அணுகுண்டே உரமாக

அணுகுண்டே உரமாக

உஊஉஊஉஊஉஊஉஊஉஊ

1945, உலகப்போரில் ஜெர்மனியும் அதன் கூட்டரசுகளும் வீழ்ந்துவிட்ட நேரம்; உலக உருண்டையின் மறுபக்கம் ரஷ்யாவிலிருந்து ஆஸ்திரேலியா வரை பர்மாவிலிருந்து பசிபிக் தீவுகள் வரை உலகப் பந்தில் கிட்டத்தட்ட 30% ஜப்பானின் கட்டுப்பாட்டில்; வல்லரசுகளான அமெரிக்கா,இங்கிலாந்து,ரஷ்யா என ஒட்டுமொத்த உலகமும் இப்போது ஜப்பானை நோக்கித் திரும்பியது; சரணடையச் சொன்னார்கள்; ஜப்பான் மறுத்துவிட்டது; அமெரிக்கா பசிபிக் கடலில் முதல் அடி எடுத்துவைத்தது; வலுவான பதிலடி கிடைத்தது; பர்மாவில் இங்கிலாந்தும் சீனாவில் ரஷ்யாவும் கடுமையான மோதலுக்கும் பிறகு சில பகுதிகளை மீட்டன;
நேருக்கு நேர் மோதினால் ஜப்பானைத் தோற்கடிக்க 30ஆண்டுகளும் கோடிக்கணக்கான உயிர்ச்சேதமும் ஆகலாம் என்று கணக்கு சொன்னார்கள்;
1945-8-6 அன்று முதல் அணுகுண்டு ஹிரோஷிமா நகரில் முதல் அணுகுண்டு போடப்பட்டது; 1,40,000 பேர் உயிரிழக்கக் காரணமானது; ஜப்பான் சரணடைய மறுத்தது; மூன்றுநாட்கள் கழித்து நாகசாகியில் அணுகுண்டு; 70,000 பேர் உயிரிழக்கக் காரணமானது; வேறு வழியில்லாமல் ஜப்பான் 15ஆகஸ்ட்1945ல் சரணடைந்தது(இந்த வெற்றியைத்தான் ஹிந்திய மக்கள் ஸ்வதந்த்ர தினமாக கொண்டாடி வெள்ளையருக்குத் தாம் அடிமை என்பதை நிறுவிவருகின்றனர்); ஜப்பானின் சாமுராய் பரம்பரையினர் பலர் இழுக்கு பொறுக்காமல் தற்கொலை செய்துகொண்டனர்; (ஜப்பானிய அரசு சரணடைந்தாலும் ஜப்பான் படைத் தலைவர்கள் சரணடைய மறுத்து தொடர்ந்து அக்டோபர் வரை போர்புரிகின்றனர்).
அன்று ஜப்பானின் நிலை படுபாதாளத்தில் வீழ்ந்திருந்தது;
அழிவை சதவீதமாகக் கூறவேண்டுமானால், தலை நகரம் 57%, உற்பத்தி 90%, தொழிற்சாலைகள் 30%, கப்பல் கட்டுமானம் 80% அழிந்து போயிருந்தது; 81நகரங்கள் வானூர்தித் தாக்குதலில் அழிந்துபோயிருந்தன;
விலைவாசி 45மடங்கு அதிகம்; தலைநகர் டோக்கியோவில் 57% அழிவு; தொள்ளாயிரமாயிரம்(90லட்சம்) உயிரிழப்புகள்; ஒருகோடிப் பேரைக் கொன்ற கொலைப்பழி; கதிர்வீச்சு, நோய், பட்டினி, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், அரசு கலைப்பு, வீடில்லாத நிலை.
ஜப்பான் மீள 150ஆண்டுகள் ஆகும் என்று கணக்கிட்டார்கள்;
ஆனால், பதினாறே ஆண்டுகளில் தலைநிமிர்ந்தது ஜப்பான்(!!).
அதுதான் ஜப்பான்.
நிலையான அரசு கிடையாது; வழிநடத்த தலைவன் கிடையாது; 1945-1952வரை அமெரிக்க ஆட்சி; படை கலைக்கப்பட்டு ஐநூறாயிரம்(5லட்சம்) வீரர்கள் வேலையிழந்தனர்; தொழிற்சாலை,படைத்துறை, அரச வேலைகளில் இருந்த அத்தனை பேரும் உணவுக்கு வழியில்லாமல் வேலையில்லாமல் அல்லாடினர்; தள்கொலைகளும் பட்டினிச்சாவுகளும் தெருவுக்குத் தெரு நடந்தது; உலகமே வெறுத்து ஒதுக்கியது; ஆனாலும் தூக்கத்தில் இருந்து எழுவதுபோல மரணத்திலிருந்து எழுந்தது ஜப்பான்; 
