திருமலை நாயக்கனே (1572-1596) ஆவான்.

தமிழில் புலமை மிகுந்த ஒரு புலவரான கவிராயர் 'திருமலை நாயக்கன் காதல்' என்ற நூல் இயற்றி அரசவையில் அரங்கேற்றும்போது,

திருமலை நாயக்கன் "அரவன் அத்துவானம்" என்று தெலுங்கில் பொங்கிவிட்டானாம்.
அரவம்=தமிழ்
அத்துவானம்=மோசம்

அதாவது தமிழ் கேட்கசகியாத மொழியாம்.

கடுப்பான கவிராயர் அவையைவிட்டு வெளியேறி,
அதே நூலை 'கூளப்ப நாயக்கன் காதல்' என்று ஆக்கி கூளப்ப நாயக்கன் என்ற பாளையகக்காரன் மீது பாடி அரங்கேற்றினார்.

அதிலேதான் திருமலை நாயக்கனையும் அவனது பெரிய தொப்பையையும் கிண்டலடித்து எழுதியுள்ளார்.

'அந்தகனே நாயகனானால் செந்திருவைப் போலங்கைச்
சிங்காரித்தென்ன பயன்'
(த.தி.காசு; மி: ப.197)

'மன்னனே (தமிழ் அறியாத) நாயக்கனாக இருக்கும்போது அழகு நடையில் கவிபாடி என்ன பயன்' என்று இதற்கு பொருள்.

'செஞ்சிதஞ்சை மதுரை மைசூர் மாறுபாஷை
செந்தமிழன் திறமறிந்து செய்யமாட்டார்'
(மான்விடுதூது இணைப்பு)

அதாவது செஞ்சி நாயக்க மன்னனாலும் சரி
தஞ்சாவூர் நாயக்க மன்னனாலும் சரி
மதுரை நாயக்க மன்னனாலும் சரி
மைசூர் நாயக்க மன்னனாலும் சரி
தமிழின் அருமை தெரிந்து சிறப்பு செய்யமாட்டார்கள் ஏனென்றால் அவர்கள் வேற்றினத்தவர் என்பது பொருள்.

'கனத்த சிராப்பள்ளிதனிலே வடுகர் கூத்துக் கட்டி யாளுவதாச்சு'
(த.தி.காசு.பதி.மி:ப.12)
என்று திருச்சிராப்பள்ளியில் அரச ஆதரவுடன் கொலாகலமாக நடக்கும் வடுகர் கூத்துநாடகங்களை நொந்துகொள்கிறார் படிக்காசுப்புலவர்.

அவரே வள்ளல் சீதக்காதி இறந்தபோது,
'தமிழ்நாவலரை ஓட்டாண்டி ஆக்கிவிட்டு இறந்துபோனான்'
(முற்குறிப்புப் பாடல்கள் 8)
என்று வருந்துகிறார்.

திருக்காளத்தி நாதருலா, திருக்கழுக்குன்ற உலா, திருமலையாண்டவர் குறவஞ்சி, கமலாலய அம்மன் பள்ளு ஆகிய நாயக்கர் கால சிற்றிலக்கியங்கள் சோழனையும் பாண்டியனையும் ஒருசேரப் புகழ்கின்றன.
திருவிளையாடற் புராணமோ மதுரையை ஆளும் தகுதி பாண்டியருக்கே உண்டு என வெளிப்படையாக கூறுகிறது.

நாயக்கர்கால தமிழ் படைப்புகள் அனைத்துமே நாயக்கர்களைப் புகழாது பாண்டிய சோழ மன்னர்களைப் புகழ்வதோடு நாயக்கர்கள் தீவிரமாக ஆதரித்த வைணவத்துக்கு எதிராக சைவத்தை வலியுறுத்துகின்றன.

நாயக்கராட்சியில் தமிழுக்கு மதிப்பில்லாமல் போனது,
தெலுங்கிலும் சமஸ்கிருதத்திலும் பெருங்காப்பியங்கள் எழுந்தன.
தமிழைக் கேட்பார் யாருமில்லை.
ஆனாலும் தமிழ் புலவர்கள் சோர்ந்துவிடவில்லை.
சிற்றிலக்கியங்களை இயற்றி சிற்றறரசர்கள், பாளையக்காரர்கள், சைவ பற்றாளர்கள் ஆதரவுடன் பொருள் தட்டுப்பாட்டையும் மீறி தமிழை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தனர்.

இன்றும் கூட அதே நிலைதான்.
தமிழுக்கு ஆட்சியதிகாரம் இன்றுவரை கிடைக்கவில்லை.
தமிழுணர்வாளர்களின் தனிமனித முயற்சியால் மட்டுமே அது பிழைத்துவருகிறது.

