Showing posts with label இந்தி. Show all posts
Showing posts with label இந்தி. Show all posts

Monday, 3 March 2025

மும்மொழி தற்குறிகளின் கேள்விகள்

மும்மொழி தற்குறிகளின் கேள்விகள்

 எவனும் இந்தியை விரும்பி காதலித்து தனியார் பள்ளிக்கு போவதில்லை!
 தனியார் பள்ளிகள் நல்ல தரத்துடன் உள்ளதால் வசதி உள்ளவர்கள் அங்கே பிள்ளைகளை சேர்க்கிறார்கள்.
 தனியாரில் ஏன் இந்தி இருக்கிறது என்றால் தனியாரின் பிடி மத்திய அரசின் கையில் உள்ளது!
 இந்தி உட்பட இந்துத்துவ கோட்பாடுகளை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை என்றால் தேர்வுகள் நடத்த அனுமதி கிடைக்காது! 
 இந்துத்துவத்தை அனுசரித்தால் அதிக கட்டணம் வாங்குவதில் இருந்து விதிமுறைகளை இஷ்டத்துக்கு மீறலாம்!
 இது எல்லாருக்கும் தெரியும்!
 ஆனாலும் தனியாரில் தமிழ்வழி பள்ளிகள் தொடங்கலாம் ஆனால் எந்த தமிழனிடம் அவ்வளவு பணம் இருக்கிறது?!
 அப்படியே தொடங்கினாலும் தமிழர்களிடம் அவ்வளவு பீஸ் கட்ட வலு இருக்கிறதா?!
 கல்வி நிறுவனங்களைத் தொடங்குபவர்கள் அதற்கு அனுமதி கொடுப்பவர்கள் அதில் படிப்பவர்கள் என எல்லா நிலையிலும் தமிழரல்லாதவரே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர்.
 இன்று தமிழில் படித்து தமிழின் உயிர்மூச்சை பிடித்துவைத்திருப்போர் ஆங்கிலேயர் காலத்தில் ஆரம்பிக்கப் பட்ட  'அரசு உதவி பெறும் கிறித்துவ பள்ளிகளும்' ஏழை எளிய பிள்ளைகள் படிக்கும் அரசுப் பள்ளிகளும் தான்!
  இதில் போதாக்குறைக்கு திராவிட அரசுகள் முடிந்த அளவு கல்வி நிதியை கொள்ளையடித்து அரசாங்கப் பள்ளிகளை குட்டிச்சுவர் ஆக்கி வைத்துள்ளனர்.
 திராவிட சமாதிகள் உயர்தரத்திலும் பள்ளிகள் சமாதி போலவும் இருக்கின்றன.
 நிலைமை இப்படி இருக்க சில தற்குறிகள் "தமிழ் தமிழ் என்று பேசுபவர்கள் அரசுப் பள்ளியில் தமிழ்வழியில் ஏன் பிள்ளைகளைச் சேர்ப்பதில்லை?" என்று கேட்கின்றனர்.
  
 மூன்றாவது மொழி கட்டாயம்! இல்லையென்றால் மத்திய அரசு நம்மிடம் வாங்கிய நிதியை நமக்கே  தரமுடியாது என்று சொல்வது ரவுடித்தனம்!
இந்த நிதி  ஒவ்வொரு ஏழை மாணவனுக்கும் சேரவேண்டிய 4000 ரூபாயை தடுத்து வழிப்பறி செய்ததற்க்கு சமம்!

 இரண்டாவது மனைவி என்றாலே அவள் வைப்பாட்டிதான் அதுபோல மூன்றாவது மொழி என்றாலே அது இந்திதான்! 
 தமிழர்களுக்கு ஜெர்மன் அல்லது பிரெஞ்சு கற்பிக்கவா மும்மொழிக் கொள்கை வரப் போகிறது?! 
 
 இருக்கும் பாடத்தை ஒழுங்காக நடத்தவே துப்பில்லாத கல்வி கட்டமைப்பை வைத்துக்கொண்டு இப்படி பேசலாமா?!
 ஒரு வகுப்பறையில் 20 மாணவர்கள் வெவ்வேறு மொழிகளை தேர்ந்தெடுத்தால் எப்படி கற்பிப்பீர்கள்?!

  திராவிட அரசுகளோ இதை சரியாக எதிர்க்காமல் பம்மாத்து காட்டிக்கொண்டு தமிழை மறைமுகமாக கொல்கிறது!
 மும்மொழிக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டு தமிழே இல்லாத மத்திய அரசுப் பள்ளிகளை நடத்த விட்டுவிட்டு தமிழைக் கட்டாயமாக ஆக்காமல் பாடங்களில் தமிழுக்கு திராவிட சாயம் பூசி தமிழில் பெயர்பலகை வைக்க போராடியவர்களை சிறையில் தள்ளி ஹிந்தி வெறியருக்கு சற்றும் சளைக்காத வெறுப்புடன் தமிழை அழிக்கின்றனர் திராவிடப் போர்வையில் இருக்கும் வந்தேறிகள்!

 "ஒரு மொழி கூடுதலாக கற்பது நல்லதுதானே?!" என்று சில தற்குறிகள் கேட்கின்றனர். 
 ஏற்கனவே நம் பாடத்திட்டத்தில் நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு தேவையற்ற சுமைதான் அதிகம் உள்ளது.
  தமிழக பாடத்திட்டத்தில் ஹிந்திய வரலாறு உள்ளதே தவிர தமிழக வரலாறு இல்லை!
 வாழ்நாளில் 15 ஆண்டுகள் பணத்தையும் நேரத்தையும் செலவளிக்கும் ஒரு மாணவன் உருப்படியாக எதையும் கற்பதில்லை!
 இதனாலேயே விஞ்ஞானிகள் உருவாவதில்லை!
இதில் கூடுதலாக ஒரு பாடத்தை ஏன் திணிக்க வேண்டும்?!

 மொழி தேவை என்றால் வெளியில் கற்றுக் கொள்ளட்டும்!
இன்றைய தொழில்நுட்ப காலத்தில் ஒரு மொழியை விரைவாகவும் கற்றுக்கொள்ள முடியும்! 
 நான் வடக்கே வேலைக்குச் சென்றபோது அங்கே மக்களுடன் பேசியே 3 மாதங்களில் இந்தி பேச ஆரம்பித்துவிட்டேன்!
 ஒரே ஆண்டில் சரளமாக பேச வந்துவிட்டது!
 எந்த மொழியும் அப்படித்தான்!

 "இந்தி இல்லாமல் தமிழ்நாட்டைத் தாண்ட முடியாது" என்று மிரட்டல் வேறு!
 ஏன் தாண்டவேண்டும்?! சுற்றுலா போகும்போது தாண்டலாம்! அதற்காக சுற்றுலா போகும் இடங்களுக்கு எல்லாம் அந்த மொழி கற்றுக்கொண்டா போவது?!
 மத்திய அரசு வேலை தமிழருக்கு எட்டாக்கனி!
தமிழகத்தின் உள்ளேயே மத்திய அரசின் வேலைவாய்ப்புகள் 90% தமிழரல்லாதார் கைக்கு போய்விட்டது!
 பிற மாநிலங்கள் இந்த 90% தமது மண்ணின் மைந்தருக்கு கிடைக்க சட்டம் இயற்றியுள்ளன!
திராவிடம் இதைச் செய்யவில்லை!
 அப்படியே மத்திய அரசு வேலை கிடைத்தாலும் 3 மாதத்தில் இந்தியைக் கற்கலாம்!
 வேலைக்காக தலையணை தடிமனுக்கு புத்தகம் படிப்பவன் இதைப் படிக்கட்டும்! எல்லாரும் ஏன் படிக்கவேண்டும்!

  வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழரை விட பிற மாநிலங்களில் வாழும் தமிழர் குறைவு! 
 தமிழகத்தில் பிறந்து பிற மாநிலங்களில் வாழும் தமிழர்கள் வெறும் 20 லட்சம்!
 அதாவது தமிழர்களில் பத்தில் ஒருவர் கூட இல்லை!
 இதிலும் முக்கால்வாசி பேர் அண்டை மாநிலங்களில் வசிக்கின்றனர்! இந்தி பேசும் மாநிலங்களில் தமிழர்கள் மிகவும் குறைவு!
 இதற்காக தமிழகத்தில் இருக்கும் எல்லா தமிழனையும் கூடுதலாக ஒரு மொழி கற்க கட்டாயப்படுத்த வேண்டுமா?! 

 "ஆங்கிலத்தை ஏற்கிறீர்கள் இந்தியை ஏற்க முடியாதா?" என்றும் சில தற்குறிகள் கேட்கின்றனர்.
 ஆங்கிலேயர் உலகையே ஆண்டனர். 
உலகம் முழுவதும் ஆங்கில ஆதிக்கம் அப்போதே வேரூன்றி விட்டது. அதிலும் தொழில்நுட்பம் முன்னேறிய பிறகு அதிலும் கணினி, கைபேசி போன்றவை ஆங்கிலத்தில் உருவான பிறகு ஆங்கிலம் படிக்கமாட்டேன் என்பது முட்டாத்தனம்!
இது அடக்குமுறையா என்றால் அடக்குமுறைதான்!
  ஆனால் வேறு வழியில்லை ஆங்கிலத்தை உலகமே ஏற்கத்தான் வேண்டும்!
 ஆங்கிலத்தை குறைந்தது ஆயிரம் ஆண்டுகள் அசைக்க முடியாது!
 
இந்த கேள்வியை ஆங்கிலேயருக்கு இணையாக ஆதிக்கம் செலுத்திய ஒரு ஐரோப்பியர் கேட்கலாம்!
 ஹிந்தியர் கேட்கலாமா?! 
ஹிந்தியர்கள் எங்களை போரில் வென்று ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவந்தனரா?!
 ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் இந்தியில் உருவாக்கி வைத்துள்ளனரா?!
 சீனரைப் போல தொழில்நுட்பத்தில் இந்தியை வளர்த்து எடுத்துள்ளனரா?!
 
 "அதெல்லாம் முடியாது! இந்தி என்கிற தகுதியற்ற மொழியை திணிப்பது மட்டும்தான் எங்களுக்குத் தெரியும்! எங்கள் பெரும்பான்மையும் அதிகாரத்தையும் பயன்படுத்தி தமிழை அழிப்போம்! அப்போதுதான் வடயிந்தியர் இங்கே குடியேற வசதியாக இருக்கும்! நீங்கள் எங்களுக்கு சேவகம் செய்ய வசதியாக இருக்கும்!" என்று ஆண்டான் அடிமை மனநிலையில் பேசுவதும் நிதி தரமால் ரவுடித்தனம் பண்ணுவதும் எப்படி நியாயம்?!

 "பிற மாநிலங்கள் ஏற்றுக் கொண்டனர் நீங்கள் மட்டும் ஏன் ஏற்கவில்லை" என்று கேட்கும் தற்குறிகள் பிற இனத்தவர் ராணுவத்தின் பக்கமே வருவதில்லை! எல்லையோர இனங்கள்தான் ராணுவத்திற்கு வருகின்றனர்.  தமிழர்கள் கடைக்கோடியில் இருந்து கிளம்பி 2 நாட்கள் ரயிலில் வந்து ஏன் ராணுவத்தில் சேருகிறீர்கள்?!
  6% மக்கட்தொகை கொண்ட தமிழர்கள் எண்ணிக்கைப்படி ராணுவத்தில் மூன்றாவது இடத்தில் ஏன் இருக்கிறீர்கள் என்று கேட்கலாமே?!
 அறிவில் சிறந்து ஏன் இஸ்ரோ தலைவர்களாக இருக்கிறீர்கள் என்று கேட்கலாமே?!
  கார்கில் போரின்போது பிற மாநிலங்களை விட இரண்டு மடங்கு நிதி திரட்டி ஏன் தந்தீர்கள் என்று கேட்கலாமே?!
 ஏன் வரி தருவதில் முதலிடத்தில் இருக்கிறீர்கள்?!
 இந்தியாவுக்கு அணு ஆயுதம் ஏன் உருவாக்கித் தந்தீர்கள்?! பிற இனங்கள் போல மதக் கலவரம் செய்துகொண்டு இருக்க வேண்டியதுதானே என்று கேட்கலாமே?!
 பிற இனங்கள் என்ன செய்தன என்பது பற்றி எங்களுக்குக் கவலை இல்லை!
 எங்களுக்கு எங்கள் மொழி முக்கியம் அவ்வளவுதான்!
 
 இன்று இந்துமதி வரை நீட் தற்கொலைகளை கண்ணால் கண்டபோதே தமிழர்கள் நாம் சிந்திக்க வேண்டாமா?!
 இதற்கு நிரந்தரத் தீர்வு இந்திரா காந்தி எமர்ஜென்சி காலத்தில் இதுதான் சாக்கு என்று மாநிலத்திடம் இருந்து பிடுங்கிய கல்வி அதிகாரத்தை மீட்பதுதான்!
 உதயநிதியை அரியணை ஏற்றுவது இதற்கு தீர்வாகாது!

 நாம் இந்தியாவில் இருக்கிறோம் அதற்காக இந்தியாவுக்கு அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுத்ததாக பொருள் இல்லை!
 
 தாய்மொழியில் கல்வி கற்றால்தான் அறிவு வளரும்!
அதுதான் எந்த நாட்டுக்கும் நல்லது!

 அறிவுகெட்ட மூட வடக்கர்கள் அவர்களுக்கு சாமரம் வீசும் அடிமைகள் இதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்! 
 
 
 

Tuesday, 18 February 2025

1920 இல் இந்தியெதிர்ப்பு

1920 இல் இந்தியெதிர்ப்பு

 இந்தியை முதலில் எதிர்த்து போராடியவர் ஈழத்தமிழரான ஈழத்தடிகள் என்று அறிவோம்! 
 அதன்பிறகு அவருடன் இணைந்து சோமசுந்தர பாரதியார் மற்றும் மறைமலையடிகள் ஆகியோர் இணைந்து போராடி இந்தியெதிர்ப்பு போரை நடத்தி வெற்றி கண்டனர்.
 அதில் கடைசியாக வந்து ஒட்டிக்கொண்டது தான் திராவிடம்! 
 ஆனால் இவர்களுக்கு முன்பே (ஈழத்திற்கும் தமிழகத்திற்கும் நடுவே இருக்கும் பாம்பன் இல் வாழ்ந்த) பாம்பன் சுவாமிகள் 1899 ஆம் ஆண்டிலிருந்தே இந்தி திணிக்கப்படும் என்று உணர்ந்து அதை எதிர்த்து பேசிவந்துள்ளார்.
 சைவ அடியாரான இவர் எழுதிய நூல் 1920 இல் அச்சேறிய பிரதி உள்ளது.
 "இந்தி முதலிய வேறு பாடைகளை 
இந்நாட்டகத்தும் விருத்தி செய்ய விழையும்
வடநாடரது சுயநலத்தினை ஆதரித்தல் தமிழர்
கடன்மை யன்று"
-திருப்பா, நூன்முகம், பக்.17

 அதாவது தமிழகத்தில் இந்தி திணிக்கப்படும் அதை தமிழர்கள் ஆதரித்தல் கூடாது தெளிவாகவே கூறியுள்ளார்.