போர்க்குற்றவாளிகளுக்கு மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது; அரசரின் அதிகாரங்கள் பறிக்கப்பட்டு மக்களாட்சி பிறந்தது; நிலங்கள் அதிகம் வைத்திருப்போரிடமிருந்து நிலம் பிடுங்கப்பட்டது;
வேளாண்மைக்குக் குறைந்த வட்டியில் கடன்; அரைவயிறோடு மாணவர்கள் கல்வி கற்றனர்; புதிய 167 பல்கலைக் கழகங்கள் தொடங்கப்பட்டன; 5000தனியார் நிறுவனங்கள் பொதுநிறுவனங்கள் ஆக்கப்பட்டன;
பெரிய நிறுவனங்கள் அழைக்கப்பட்டு வழிமுறைகள் வழங்கப்பட்டன; நிறுவனங்கள் அனைத்தும் ஊழியர்களையும் பொதுமக்களையும் பங்குதாரர்களாக ஆக்கின; படை இல்லாத நிலையைச் சமாளிக்க 1,10,000 பேர் கொண்ட காவல்படை உருவானது;
விலைவாசியைக் குறைக்க உற்பத்தி அதிகமாக்கப்பட்டது, மக்களிடம் பணப்புழக்கம் குறைக்கப்பட்டது, மக்கள் கையிலிருக்கும் பணத்தை அரசிடம் ஒப்படைத்தனர்; 360% இருந்த பணவீக்கம் கொஞ்சம் குறைந்தது; மக்களுக்கு அரசு உதவித்தொகை(500யென், அப்போது 360யென்=1அமெரிக்க டாலர்) தரும் அதுதான் வருமானம்; நகரமக்கள் பட்டிதொட்டிகளுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர்; கள்ளச்சந்தையில் எதையும் வாங்குவதை முடிந்த அளவு தவிர்த்தனர்;  ஊழியர்கள் சப்பளம் உச்சவரம்பு அறிவிக்கப்பட்டது; உலக நாடுகளின் உதவிகள் ஏற்கப்பட்டன; வரிகள் கெடுபிடியாக வசூலிக்கப்பட்டன; பொதுமக்கள் சிறுசேமிப்பு அரசிடமே இருக்குமாறு வழியமைக்கப்பட்டது; கொரிய போருக்கு தளவாடங்கள் அனுப்ப உரிமம் பெறப்பட்டு அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர்;
பட்டு உற்பத்தி மவுசு குறைவதை புரிந்துகொண்டு நைலான்,பாலியஸ்டர் தயாரிக்கத் தொடங்கினர்;
அதாவது கிடைத்த வாய்ப்புகளை பயன்படுத்தினர், வேண்டிய மாற்றங்களை உடன் செய்தனர்; தொழிலதிபர்கள் குழுமங்களாக சேர்ந்து தனிவங்கிகள் வைத்துக்கொண்டு அரசு உதவியுடன் தொழிற்துறையை மேம்படுத்தினார்கள்; முக்கியமான தொழில்களுக்கு வரிச்சலுகை; வெளிநாட்டில் தொழில்தொடங்க விதிமுறைகள் தளர்த்தப்பட்டன; வேற்றுநாடுகள் உள்நாட்டில் தொழில்தொடங்க தடை; உலகம் முழுவதும் முன்னனி தொழிற்சாலைகளில் இருந்து நிபுணர்கள் வரவழைக்கப்பட்டு ஆலோசனைகள் பெறப்பட்டன; ஜப்பானிய நிபுணர்களும் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று கற்றுவந்தனர்; கப்பல் மூலப்பொருட்களை தரையிறக்கும் துறைமுகங்கள் அருகிலேயே தொழிற்சாலைகள் மாற்றப்பட்டு பொருள்அலைச்சல் குறைக்கப்பட்டது; புதிய ஆலைகள் தொடங்கப்பட்டன; அதிக சம்பளம் வாங்கிய தொழிலாளர்கள் வேலை பறிக்கப்பட்டு புதிதாக வரும் மாணவர்கள் அமர்த்தப்பட்டனர்; நவீன பொருடகள் சந்தைக்கு வந்தால் அதில் ஒன்றை வாங்கி அதை அப்படியே நகல் எடுத்தாற்போல செய்தனர்; தொழில்நுட்ப கமுக்கங்களை(ரகசியம்) கையூட்டு(லஞ்சம்) கொடுத்து வாங்கினர்; ஆண்களின் சம்பளத்தில் பாதியளவு சம்பளத்திங் பெண்களை வேலைக்கு அமர்த்தினர்; புதிய கண்டுபிடிப்புகள் ஊக்கப்படுத்தப்பட்டன; புல்லட் தொடர்வண்டி, ரோபோ, செயற்கைகோள் என பல்வேறு துறைகளில் சாதனை படைக்க இது வழிவகுத்தது; மாணவர்கள் வெளிநாட்டில் கல்விபெற அனுப்பப்பட்டார்கள்; பொருளாதாரம் உயர உயர அது மக்களுக்குப் பயன்படுமாறு பார்த்துக்கொண்டனர்;