சென்னை (நாய்க்கெப்) பட்டிணம்

சென்னை' என்கிற தெலுங்கு பெயர் எப்படி தமிழர்களின் தலைநகருக்கு வந்தது தெரியுமா?

ஆங்கிலேயர்களான 'பிரான்சிஸ்டே' மற்றும் 'ஆன்ட்ரு கோகன்' ஆகியோரின் உதவியாளராக இருந்த 'பெரிதிம்மப்ப' என்ற தெலுங்கர் மூலம், தற்போது 'செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை' அமைந்துள்ள இடத்தை 'தம்மரால சென்னப்ப நாய்க்கெர்' என்ற தெலுங்கரிடம் இருந்து விலைக்கு வாங்கி குந்த இடம் அமைத்துக்கொண்டு தமது ஆக்கிரமிப்புக்கு அடிகோலிய 1639ஆகஸ்ட் 22நாளை 'சென்னை நாள்' என்று
அறிவித்து இன்றும் வெட்கமானமில்லாமல் கொண்டாடிவருகிறோம்;

விஜயநகர பேரரசில் அரவீடு மரபைச் சேர்ந்த (வந்தவாசி , காளகஸ்தி பகுதியை ஆட்சி செய்த)
தெலுங்கு பரம்பரையினரான 'தம்மரால
சென்னப்ப நாய்க்கெர்' 300 வருடங்களுக்கு முன் வெள்ளைக்காரனிடம் பணத்துக்கு நிலம் விற்றதை நாம் ஏன் கொண்டாடவேண்டும்?
'அய்யப்ப நாய்க்கெர்' , 'ராயர் நாய்க்கெர்' என்ற சென்னப்ப நாய்க்கெரின் வாரிசுகள் பெயரில் தற்போது ஐயப்பன்தாங்கல், ராயபுரம் போன்றபகுதிகள் சென்னையில் உள்ளன; அவர்கள் என்ன விடுதலைப் போராளிகளா?
பணத்துக்கு நிலம் விற்றவர் என்றாலும் தெலுங்கர் என்ற ஒரே தகுதி அவர்கள் நினைவை தமிழ்நாட்டில் விதைக்க போதுமானதா?

1957ல் சங்கரலிங்கனார் 'மெட்ராஸ் ஸ்டேட்' என்ற பெயரை 'தமிழ் நாடு' என்று மாற்றக்கோரி 76நாட்கள் உண்ணாநோன்பு இருந்து இறந்தாரே அவர் பெயரில் ஒரு சாலை கூட இல்லை; அவர் இறந்த பிறகும் பல்வேறு போராட்டங்களுக்குப் பிறகு 24-2-1961ல் தமிழில் 'தமிழ் நாடு' என்றும் ஆங்கிலத்தில் 'மெட்ராஸ் ஸ்டேட்' (??) என்றும் குறிப்பிடப்படும் என்ற அறிவிப்பை சி.சுப்பிரமணியன் வெளியிடுகிறார்; ஆனால் 1969ல் தான் அது நடைமுறைக்கே வருகிறது; அதில் மட்டும் ஏன் இத்தனை மெத்தனம்?

1990களில் 'மெட்ராஸ்' என்ற பெயரை மாற்றி தமிழில் வைக்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுக்கிறது; 1996ல் 'சென்னை' என்ற பெயர்மாற்றம் செய்யப்படுகிறது; இது தமிழ்சொல் அன்று; ஆராய்ந்தபோது இதுவும் தெலுங்கு பெயரே.

சென்னையில் வேற்றினத்தார் பெயர்கள்:

1)தமிழக சட்டமன்ற தலைமைச் செயலகம் 2010ல் 400கோடி செலவில் கட்டப்பட்டு அதற்கே ஓமந்தூரார் என்றறியப்படும் ராமசாமி ரெட்டியார் என்ற தெலுங்கர் பெயர்தான் வைக்கப்பட்டுள்ளது.

2) டி.நகர், தெலுங்கரான சர்.பிட்டி.தியாகராஜ செட்டி என்பவர் பெயரில் உள்ளது; தியாகராயர் மாளிகை கூட உள்ளது.

3) பனகல் பூங்கா(panagal park) , பனகல் ராஜா என்றறியப்படும் தெலுங்கர் 'பனங்கன்டி ராமராய நியங்கார்' என்பவரின் பெயரில் அமைக்கப்பட்டு அவரது சிலையும் நிறுவப்பட்டுள்ளது; சைதாப்பேட்டையில் 'பனகல் மாளிகை' கூட உள்ளது.