நன்றி: கதிர் நிலவன்

Monday, 17 February 2025

தமிழை ஒழிக்கும் மும்மொழி கொள்கை

 தமிழை ஒழிக்கும் மும்மொழி கொள்கை 

 மத்திய அரசு என்ன மாதிரியான கல்விக் கொள்கையைக் கொண்டுவர நினைக்கிறது என்பதை ஏற்கனவே மத்திய அரசு சார்பில்  தமிழ்நாட்டில் இயங்கும் மத்திய அரசு பள்ளிகளான கேந்திரிய வித்யாலயா பள்ளிகளைக் கவனித்தால் விளங்கும்.
 தமிழகத்தில் 49 கேந்திரிய பள்ளிகள் இயங்குகின்றன.
 இதில் 109 இந்தி ஆசிரியர்களும், 53 சமஸ்கிருத ஆசிரியர்களும், 0 தமிழ் ஆசிரியர்களும் பணியாற்றுகின்றனர்.
 
 ஆம்! இந்த கேந்திரிய பள்ளிகளில் தமிழ் பாடமோ, தமிழ் ஆசிரியர்களோ கிடையாது!
சமஸ்கிருதம் கட்டாயம்!
 
 28.01.2021 தேதியின்படி பெறப்பட்ட தகவலில், கேந்திரிய வித்யாலயா பள்ளிகளில் 6 முதல் 8 வகுப்பு வரை இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதம் கட்டாய மொழி என தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 
மேலும், 6 முதல் 12-ம் வகுப்பு வரை தமிழ் மொழி பாடம் கட்டாயம் இல்லை என்றும், தமிழ்நாட்டில் 49 பள்ளிகளில் சமஸ்கிருதம் கட்டாய மொழியாக இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 குறிப்பாக தமிழ் மொழியை கொண்டு கற்பிக்கும் ஒரு பள்ளி கூட இல்லை எனவும், சமஸ்கிருதத்திற்கு பதிலாக தமிழை தேர்வு செய்ய முடியாது எனவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

 தமிழ் மொழியே இல்லாத பள்ளிக்கு எதற்கு தமிழ் ஆசிரியர்கள் என்பது போன்று, தமிழ்நாட்டில் உள்ள கேந்திரியா வித்யாலயா பள்ளிகளில் தமிழ் ஆசிரியர்களே கிடையாது என்ற தகவல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. 109 இந்தி ஆசிரியர்களும், 53 சமஸ்கிருத ஆசிரியர்கள் பணியாற்றி வருகிறார்கள் என தகவல் இடம்பெற்றுள்ளது.

 (இதுபற்றி திமுக எம்.எல்.ஏ எழிலன் நாகநாதன் ஆதரத்துடன் பேசியுள்ளார்.

 திமுக-வின் ஐடிவிங்க் இதற்கான தகவல் உரிமை சட்டத்தின்கீழ் பெறப்பட்ட அறிக்கையையும் வெளியிட்டுள்ளது)

 மும்மொழி என்பது மூன்றாவதாக ஏதாவது ஒரு இந்திய மொழி என்கிற போர்வையில் இந்தியைத் திணிக்கும் நோக்கம் கொண்டது!
 
 2020 இல் இதைக் கட்டாயமாக்கிய போது திமுக போதுமான எதிர்ப்பையும் காட்டவில்லை!
 அதன் பிறகும் சட்ட ரீதியான அல்லது அரசியல் ரீதியான எந்த முன்னெடுப்பும் செய்யவில்லை!
 இப்போது கல்வி நிதியை தரமுடியாது என்று மத்திய அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் கூறிய பிறகு தூங்கிக் கொண்டிருந்த திமுக விழித்துக்கொண்டு அறிக்கை போர் நடத்துகிறது!
 