1973ல் இசுரேலுக்கு உதவிசெய்யும் நாடுகளுக்கு எண்ணெய் உற்பத்தியை அரபுநாடுகள் நிறுத்தியபோது, இது நீண்டகாலம் நீடிக்காது என்று தெரிந்த மற்றநாடுகள் அசட்டையாக இருந்தன; பெட்ரோல் விலை உயர்ந்தது; ஆனால், ஜப்பான் முக்கியமான ஆலைகளுக்கு மட்டுமே பெட்ரோல்; அவைகளுக்கும் பெட்ரோல் பயன்பாட்டைக் குறைக்க வலியுறுத்தியது; மாற்று ஆற்றல்கள் பயன்பாட்டில் கவனம்; பெட்ரோல் சிக்கன நுட்பங்கள்; பெட்ரோல் பயன்பாட்டைக் குறைத்தால் பாராட்டு,சலுகை,விருது; இந்த காலகட்டத்தில் ஜப்பானிய உற்பத்தி செலவு மற்ற நாடுகளைவிட குறைவென்பதால் குறைந்தவிலையில் பொருட்களை விற்று சந்தையைப் பிடித்தது; பெட்ரோலிய நாடுகள் அதை விற்காமல் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது என்று உணர்ந்து மறுபடியும் பெட்ரோலை ஏற்றுமதி செய்தபோது பெட்ரோல் விலை குறைந்தது; ஏற்கனவே பெட்ரோல் பயன்பாட்டைக் குறைத்திருந்த ஜப்பான் மேலும் விலையைக் குறைத்தது.
எத்தனை வீழ்ச்சியிலும் ஜப்பான் பொருட்களின் தரத்தில் சமரசம் செய்துகொள்ளவேயில்லை;
ஜப்பான் தனது பழைய நிலையை 1961வாக்கில் அடைந்தது; 1964ல் ஒலிம்பிக் நடத்தி தம் சொந்த செயற்கோள் நிகழ்ச்சிகளை ஒலிபரப்ப அந்த ஒலிம்பிக் சுடரை ஹிரோஷிமா நகரில் பிறந்த யோஷிநோரி ஸக்காய் என்பவரை ஏற்றச்செய்து ஜப்பான்;
உலகத்தாரெல்லாம் பார்வையாளராக அண்ணாந்து பார்க்க கால்மேல் கால்போட்டு நிமிர்ந்த நெஞ்சுடன் வல்லரசு அரியணையில் பத்தொன்பதே ஆண்டுகளில் மீண்டும் அமர்ந்தது ஜப்பான்;
பதக்கப்பட்டியலிலும் 16தங்கம்,5வெள்ளி, 8வெண்கலம் என மூன்றாவது இடம் (ஜப்பானுக்கு 1936ல் முதல் ஒலிம்பிக்ஸ் அதன்பிறகு 1964தான் இரண்டாவது);
வானொலி பழுதுபார்க்கும் கடையாகத் தொடங்கிய சோனி, மிதிவண்டி விளக்குகள் தயாரிப்பில் தொடங்கிய பானசோனிக் உலக முன்னனி நிறுவனங்களாக உள்ளன;
அமெரிக்கா பணத்தில் புரண்டுகொண்டிருந்தபோது மாணவர்கள் வேலைகிடைத்தவுடன் மகிழுந்து வாங்குவதற்காக சிறிய மகிழுந்துகளை தயாரித்து ஏற்றுமதி செய்தது செய்தது; 1989 அமெரிக்காவிலேயே ஆலைகளைத் தொடங்கியது;
1990களுக்குப் பிறகு பொருளாதாரச் சுழலில் சிக்கினாலும், பல்வேறு இயற்கைச் சீற்றங்கள்,அதிக மக்கள்தொகை, வளக்குறைவு என பல தடைகளைத் தாண்டி ஜப்பான் இன்றும் வெற்றிநடை போடுகிறது ஜப்பான்.
https://m.facebook.com/photo.php?fbid=498153826954942&id=100002809860739&set=a.108935022543493.9865.100002809860739&refid=17&_ft_&__tn__=E