4) மரு.நாயர் சாலை (Dr.Nayar road) என்பது டி.எம்.நாயர் என்ற மலையாளியின் பெயரில் உள்ளது.

5) தமிழினக் கொலையாளி பெயரில் 'ராஜீவ் காந்தி சாலை'யும், 'ராஜீவ் காந்தி பொதுமருத்துவமனை'யும் உள்ளது

6) மரு.ம.கோ.இரா சாலை (Dr.M.G.R road) மலையாளியின் பெயரில் உள்ளது.

7) ஜெயலலிதாவுடன் குடித்தனம் நடத்திய கன்னட நடிகன் 'சோபன் பாபு'வுக்கு பொதுஇடத்தை ஆக்கிரமித்தபடி சிலை உள்ளது.

8) இராதாகிருசணன் சாலை தெலுங்கரான 'சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணன்' பெயரில் உள்ளது.

9) சர்தார் படேல் சாலை, குசராத்தியரான வல்லபாய் படேல் பெயரில் உள்ளது.

10) காந்தி சாலை குசராத்தியரான 'மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி' பெயரில் உள்ளது; அது போதாதென்று அவர் மனைவி பெயரில் 'கஸ்தூர்பா நகர்' உள்ளது.

11) பெரியார் ஈ.வே.ரா சாலை தெலுங்கரான 'ஈரோடு வேங்கடப்ப ராமசாமி நாய்க்கெர்' பெயரில் உள்ளது.

12) மரு.முத்துலச்சுமி ரெட்டி சாலை(்Dr.Muthulakshmi Reddy) என்ற தெலுங்கரின் பெயரில் உள்ளது.

13) பொபிலி ராஜா சாலை, பொப்பிலி ராஜா என்றறியப்படும் தெலுங்கர் பெயரில் உள்ளது.

14) கே.கே.நகர் (கலைஞர் கருணாநிதி நகர்) தெலுங்கராக கருணாநிதி பெயரில் உள்ளது.

மேலும் ஜவஹர்லால் நேரு சாலை, நேரு நகர், இந்திரா நகர், சாஸ்திரி நகர், அசோக் நகர், சைதா பேட்டை, சௌகார் பேட்டை,ஜாபர்கான் பேட்டை, ராயப்பேட்டை, ஷெனாய் நகர், மேத்தா நகர், முனுசாமி நாயுடு நகர்……
என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

இவர்களில் சிலர் தமிழக அரசியலில் அல்லது சமூகப் போராட்டங்களில் பங்கேற்றிருக்கலாம்; ஆனால், இவர்களை விட பெரிய அளவில் போராடிய தமிழர்கள் மறைக்கப்பட்டுள்ளனர்; காமராசர், முத்துராமலிங்கனார், அண்ணாதுரை, வள்ளலார், திரு.வி.க போன்ற மறைக்கமுடியாத தலைவர்கள் பெயரில் மட்டுமே சில பகுதிகள் உள்ளன; வேறுசில தமிழ்ப் பார்ப்பார்ப்பனர் பெயர்களும் ஆங்கிலேயர் பெயர்களும் இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழர்களுக்காக பாடுபட்டவர்கள் அல்லர்;

சுருக்கமாகக் கூறினால் தமிழ்த் தலைவர்கள் யாருக்குமே தமிழகத்தைத் தாண்டி சாலையோ, சிலையோ, மாளிகையோ, நினைவிடமோ இல்லாத நிலையில்,, தமிழகத் தலைநகரில் பெரும்பாலும் பிற இனத்தவர் பெயரே வைக்கப்பட்டிருப்பது ஏன்?
இருக்கும் கொஞ்சநஞ்ச தமிழ்ப் பெயர்களிலும் அடையாளமே தெரியாத தமிழர்கள் பெயரே இருப்பது ஏன்?

நன்கு அலசி ஆராய்ந்ததில் டெல்லியில் 'சுப்ரமண்ய பாரதி' சாலை இருப்பதாகத் தெரிகிறது.
அவர் தமிழ்ப் பார்ப்பனர் இல்லையென்றால் அதுவும் இருந்திருக்குமா?

தேர்தல் என்று வந்து 100வருடங்களில் தமிழகத்தை வெறும் 15வருடங்கள் தமிழர்கள் ஆண்டனர்; 85வருடங்கள் தமிழரல்லாதவரே ஆண்டுவருகின்றனர்;
800 வருடமாக கண்டவனையும் ஆளவிட்டுவிட்டு புலம்பினால் எப்படி?