Sunday, 5 April 2020

கொரோனா பாதிப்பில் பிரதமரின் செயல்பாடு


கொரோனா பாதிப்பில் பிரதமரின் செயல்பாடு
இதுவரை வைரஸ் பாதிப்பை கட்டுப்படுத்துவதில் மத்திய அரசின் பங்கு என்ன?!
யோசித்ததுண்டா?!
இதை நீங்கள் யோசித்தால் ஒன்று தெளிவாகப் புரியும்.
நமது தேவைகளை நிறைவேற்றுவது மாநில அரசாங்கம் மட்டுமே!
மத்திய அரசு எதுவுமே செய்வதில்லை.
அது வரி என்கிற பெயரில் மாநிலங்களைக் கொள்ளையடித்துவிட்டு 'அதைச் செய்' 'இதைச் செய்' என்று கட்டளை போடுவதோடு சரி!
தமிழகத்தில் ஒரு குடும்பத்திற்கு 4 பேர் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
தோராயமாக (தலைக்கு 3000 ரூபாய் என) ஒவ்வொரு குடும்பமும் மாதந்தோறும் 12,000 ரூபாய் மத்திய அரசுக்கு வரி கொடுக்கிறோம்.
இத்தனை பணத்தையும் வாங்கிக்கொண்டு மத்திய அரசு நமக்குத் தருவதென்ன?!
ரயில் போக்குவரத்து, தபால் சேவை, ராணுவ பாதுகாப்பு (?), விமான சேவை (திவாலாகிவிட்டது) , ஒன்றிரண்டு மருத்துவமனைகள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள்.
அவ்வளவுதான்! அவ்வளவேதான்!
தமிழகம் கட்டும் வரி ஒரு ரூபாய் என்றால் தமிழகத்திற்கு மத்திய அரசு ஒதுக்கும் நிதி 30 பைசா என்ற அளவில் உள்ளது.
வரியை மட்டும் இங்கே கூறியுள்ளேன்.
அதைப்போல இரண்டு மடங்கு நமது வளங்களைச் சுரண்டுகிறது ஹிந்தியா!
எவ்வளவு இக்கட்டான சூழலிலும் நமக்கு மத்திய அரசு உதவுவது கிடையாது!
நாம் கட்டும் வரி 100 ரூபாய் என்றால் பேரிடர் காலங்களில் நாம் 10 ரூபாய் கேட்பதும் மத்திய அரசு 10 பைசா விட்டெறிவதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது.
[இதையெல்லாம் புள்ளிவிபரமாக தமிழ்தேசியப் பேரியக்கம் வெளியிட்டுள்ளது.]
தற்போது ஏற்பட்டுள்ள கொரோனா பாதிப்பில் மத்திய அரசு செய்தவற்றைப் பார்ப்போம்.
முன்னெச்சரிக்கை :-
ஜனவரி 31 இல் கொரோனா இந்தியாவிற்கு வந்துவிட்டது.
மோடி சுகாதாரத் துறை அதிகாரிகளுடன் கூடி பேசியது மார்ச் 4 இல்.
இதற்குப் பத்துநாட்கள் கழித்து கொரோனா ஒரு தேசிய அச்சுறுத்தல் இல்லை என்று அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பு வருகிறது.
மார்ச் 16 இல் சார்க் கூட்டமைப்பு நாடுகளுடனான சந்திப்பில் கொரோனா பாதிப்பு விவாதிக்கப்படுகிறது.
மார்ச் 19 இல் பொதுமக்கள் 22ம் தேதி ஊரடங்கைக் கடைபிடிக்க மோடி வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்.
மார்ச் 22 இலிருந்து தரையில் ஓடும் சைக்கிள் வரை தடுத்து நிறுத்திய மோடி அரசு மார்ச் 25 இல் தான் (முதல் வேலையாக செய்திருக்கவேண்டிய) விமான சேவை ரத்து என்பதை செயல்படுத்துகிறது.
மருந்து துறை :-
இந்திய மருந்து தயாரிப்பு துறை படுத்து பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன.
   1990 களில் தன் சொந்தக் கால்களில் நின்ற இந்திய மருந்து தயாரிப்பு கம்பெனிகள்
இப்போது சீனாவை நம்பி இருக்கின்றன.
சென்ற ஆண்டு சீனாவிலிருந்து இறக்குமதியான மருந்துப் பொருள் மட்டுமே நாட்டின் மொத்த மூலப் பொருள் இறக்குமதியில் 68%  என்கிறது எக்கனாமிக் டைம்ஸ்.
இப்போது சீனாவே படுத்துவிட்டது.
மருந்து எப்படி இருக்கும்?!
மலேரியாவுக்கு பயன்படும் மருந்தை பயன்படுத்தலாம் என்று தெரிந்தவுடன் அதன் ஏற்றுமதிக்குத் தடை விதித்தனர். அது ஒன்றுதான் குறிப்பிடும் அளவான செயல்பாடு.
மருத்துவத் துறை :-
இந்தியாவில் 10,000 பேருக்கு ஒரு டாக்டர் என்ற அளவில்தான் மருத்துவ வளர்ச்சி இருக்கிறது.
(இந்தியாவிலேயே தமிழகம்தான் இதில் முதலிடம் 260 பேருக்கு ஒரு டாக்டர்!
இதிலும் நீட் என்ற மண்ணைப் போட்டுவிட்டனர்).
41 பேருக்கு ஒரு மருத்துவர் இருந்த இத்தாலியே கொரோனாவிடம் மண்டியிட்டுவிட்டது என்றால் இந்தியா எவ்வளவு தீவிரமாக செயல்படவேண்டும் என்பதை யூகிக்கவும்.
ஆராய்ச்சித் துறை :-
கிருமிகள் ஆராய்ச்சியில் இதுவரை இந்தியா துரும்பைக்கூட கிள்ளிப்போடவில்லை.
மற்ற நாடுகள் மருந்து கண்டுபிடிக்க தனியாக நிதி ஒதுக்கி தீவிரமாக இயங்கிவருகின்றன.
பல நாடுகளில் இந்த ஆராய்ச்சி செய்யும் வல்லுநர்கள் பலர் தமிழர்களாக இருக்கின்றனர்
அதாவது அறிவாளிகள் அத்தனைபேரும் ஏற்கனவே நாட்டைவிட்டு வெளியாயிற்று.
உயிரியியல் தொடர்பான பரிசோதனைக் கூடங்கள் நாட்டில் மொத்தமே 40 தான் இருக்கின்றன.
அவைகளும் பல பல்கலைக் கழகங்களில் கல்விக்குத்தான் பயன்படுகின்றன.
அவசரகால உற்பத்தி :-
மருத்துவ சாதனங்கள் தயாரிப்பு மற்றும் தற்காப்பு உபகரணங்கள் தயாரிப்பு என்றாவது கவனம் செலுத்தவேண்டும்.
இங்கே மருத்துவர், செவிலியர், காவலர் என எவரிடமும் போதுமான மூச்சு கவசமோ, கையுறைகளோ, கிருமிநாசினி நீர்மங்களோ இல்லை.
(இருக்கின்றவையும் மாநில அரசுகள் கொடுத்தவை)
இது தொடர்பாக மார்ச் 18 இல் ஆபரேசன் செய்யப்படும்போது அணியப்படும் மூச்சுக் கவசங்களைத் தயாரிக்கும் அரசு நிறுவனமான HLL மற்றும் நெசவுத்துறை அதிகாரிகள் கூடிப் பேசினர்.
தயாரிப்பை அதிகரிப்பது பற்றியும் 75 லட்சம் மூச்சு கவசங்கள் உருவாக்கத் தேவை இருப்பது பற்றியும் HLL இரண்டு மாதங்களாக வலியுறுத்தி வந்ததை அந்த சந்திப்பிற்கு பிறகும்கூட நிறைவேற்றவில்லை.
இப்போது வரை HLL க்குத் தேவையான துணி சப்ளை செய்யப்படவில்லை.
பல உள்ளூர் நிறுவனங்கள் உற்பத்திக்கு அனுமதி கேட்டும் இதுவரை தரப்படவில்லை.
பீகார் முதலமைச்சர் நிதிஷ் குமார் "10 லட்சம் N-95 மூச்சுக் கவசங்கள் கேட்டோம். கிடைத்ததோ வெறும் 50,000 தான்" என்று வேதனை தெரிவித்துள்ளார்.
பண உதவி:-
மார்ச் 24 இல் சுகாதாரத் துறை மேம்பாட்டுக்கு 1500 கோடி அளித்ததோடு சரி.
(பட்டேல் சிலை செலவு 3,000 கோடி என்பதை நினைவில் கொள்க)
பிரதமர் நிவாரண வைப்பு 3000 கோடி,
மாநிலங்களுக்கான நிவாரண வைப்பு 20,000 கோடி,
தேசிய பேரிடர் நிவாரண வைப்பு 25,000 கோடி என எல்லாப் பணத்தையும் மத்திய அரசு வைத்திருக்கிறது.
உள்நாட்டிலும் ல நடிகர்களும் தொழிலதிபர்களும் நன்கொடை அளித்து வருகிறார்கள்.
(இந்த திட்டத்திற்கு பெயர் என்ன தெரியுமா?! "PM cares")
இப்படியாக தனியே 6500 கோடி வரை கிடைத்துள்ளது.
ஆனால் இதுவரை மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யவில்லை.
கேரள வெள்ளத்தின் போது வெளிநாட்டு வாழ் மலையாளிகளிடம் நன்கொடை வாங்கக்கூடாது என்று கூறிய மத்திய அரசு தற்போது வெளிநாட்டுவாழ் இந்தியர்களிடம் நன்கொடை பெற்றுவருகிறது.
என்றால் கொரோனா ஒரு தேசியப் பேரிடர்தானே?!
என்றால் மாநிலங்களுக்கு மேற்கண்ட நிதியை சிறிதுசிறிதாக ஒதுக்கலாம்தானே?!
ஆனால் மோடி இந்த நிலையிலும் பெருமை பீத்த கொரோனா பாதிப்பை எதிர்கொள்ள சார்க் நாடுகள் கூட்டாக செயல்பட அழைப்பு விடுத்து அதற்கான கூட்டு நிதிக்கு 75 கோடியை கொடுத்துவிட்டு வந்துள்ளார்.
[படம்: பிரதமர் நிவாரண நிதியில்  வருமானம் மற்றும் செலவு ஒப்பீடு.
இதிலேயே தெரியும் மத்திய அரசு மாநிலங்களுக்கு உதவும் லட்சணம்]
ஆள் உதவி :-
இத்தனை பெரிய நாட்டில் போலீஸ் பலம் மிகவும் குறைவு.
இதனால் மக்களைக் கட்டுப்படுத்த காவல்துறை திணறி வருகிறது.
எப்படியும் பாகிஸ்தான் படையெடுக்கப் போவதில்லை ராணுவத்தை அனுப்பாவிட்டாலும் துணைராணுவத்தையாவது அனுப்பியிருக்கலாம்.
மத்திய மருத்துவ நிறுவனங்களில் முக்கிய டாக்டர்கள் கேரளா பாதிக்கப்பட்ட போது அங்கே வந்த உதவியது உண்மைதான்.
ஆனால் அதன் பிறகு எங்குமே மத்திய அரசு சார்பில் வழிநடத்த திறமையான மருத்துவ மேதை ஒருவர் கூட எந்த மாநிலத்திற்கும் அனுப்பப்படவில்லை.
மனவலிமை ஊட்டுதல் :-
அறிவிப்புகளை மோடி அறிவிக்கிறார்.
மக்களிடம் மேல்வலியாமல் எதையாவது செய்யச் சொல்கிறார்.
அவ்வளவுதான்.
இதுவரை நிலை என்ன?
இதை சமாளிக்க என்ன திட்டம் வைத்துள்ளோம்?
பிற நாடுகள் இதற்கு என்ன செய்கின்றன? என அறிவுப் பூர்வமாக எதையும் பேசுவதில்லை.
உணர்வுப் பூர்வமாக பேசுகிறார் அவ்வளவே!
அவர் தன் திருவாயை அசைத்ததைத் தவிர வேறு என்ன செயல்பாட்டைச் செய்தார் என்று கேட்டால் விரல்களை அசைத்து ட்வீட் போட்டதைச் சொல்லலாம்.
மற்றபடி கொரோனா அமைத்துள்ள போர்க்களத்தில் அவர் கால்வைக்கவே இல்லை.
மத்திய அரசின் செயல்பாடுகள் எப்படி என்றால்
முதலில் லொக்கு லொக்கு என்று இருமிவிட்டு கச்சாமுச்சா என்று பிணாத்தும் ஒரு ரிங்டோனை அனைவருக்கும் வைத்தனர்.
அதனால் யாருக்கு என்ன புரிந்தது என்பது கொரோனாவுக்கே வெளிச்சம்.
மோடியும் எப்போதும் கெக்கரா பெக்கரா என்று இந்தியில்தான்  பிணாத்துகிறார்.
மக்களுக்கு புரியும்படி பேசமுடியாவிட்டால் கீழே சப் டைட்டிலாவது போடலாமே?!
அப்படி என்ன திமிர் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
மக்களுக்கு ஓடோடி உழைப்பது மாநில அரசும் அதில் பங்குவகிக்கும் அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும்தான்.
மத்திய மந்திரிகளில் மோடி தவிர எவரும் வாயை அசைக்கும் வேலையைக் கூட செய்வது இல்லை.
பொருள் உதவி :-
கொரோனா இருக்கிறதா இல்லையா என்று கண்டறியும் பரிசோதனை கிட் வாங்கவோ தயாரிக்கவோ எந்த முயற்சியும் இதுவரை செய்யப்படவில்லை.
கொரோனா பாதிப்பு சோதனை செய்வதில் இந்தியா மிகவும் பின்னே இருக்கிறது என்று பிபிசி செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.
Mylab எனும் ஒரு நிறுவனம் தயாரித்த பரிசோதனை கிட் மார்ச் 24 இல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒரு சோதனைக்கு 2000 ரூபாய் செலவாகும் அதுவும் அந்த ஒரே நிறுவனத்தை நம்பியிருக்கும் நிலை.
இது யானைப்பசிக்கு சோளப்பொறி போன்றது!
சீனா கொரோனா பாதிப்பை எதிர்கொள்ள ஒரே நாளில் பிரம்மாண்ட மருத்துவமனை கட்டியது ஆனால் மத்திய அரசு அப்படி எதுவும் செய்யவில்லை.
மாநிலங்களில் இருக்கும் மத்திய அரசின் கட்டிடங்களை பயன்படுத்த அளிக்கலாம்.
மத்திய அரசு நடத்தும் நடத்தும் மருத்துவமனைகளில் ஒன்றை இதற்கு தனியாக அர்ப்பணிக்கலாம்.
இப்படி எதையும் செய்யவில்லை.
மலேரியா மருந்து மற்றும் பரிசோதனை கிட் தயாரிப்பை ஊக்கப்படுத்தி வரிகளைத் தளர்த்தி அனைவருக்கும் கிடைக்க எந்த ஒரு முயற்சியும் செய்யவில்லை.
திட்டமிடுதல் :-
வீட்டிலேயே இருங்கள் என்று கூறியதைத் தவிர கொரோனாவைக் கட்டுப்படுத்த எந்த திட்டமும் இல்லாதபோதே நமக்குப் புரிகிறது இதனால் ஏற்படும் பொருளாதார சரிவை ஈடுகட்ட எந்த திட்டமும் இருக்காது என்று.
தொழில்துறை மீண்டுவர எத்தனை நாள் ஆகும் அதற்கு முன்னெச்சரிக்கையாக என்ன செய்யவேண்டும் என்று தற்போது கொரோனா பாதிப்பிலிருந்து மீண்டு வரும் நாடுகளைப் பார்த்து நமக்கு ஏற்றதுபோல ஒரு திட்டத்தை தயாரிப்பதும் அவசியம்
.
அனேகமாக மோடியின் அடுத்த திட்டம் "மொட்டைமாடியில் நடனம் ஆடுவதாக" இருக்கலாம்.