சாதிக்க...

புன்னகையாலேயே சாதிக்க முடியும் என்றால் அங்கே பேச்சுக்கு வேலைதான் என்ன?

பேசியே சாதிக்கமுடியும் என்றால் அங்கே வன்முறைக்கு வேலைதான் என்ன?

வன்முறையாலேயே சாதிக்கமுடியும் என்றால் அங்கே அறிவுக்கு வேலைதான் என்ன?

புன்னகை,பேச்சு,வன்முறை,அறிவு எல்லாவற்றையும் ஒருசேரப் பயன்படுத்தினால்  சாதிக்கமுடியாததுதான் என்ன?

பிஜி தமிழருக்கு வைத்த கொள்ளி

பிஜி தமிழனுக்கு வைத்த கொள்ளி

ரறரறரறரறரறரறரறரறரறரறரற

ஹிந்தி எதிர்ப்பு இங்கே தீவிரமாகும் முன்பே தமிழெதிர்ப்பு மற்ற இந்தியர்கள் மத்தியில் தலையெடுத்துவிட்டது;

பிஜி தீவுகளில் இன்று தமிழரின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட நூறாயிரம்(ஒரு இலட்சம்); இதில் தமிழ் பேசத்தெரிந்தவர்கள் எத்தனைபேர் தெரியுமா? வெறும் 15000பேர்;
மற்ற எந்த தமிழனுக்கும் தமிழே தெரியாது; 70,000பேருக்கு தமிழ்பேசக்கூடத் தெரியாது;
என்ன காரணம் தெரியுமா?
தென்னிந்தியரோடு இனக்கலப்பு, வடயிந்தரால் மொழியழிப்பு;
தமிழகத்தில் பஞ்சம் வந்தபோது (ஐயா.பென்னிகுக் அணகட்டி பஞ்சத்த தீத்துவச்சாரே அப்ப, அந்த அணையையாவது பாதுகாக்க முடிஞ்சதா உன்னால?) வயிற்றுப்பிழைப்புக்கு வழியில்லாமல் ஆங்கிலேயனால் ஓட்டிச்செல்லப்பட்ட தமிழர்கள் இன்றுவரை வயிற்றுப்பிழைப்புக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்;
பிஜி தீவில் 'இந்தியர்கள்(?)' படும் கொடுமையைக் கேட்டு மனம் ஆறாத பாரதி 'கரும்புத் தோட்டத்திலே' என்று ஆரம்பிக்கும் பாடலைப்பாடி மனக்குமுறலைக் கொட்டினார்.

கொஞ்சகாலம் இந்தியனாக இருந்தவர்கள் பிறகு வழக்கம்போல் இனவுணர்வை வெளிக்காட்ட ஆரம்பித்தார்கள்;
தமிழன் எல்லாம் தமிழ்படித்தால் அப்புறம் நாம் எப்படி ஆள்வது என்று தமிழை ஒழித்துக்கட்ட முடிவுசெய்து அதற்கான முயற்சிகளில் இறங்கினர்;
அப்போது தமிழர்களை ஒருங்கிணைத்து வந்தது 'சங்கம்' என்ற இதழ்; இது யார் நடத்தியது தெரியுமா?
திரு.அப்பாபிள்ளை நடத்தியது (அயோத்திதாசரையே தெரியாத ஒனக்கு அப்பாபிள்ளைய எங்க தெரியப்போவுது).
அந்த இதழின் அச்சகத்தை தீவைத்து கொழுத்திவிட்டனர்;
(கொழுத்திவிட்டான் என்பது முக்கியமில்ல, அது எந்த வருசம் எந்த இடம்னுகூட தகவல் இல்ல).
அனேகமாக 1955-1962க்குள் இது நடந்தது;
அப்பாபிள்ளை மனம் சளைக்காமல் கையால் எழுதி கையெழுத்து இதழாக சிறிதுகாலம் நடத்தினார்;
தமிழக அரசுக்கு பல கடிதங்கள் எழுதினார்;
தமிழகத்துக்கு பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஒருமுறை இருமுறை அல்ல மூன்றுமுறை நேரில் வந்து தமிழக அரசிடம் கெஞ்சினார்;

என்ன நடந்திருக்கும்?!
தமிழகத்தை ஆள்பவனே வந்தேறி;
அவன் எப்படி உதவி செய்வான்? (தமிழனெல்லாம் தமிழ் படிச்சா நாம எப்படி ஆளமுடியும்?).
அப்பாபிள்ளையும் இறுதியில் கண்ணைமூடிவிட்டார்;

இன்றைக்கு நிலை என்ன தெரியுமா?
பிஜி தீவில் பிழைக்கமுடியாமல் வெளியேறிய தமிழன் கிட்டத்தட்ட 30,000பேர் (என்ன ஆனானோ)
வடயிந்தியன் அதுவும் குறிப்பாக குஜராத்திகள் பெரும்பணக்காரர்களாக வணிகத்தை தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார்கள் (பிஜி மக்களே கடுப்பாகி ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களையும் வெளியேற்ற 1975ல் முயன்றனர், அப்படி ஒரு ஆதிக்கம்)
அங்கே தமிழன் ஒருத்தன்கூட முன்னேறவில்லை;
1983க்குப் பிறகு ஈழமக்களின் எழுச்சியின் விளைவு 1985வாக்கில் கொஞ்சம் தமிழ் எழுச்சி ஏற்பட்டது;
அங்கே இப்போதும் தமிழ் எழுத படிக்கத்தெரிந்த 3000பேரும் 20 தமிழ்ப் பள்ளிகளும் இருக்கிறது என்றால் அது புலிகளின் எழுச்சியும் அவர்கள் நடத்திய நிழல் அரசாங்கமும்தான்;
1900களில் இல்லாத இனவுணர்வு 1990களில் எப்படி வந்தது என்றால் ஈழத்தில் தமிழினத்தின் எழுச்சிதான்;
(எப்படி என்று விளக்கி சொல்ல அலுப்பாக இருக்கிறது, சொன்னாமட்டும் கொதிச்சு எழவா போற?!)