Wednesday, 21 March 2018

ம.நடராசன் அவர்களைப் பற்றி அறிவோம்

ம.நடராசன் அவர்களைப் பற்றி அறிவோம்

* 1965 இல் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டதில் மாணவராக இருந்தபோது முனைப்பாக இருந்தார்.
இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் எல்.கணேசன் அவர்களின் வழிகாட்டுதலில் மாணவர்களை ஒருங்கிணைக்கும் பொறுப்பை ஏற்று செவ்வனே செயல்படுத்தினார்.

* ஒவ்வொரு ஆண்டும் தஞ்சையில் 'கலை இலக்கிய விழா'வை பொங்கல் விழாவின் போது நடத்தி வந்தார்.

* 'புதிய பார்வை' என்ற இதழை நடத்திவந்தார்.

* 'மகளிர் மேம்பாட்டில்
இதழ்களின் பங்கு'

* ஈழப்போர் பற்றிய ஒரு நூலை எழுதியுள்ளார்.

* தஞ்சை நகரிலிருந்து 3 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள விளார் என்பது இவரது சொந்த ஊர்.
அங்கே ஈழத் தமிழர்களின் படுகொலைகளையும் பட்ட அவலங்களையும் நினவு கூரும் வகையில்  முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றம் என்னும் பெரிய கூடத்தை நிறுவினார்.

Sunday, 11 February 2018

இந்தியெதிர்ப்பு போராட்டம் - பொள்ளாச்சி படுகொலை

இந்தியெதிர்ப்பு போராட்டம் - பொள்ளாச்சி படுகொலை

1965 பிப்ரவரி 12 ஆம் தேதி பொள்ளாச்சியில் நடந்தது என்ன?
அதை ஏன் பொள்ளாச்சிப் படுகொலை என்று வரலாற்றாய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள்?

நாளை பொள்ளாச்சியில் மொழிப்போர் தியாகிகள் நினைவு மாநாடு நடைபெறவுள்ளது.
உள்ளூர் கட்சிகள், அமைப்புகள் பலவற்றோடு இணைந்து தன்னாட்சித் தமிழகம் எடுத்திருக்கும் இந்த முயற்சிக்குக் காரணம் என்ன?

இந்தி மட்டுமே இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாக இருக்கும் என இந்திய அரசு அறிவிக்க முயற்சி செய்தபோது, அதற்கு எதிராக மாபெரும் வீரஞ்செறிந்த போராட்டத்தை நடத்தினார்கள் தமிழ் மக்கள்.
1965 இல் நடந்த அந்த மொழிப்போரில் தமிழகம் முழுக்க தீப்பற்றியது.
மத்திய துணைராணுவப்படைகளும் தமிழ்நாட்டு காவல்படைகளும் நடத்திய நரவேட்டையில் ஐந்நாறு பேருக்கும் மேல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள்.
பல தமிழ் இளைஞர்கள் தாங்களாகவே தீக்குளித்தும் நஞ்சு அருந்தியும் தமிழுக்காக உயிர்துறந்தார்கள்.

1965 பிப்ரவரி மாதம் தமிழகமெங்கும் நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் அதிக மக்கள் பலியானது பொள்ளாச்சியில்தான் என வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள்.
பிப்ரவரி 12, 1965 இல் பொள்ளாச்சியில் என்னதான் நடந்தது?

முழு விவரத்தையும் பேராசிரியர் அ.ராமசாமி தன்னுடைய மொழிப்போர் வரலாறு தொடர்பான நூலில் ரத்தம் சொட்டச்சொட்ட விவரித்திருக்கிறார்.

இதோ அது:-
தமிழ்நாடு மாணவர் இந்தி ஆதிக்க எதிர்ப்புக்குழு அறிவித்தபடி, 1965 பிப்ரவரி 12ஆம் நாள் தமிழ்நாடு முழுவதும் கடையடைப்பு வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது.
அனைத்துக்கல்வி நிலையங்கள், வணிக நிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள் , கடைகள், உணவகங்கள், திரையரங்குகள் முதலியன மூடப்பட்டிருந்தன.
தொடர்வண்டிகள் ஓடவில்லை.
அனைத்துப்போக்குவரத்தும் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது.
தனியார் வண்டிகளும் ஓடவில்லை.
முக்கியமான வணிகப்பகுதிகள், சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் கடைப்பகுதிகள் ஆகிய அனைத்தும் வெறிச்சோடிப்போய்க் கிடந்தன.

எப்போதாவது இராணுவ வண்டிகளும் காவல் வண்டிகளும் மட்டுமே சாலைகளில் ஓடுவதைக் காணமுடிந்தது.
இயல்பு வாழ்க்கை முற்றிலும் நின்றுபோய்விட்டது.
ஆனால், இந்தியன் எக்ஸ்பிரசு குறிப்பிட்டதுபோன்று, சில இடங்களில் வெடித்த கலவரங்களும், துப்பாக்கிச்சூடுகளும் முழுக்கடையடைப்பின் அமைதியைத் தகர்த்தெறிந்தன.

முதல் முறையாக இராணுவம், பொள்ளாச்சியில் துப்பாக்கியால், அதுவும் இயந்திரத் துப்பாக்கியால் சுட்டதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர்.
அன்றைய தினம், உள்ளூர் மாணவர்கள் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க பொள்ளாச்சி நகரிலும் முழுக்கடையடைப்பு நடைபெற்றது.
காலை 10.00 மணி அளவில், பாலக்காடு சாலையில் உள்ள அஞ்சலகம் முன்பு சில மாணவர்கள் கூடி இந்தி எதிர்ப்பு முழக்கங்களை எழுப்பினர்.
மாணவர்களுக்கு ஆதரவாக ஏராளமான பொதுமக்களும் திரண்டு விட்டனர்.
அந்த வேளையில் உயர்நிலைப்பள்ளி மாணவன் ஒருவன் அஞ்சலகத்தின் மேல் ஏறி, அஞ்சலகப் பெயர்ப்பலகையில் இருந்த இந்தி எழுத்துகளை அழிக்க முயற்சித்தான்.
அவன் அஞ்சலகத்தின் மேல் ஏறிச்சென்றதைத் தடுக்காமல், அதுவரை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த காவலர்கள், திடீரென்று அவனை இந்தி எழுத்தை அழிக்காமல் கீழே இறங்குமாறு கூறினர்.
ஆனால், அதற்கு அந்த மாணவன் மறுத்துவிடவே, அவனைத்துப்பாக்கியால் சுடப்போவதாகக் காவலர்கள் மிரட்டினர்.
அதற்கு அஞ்சாமல், அந்த மாணவன் இந்தி எழுத்தை அழித்தான்.
உடனே, ஒரு காவலர் அவனைக் குறிபார்த்து துப்பாக்கியால் சுட்டார்.
அவன் அந்த இடத்திலேயே விழுந்து துடிதுடித்துச் செத்தான்.
இதைப்பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்த கூட்டம் காவலர்களை நோக்கிச்சரமாரியாகக் கற்களை வீசியது.
காவலர்கள் தடியடியில் இறங்கவுமே கூட்டம் கலைந்தோடியது.
ஆத்திரம் அடைந்த கூட்டம் மீண்டும் காவலர்களைக் கற்கள் வீசித்தாக்கியது.
அங்கிருந்த காவலர்கள் துப்பாக்கியால் சுட்டனர்.
கலைந்து ஓடிய கூட்டம் பல்வேறு பகுதிகளில் மீண்டும் கூடி அரசு அலுவலகங்களுக்குத் தீவைக்க முயற்சித்தது.

இதற்கிடையே காவலர்கள் கோயம்புத்தூரில் உள்ள உயர் அதிகாரிகளைத் தொடர்புகொண்டு இராணுவ உதவியைக்கேட்டனர்.
அதன்படி, ஆறு வண்டிகளில் இராணுவத்தினர் பொள்ளாச்சிக்கு ஏறத்தாழ நடுப்பகலின்போது வந்து சேர்ந்தனர்.
பொள்ளாச்சி வந்து சேர்ந்ததுமே, இராணுவத்தினர் கோயம்புத்தூர் சாலையில் இருந்த அஞ்சலகம், முன்பு உடனடியாக நடவடிக்கையில் இறங்கினர்.
அஞ்சலகம் முன்பு கூடியிருந்த கூட்டம் அஞ்சலகத்தைத் தாக்க முயற்சித்தது.
இராணுவத்தினர் இயந்திரத்துப்பாகியை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு கலைந்து செல்லவில்லையென்றால் சுட்டுவிடுவதாக எச்சரித்தனர்.
அப்போது குழந்தைகள் எல்லாம் கூட்டத்தில் இருப்பதாகக் கூறி சிலர் குழந்தைகளைத் தூக்கிக்காண்பித்துச் சுட்டுவிடவேண்டாம் என்றும் கலைந்து சென்று விடுவதாகவும் கூறினர்.
ஆனால், கூட்டம் கலைந்து செல்வதற்காகச் சில வினாடிகள் கூடப் பொறுத்துப்பார்க்காமல் இராணுவத்தினர் இயந்திரத்துப்பாக்கியால் சரமாரியாகச் சுட்டனர்.
உடனே, கூட்டம் கலைந்து பல திசைகளில் ஓடியது.
இராணுவத்தினர் இங்கே சுட்டபோதுதான் நான்கு வயதே ஆன பெண் குழந்தை ஒன்று இறந்துபோனது.
கூட்டம் எல்லாம் சென்றபின், அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டு தமிழ்நாட்டைச்சேர்ந்த இராணுவ வீரர் ஒருவர் கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.