இப்போது ஈழமே சிதைந்துபோய்விட்டது;
இனி உலகத்தமிழனை இன்னொரு பிரபாகரன் வந்துதான் காப்பாற்றவேண்டும் (அதெல்லாம் எங்க நடக்கப்போவுது? நாந்தான் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன் தமிழன் எழுவான்- தமிழன் எழுவான்-னு)

தொடர்பான பதிவு: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10151462218457473&substory_index=0&id=141482842472&from_feed=1&refid=8&_ft_=qid.5883630740934608181:mf_story_key.6739401248606661925  ///
https://m.facebook.com/photo.php?fbid=496790027091322&id=100002809860739&set=a.108935022543493.9865.100002809860739&_rdr

அரபு நாட்டு வாழ்க்கை

அரபுநாட்டு வாழ்க்கை-கதையைத் தழுவி ஒரு கதை

எத்தனை முறைதான் விழுந்திருப்பேன் தெரியுமா?
‘என்னய்யா எழுதுறே நீ , இக்கிது புக்கிதுண்டு..’ என்று எகிறுவார் ஓர் எழுத்தாளர்.
எழுத்தாளர் ஆகவேண்டுமே, ‘மன்னிச்சிடுங்கண்ணே’ என்றபடி மல்லாந்து விழுவேன்.
அரபுநாடுகளில் ஒட்டகம் மேய்க்கும் அருமையான வேலைசெய்ய பயணம் சென்றதிலிருந்து எழுத்தாளர் கனவு கலைந்தது.
ஊருக்கு வந்திருந்தபோது
‘இவ்ளோ வருஷமா அரபுநாட்டுல இருக்கியே அத்தா…என்ன சேர்த்தே?’ என்று அடிப்பார் பயணத்தைப் பணயம் என்று குறிப்பிடும் கடன்கொடுத்த பயில்வான்.
'கடன்’ என்று சொல்லிக் கண்ணீருடன் விழுவேன்.
வீட்டில் இருக்கும்போது ஒருமுறை  ‘வூடாடா இது? நரஹம். நரஹம்டா நரஹம். எப்பப் பாரு, அதை ஏன் வாங்கிட்டு வரலெ, இத ஏன் வாங்கிட்டு வரலெ, அதுக்கு காசு தாங்க, இதுக்கு காசு தாங்கண்டு.. ஒரு நிமிஷம் மனுஷன் நிம்மதியா இருக்க முடியுதா இங்கே? ஒரு பாட்டு கேட்க முடியுதா? அட, கொஞ்சம் படிக்கத்தான் முடியுதா? போறேண்டா..போறேன். துபாய்க்கு இப்பவே போறேன்’ என்று வீடே கிடுகிடுக்க கத்திவிட்டு , போவது போல் ஒரு நடிப்பு நடித்துவிட்டு, நைசாக திரும்பிப் பார்த்தேன்.
குழப்பமான பார்வையுடன் என் மகன் என்னைப்பார்த்து மெதுவாகக் கேட்டான் ‘சூட்கேஸை எடுத்துட்டு போவலெ?’.
விழாமல் என்னால் என்ன செய்யமுடியும்.