கலைந்தோடிய , ஆத்திரங்கொண்ட கூட்டம் பல இடங்களில் மீண்டும் கூடி அரசு அலுவலகங்களைத் தாக்கித் தீ வைக்கத்தொடங்கியது.
இராணுவத்தினர் நடமாட்டத்தைத் தடுக்க, சாலையின் நடுவே பாறாங்கற்கள் வைக்கப்பட்டன.
எல்லா வகையான பொருட்களையும் கொண்டு வந்து சாலையின் நடுவே குவித்துவைத்துத் தீ வைத்தனர்.
வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தைக் கூட்டம் சூறையாட முயற்சித்தபோது, இராணுவத்தினர் துப்பாக்கியால் சுட்டதில், வேலுச்சாமி என்ற அரசு அலுவலர் படுகாயமடைந்தார்.
அவர் உடனடியாக அரசு மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டார்.

மற்றொரு கூட்டம் நகராட்சி பெண்கள் உயர்நிலைப் பள்ளிக்கும், சமுத்திரம் இராம அய்யங்கார் நகராட்சி ஆண்கள் உயர்நிலைப்பள்ளிக்கும் தீ வைத்தது.

தீயணைப்பு நிலைய அலுவலகம், நீதிமன்றம் ஆகியவை சூறையாடப்பட்டது.
அங்கிருந்த நாற்காலிகள், மேசைகள் கோப்புகள் முதலியன எடுத்துக்கொண்டு வரப்பட்டு, சாலையின் நடுவே போட்டு தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டன.
இராணுவத்தினர் இங்கும் துப்பாக்கியால் சுட்டு கூட்டத்தை விரட்டியடித்தனர்.

கூட்டத்தில் ஒரு பகுதியினர் காங்கிரசுக் கட்சியைச்சேர்ந்த சிலரைத் தாக்கினர்.
காங்கிரசு சட்டமன்ற உறுப்பினர் மகாலிங்கம் வீடும் தாக்கப்பட்டது.

இராணுவத்தின் நடமாட்டத்தைத் தடுக்க மயிலஞ்சந்தை அருகே கூடிய பெருங்கூட்டம் சாலையில் கற்களையும் பிற பொருட்களையும் கொண்டு வந்து போட்டது.
இந்தக் கூட்டத்தின் மீதும் இராணுவம் துப்பாக்கியால் சுட்டது.
அங்கிருந்து ஓடிய கூட்டம் தேர்முட்டிக்கு அருகிலிருந்த குதிரை வண்டிகளை இழுத்துவந்து நடுத்தெருவில் போட்டுக் கொளுத்தியது.

நல்லப்பா திரையரங்கம், செல்லம் திரையங்கம் ஆகியவற்றின் முன் நின்றிருந்த கூட்டத்தின்மீது துப்பாக்கிச்சூடு நடைபெற்றது.

கச்சேரிச் சாலையில் நடைபெற்ற துப்பாக்கிச்சூட்டில் இராசேந்திரன் என்ற மாணவனின் கால்களில் குண்டு பாய்ந்த்து.

ஓர் இளைஞரைக் காவலர் ஒருவர் துப்பாக்கியால் சுட்டுவிடுவதாகப் பயமுறுத்தினார்.
இளைஞரும் துணிவிருந்தால் சுடுங்கள் என்று கூறி முன்னே வந்து நின்றார்.
அங்கு விரைந்து வந்த இராணுவ வீரர் ஒருவர் துப்பாக்கியால் அவர் காலைச்சுட்டார்.
உடனே கூட்டத்தினர் அவரை இழுத்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டனர்.
அந்த இளைஞர் அருகிலிருந்த மருத்துவமனையில் காலுக்குக் கட்டுப்போட்டுக்கொண்டு வந்து, மீண்டும் கூட்டத்தில் சேர்ந்து தீவைப்பு நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்டார்.
இம்முறை இராணுவத்தினர் அவரைத் துப்பாக்கியால் சுட்டுச்சாகடித்தனர்.
ஒரு கட்டத்தில் இராணுவத்தினர் சுட்டபோது, நடுத்தர வயதுள்ள ஒருவரின் பின்னால் பத்துவயதுச்சிறுவன் ஒளிந்திருந்தான்.
அப்போது அந்த மனிதரின் வயிற்றில் துளைத்தத் துப்பாக்கிக் குண்டு, பின்பக்கமாக வெளியேவந்து, அந்தச்சிறுவனின் நெற்றியைத் துளைத்ததில், இருவருமே அந்த இடத்தில் இறந்துவிட்டனர்.

இதைப்போன்ற எத்தனையோ நெஞ்சை உலுக்கும் செய்திகளை இந்நூலாசிரியர் பொள்ளாச்சிக்கு ஆய்விற்காக சென்றபோது கேட்க நேரிட்டது.

கூட்டத்தை இராணுவம் கலைத்த பின்பு, பல இடங்களில் நகர் முழுவதும் புகைந்து கொண்டிருந்தது.
பெரிய கடைத்தெரு உட்பட முக்கியத்தெருக்கள் எல்லாம் கற்களும் உடைந்த கண்ணாடித்துண்டுகளும், எரிந்தும் எரியாமலும் கிடக்கின்ற கட்டைகளாக நிறைந்து ஒரு போர்க்களம் போல் காட்சி தந்தன.

மறுநாள் இந்தியன் எக்சுபிரசில் வெளியான செய்தியைப்போல்,
மாநில வரலாற்றில், நேற்றைய தினம் (பிப்ரவரி 12) முதல்முறையாக இராணுவம் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்திய பொள்ளாச்சி ஒரு பெரிய சுடுகாட்டைப்போல காட்சியளித்தது.
சாலைகளில் போடப்பட்டிருந்த தடைகளை அப்புறப்படுத்த இராணுவத்திற்கு நான்கு மணிநேரத்திற்கும் மேலானது.

அதன்பின் எம்.சி. பனிக்கர், சத்யபால் ஆகிய தளபதிகளின் தலைமையில் இராணுவ வீரர்கள் பொள்ளாச்சி முழுவதும், அணிவகுத்துவந்தனர்.
பொள்ளாச்சியின் நகரமைப்புப் படம் இராணுவத்தின் கையில் கொடுக்கப்பட்டது.
முக்கியமான இடங்களில் எல்லாம் இராணுவ வீரர்கள் காவல் இருந்தனர்.
அன்று இரவும் அதைத்தொடர்ந்து நான்கு நாட்களுக்கும் இரவில் அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச்சட்டம் நடைமுறையில் இருந்தது.
இரவு வெளியே வந்த இளைஞர்கள் எல்லாம், இராணுவத்தினரால் தாக்கப்பட்டு, காவல் நிலையம் கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.

ஏறத்தாழ 12 நாட்கள் பொள்ளாச்சி நகரக் காவல் இராணுவத்தினரிடம் இருந்தது.

1938 லிருந்து நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புப்போராட்ட வரலாற்றில் போராட்டத்தை அடக்க இராணுவம் தமிழ்நாட்டிற்கு முதல்முறையாக வந்தது 1965 இல் தான்.
வந்த மூன்றாவது நாளே இராணுவத்தினர் துப்பாக்கியால் சுடவேண்டிய நிலைமை;
அதுவும் இயந்திரத்துப்பாக்கியால் சுடவேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டது பொள்ளாச்சியில்!

ஆனால், மறுநாள் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் விடுத்த அறிக்கையில் இயந்திரத்துப்பாக்கி பயன்படுத்தப்பட்டதை மறுத்தார்.
முதலமைச்சர் பக்தவத்சலமும் அதே பொய்யைக் கூறினார்.
அவர், 1965 மார்ச்சு 27 ஆம்நாள் சென்னை சட்டப்பேரவையில் பேசியபோது, மாநிலத்தில் நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை அடக்க இயந்திரத்துப்பாக்கியை இராணுவம் பயன்படுத்தவில்லை என்று தெரிவித்தார்.

"இராணுவம் யாரிடமிருந்து ஆணைகள் பெறுகிறது?
காவல்துறையிடமிருந்தா அல்லது அரசிடமிருந்தா?" என்று ஏ.குஞ்சன் நாடார் என்ற உறுப்பினர் கேட்ட கேள்விக்கு
”நான் வருத்தப்படுகிறேன். இந்தக்கேள்விக்கு எந்தப் பதிலும் என்னால் கூறமுடியாது” என்று முதலமைச்சர் பதிலளித்தார்.

மாநிலத்தின் முதலமைச்சருக்குத் தெரியாமலேயே அந்த மாநிலத்தில் இராணுவம் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது உண்மையிலேயே வருத்தப்படக்கூடிய ஒரு நிலைமைதான்!
எப்படியாயினும் பொள்ளாச்சியில் கோயம்புத்தூர் சாலையில் உள்ள அஞ்சலகம் முன்பு இராணுவம் இயந்திரத்துப்பாக்கியால் சுட்டது என்பதுதான் உண்மை.

பொள்ளாச்சியில் பல கட்டங்களில் இராணுவ வீரர்கள் சுட்டதில் எத்தனை பேர் இறந்திருப்பர்?
இந்தக் கேள்விக்குச் சரியான பதில் என்றுமே கிடைக்காமலே போய்விடுமோ என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது.

எல்லாமே மூடி மறைக்கப்பட்டுள்ளன.
உண்மையை மறைப்பதற்காக இவை தொடர்பான கோப்புகள் அனைத்தும் எரித்துச் சாம்பலாக்கப்பட்டுவிட்டன.
தெருவிலே கிடந்த பிணங்களை எவரும் எடுத்துச்செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை.
தொடக்கத்தில் ஓரிரு பிணங்களை மட்டுமே கூட்டத்தினர் எடுத்துச்சென்றனர்.
காணாமல் போனவர்களைத் தேடுவதற்கு வெளியில் வந்தால், தங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து என்று அஞ்சியே பலர் வீட்டில் இருந்தனர்.
தங்கள் வீட்டுப்பிள்ளை இறந்துவிட்டது என்று தெரிந்தும் அழுதால் எங்கே இராணுவத்தினர் வீட்டிற்குள் வந்துவிடுவரோ என்று அஞ்சிப்பேசாமல் இருந்தனர்.

பிணங்களை எல்லாம் சேகரித்த இராணுவத்தினர் சிலவற்றைப் பழனிசாலையில் உள்ள சுடுகாட்டில் போட்டுத்தீ வைத்துக்கொளுத்தினர்.
சுடுகாட்டைச் சுற்றிலும் இராணுவத்தினரும் துப்பாக்கி பிடித்த காவலரும் நின்று காவல்காத்தனர்.
பிணங்கள் எரிக்கப்பட்ட அன்று, அந்தப்பக்கத்தில் எவரும் அனுமதிக்கப்படவில்லை.
அதன்பின் அந்தப்பக்கம் நடந்துசெல்கின்றவர்களோ அல்லது பேருந்து மற்ற வண்டிகளில் செல்கின்றவர்களோ சுடுகாட்டைத் திரும்பிப்பார்க்கக் கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டிருந்தது.
பொள்ளாச்சிச் சுடுகாட்டில் பிணங்கள் எரிக்கப்பட்டதுபோக, மற்றவை இராணுவ வண்டிகளில் ஏற்றப்பட்டு, மதுக்கரை இராணுவ நிலையம் கொண்டு செல்லப்பட்டு எரிக்கப்பட்டன.

இப்படி நடைபெற்ற நிகழ்வுகளில் கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கையக் கணிப்பது எளிதான செயலன்று.
ஆனால், நிகழ்வுகளில் கலந்துகொண்டவர்கள் கூறிய செய்திகளிலிருந்து குறைந்தது 80 பேர் அல்லது அதிகமாக 120 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கவேண்டும் எனத் தெரிகிறது.
அரசு கொடுத்த எண்ணிக்கை வழக்கம்போல் குறைவுதான் என்றாலும் , இந்தத்தடவை அறிவித்த எண்ணிக்கை சற்று நகைப்புக்கிடமாகவே இருந்தது.
பத்தே பேர் தான் கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதுதான் அரசின் எண்ணிக்கை!
1965 இல் தமிழ்நாட்டில் 50 நாட்கள் நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் , அமைதியை நாடும் பண்பாடு மிக்கப் பொள்ளாச்சி மக்கள்தான் மிகவும் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டனர் என்பது கொடுமையாகும்.

( பேராசிரியர் அ.இராமசாமி அவர்களின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்ட வரலாறு நூலின் இரண்டாம் பாகத்தில் 'பொள்ளாச்சிப் படுகொலை' எனும் அத்தியாயத்திலிருந்து. . . )

அன்புள்ள தோழர்களே,
இந்த தியாகிகளுக்கு ஓர் நினைவகம் கட்டவேண்டும் என்கிற எண்ணத்தோடு கடந்த ஈராண்டுகளாக நாங்கள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்
அதே பிப்ரவரி 12 இல், நாளை, அதற்காக பொள்ளாச்சியில் ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தையும் கூட்டுகிறோம்.
உங்களது வருகையையும் ஆதரவையும் எதிர்நோக்குகிறோம்.
நினைவகத்துக்கான திட்டமிடலுக்கும் பிறகு உங்கள் ஆதரவும் அரவணைப்பும் வேண்டும்.
செய்நன்றி மறவாமல் தமிழர்களாகிய நாம் இணைந்து நின்றால், உரிமை மிக்க தமிழகத்தை உருவாக்கிவிடமுடியும்.
இணைந்து நிற்போம், இணைந்து வெல்வோம்.

- ஆழி செந்தில்நாதன்
தன்னாட்சித் தமிழகத்துக்காக.
Aazhi Senthil Nathan