‘வீணை யின்பக் குரலே வா
வீட்டின் இன்பச் சுடரே வா
தேனைப் பழித்த சுவையே வா
தேடும் நீண்ட விழியே வா’
- சேய்ச் செல்வத்தை இப்படித்தான் புகழ்ந்தார் புலவர் ஆபிதீன் காக்கா.
பிறகு , ‘ஏங்கிமுகம் வீங்கிமிக
ஏழையவன் தானழுதால் ஏனென்றுங் கேட்கஒரு பேயுமில்லை எம்மவரே’
என்று கொழும்பு சென்று குமுறினார் –
குடும்பத்தைப் பிரிந்து.
பின்னே எழுத்தாளன் எழுதியே வயிற்றைக் கழுவ இங்கே வழி இருக்கிறதா என்ன?
‘நாக மரங்கள் அதிகம் இருந்ததால் மட்டும் நம்மூருக்கு நாகவூர் என்று பெயர் வரவில்லை –‘நானிலம் போற்றிடும் நாகவூர் தர்ஹா’ புத்தகங்கள் சொல்வதுபோல. நம் வீட்டுப் பக்கத்திலுள்ள நாகநாதசுவாமிகள் கோயிலாலும்தான் அந்தப் பெயர் வந்ததுடா ஜக்கரியா. அதன் ஸ்தல புராணம் கேள்.
முன்பொரு காலத்திலே சம்புபத்தன் என்னும் பிராமணன் தன் குடு….’
எவ்வளவு அருமையாக நான் சொல்வதை கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான் என்று பார்த்தால் பயல் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறான்.
சரி என்று நகர்ந்து போனால் அவன் கால் ஜோராக ஆடுகிறது.
இவன்தான் ஜக்காரியா என் மச்சான் பெற்ற மணிமகுடம்.
நான் அரபுநாட்டில் இருப்பது இவன் வீட்டுக்கு வசதியாகப் போய்விட்டது; எப்போதும் எங்கள் வீடுதான்; என் மச்சானும் மச்சாளும் காதல்பண்ண தடையில்லை அல்லவா?
இவன் தூங்கிவிட்டால் என்ன?
தெருக்கள் தோறும் ஊரில் வழிந்து ஓடும் துவேஷத்தை ஒழிக்க சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன். 'உங்கள் மார்க்கம்
எங்களுக்கு; எங்கள் மார்க்கம் உங்களுக்கு' –புகழ்ந்து சொல்ல.
என் வாப்பா போல வருமா?
‘எல்லாரும் நமக்கு வேணும்ங்கனி’ என்பார்கள்.
சொந்தங்களைப் பார்க்க அறந்தாங்கி , ஏம்பல் போகும்போதெல்லாம் ஆவுடையார்கோயிலில் இறங்கி ,கோயிலில் நுழைந்து, ஒவ்வொரு சிலையாக விவரித்து வளர்த்த வாப்பா… கல்லிலும் தெய்வம் காண்பவர்கள் கபடமில்லாதவர்கள் என்று சொன்ன வாப்பா.. ‘எல்லாப் பறவைகளுக்கும்
அத்திபழமே உணவாக இருக்க முடியாது’ என்று சொன்ன மௌலானா ரூமியை நேசித்த சீதேவி வாப்பா..
மலேயா சபராளி(பயணம் செய்பவர்) மொத்த வாழ்க்கையில் 313 நாட்கள்தான் குடும்பத்தோடு ஊரில் இருந்துவிட்டுப் போனார்கள் என் வாப்பா.
வாப்பா பயணத்திலிருந்து வந்தாலே எங்கள் வீடு ‘கப்சிப்’ என்றாகிவிடும். கண்டிப்பல்ல, மரியாதை. எதிரில் வந்தால் நைஸாக நகர்ந்து விடுவோம். வலிய அவர்கள் எங்களை இழுத்து வைத்து பேசினால்தான் உண்டு.
கடைசி சபருக்கு (பணத்திற்கு) முன்பு வரை அவர்கள் கொண்டுவந்த சாப்பாட்டு ஐட்டங்களைத்தான் மறக்க முடியுமா?
டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட பழங்கள்…அப்புறம் , கறுப்பு நிறத்தில் ஒருவித அரிசி…
பிசினரிசி என்போம். உம்மா அதை அவித்துச் சமைக்கும் விதம் அற்புதம். காலைப் பசியாறலின்போது அந்தப் பழங்களும் பிசினரிசியும் ரவாவில் செய்த’துல்லிசோறு’ம்.
அதெல்லாம் வாப்பா தினமும் மலேயாவில் சாப்பிடுவது போலிருக்கிறது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தால்
வாப்பாவின் நண்பரான ஆதம்காக்காதான் என்னிடம் நான் வேலைதேடி அந்தப்பக்கம் சென்ற சமயம் சொன்னார் ‘சூப்பு வித்துப் பொளச்சாரு உம்ம வாப்பா இங்கே. மூணு வேளையும் காஞ்சிப்போன ஆப்பம்… எப்பப்பார்த்தாலும் உங்களுவ நெனப்புதான். நீம்பரு எளுதுன காயிதம்லாம் காமிப்பாருங்குனி ரொம்ப பெருமையா..’ .
வாப்பா என்னை வழியனுப்பிவைத்துவிட்டு நாகவூர் ரயில்வே ஸ்டேஷனிலிருந்து வீடுவரை பொங்கிப்பொங்கி அழுதார்களாம்.
கண்ணெல்லாம் சிவந்து போய்விட்டதாம்.
உம்மா சிரித்துக்கொண்டே இதைச் சொல்லும்போதெல்லாம்
காரணம் புரிந்த என் கண்கள் சிவக்கும். கண்களால் அவ்வளவுதான் செய்ய
முடியும்.

‘ஊரோட வர்ரவன் பணக்காரனா இக்கிறாண்டா, வரும்போதே அவன் அரபியை ‘போட்டுட்டு’ வர்றான். சூப்பர்மார்கெட்டா தொறக்குறான். உமக்கு அது புடிக்கலெ, கஷ்டப்படுறியும். ஓய், போடுறதா இருந்தா நம்ம நாட்டுலெயே நல்லா போடலாம், வந்துடுறியுமா?’
என்பார் ஜப்பார்நானா. அவர் சொல்வது சரிதானா? முஸ்லீம் கட்சிகளே நூறுநூறாகப் பிரிந்து ஆளுக்கு ஓர் உண்டியல் வைத்துக்கொண்டு அள்ளுகின்றனவா?
நாசர்மாமா அறுபது வருடமாய் சிங்கப்பூர் சபராளியாக இருந்து – ஊரோடு போய் தன் குடும்பத்தோடு இருக்கலாம் என்று வந்த எழுத்தாளர்.
ஒருமுறை என்னிடம் அழுதார். ‘தம்பி.. தயவு செய்து அந்த மாதிரி பேத்தனமா முடிவு எடுத்து ஊரோட வந்துடாதீங்க. சல்லிக்காசுக்கு மதிக்கமாட்டாளுவ..
‘மச்சான்..மச்சான்’டு இருந்தா என் பொண்டாட்டி  என்னெட்டேர்ந்து காசு வந்த வரைக்கிம். இப்ப தன்னோட புள்ளைங்க சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்ச உடனே என்னய தூக்கி எறிஞ்சிட்டா. வேலைக்காரன வுட இப்ப கேவலமா பொய்ட்டேன் தம்பி.. ப்ளீஸ், வெளில யார்ட்டெயாச்சும் சொல்லிடாதீங்க..’ என்றார்.
கண்கலங்கி விட்டது எனக்கு.
‘உங்கள யாரு போவ சொன்னா? இங்கேயே சம்பாதிங்களேன்..’ என்று இப்போதும் அஸ்மா (என் மனைவி) சொல்கிறாள். சம்பாதிக்க முடியாது,
நம் போன்றவர்கள் மூதலீடில்லாமல் எப்படி தொழில் தொடங்குவது?.
‘மாப்புள வந்து ரெண்டு மாசத்துக்கு மேல ஆவுதே. பயணம் போவலையா? ‘ என்று கவலைப்படும் மாமியார். அவர்கள் என்னிடம் நேரடியாக சொல்ல மாட்டார்களாம்.
உம்மா(அம்மா) அப்படிக் கேட்டதாக அஸ்மா சொல்வாள்.
‘அடுத்த மாசம் துபாய் போயாகனுமே, இந்த மாசத்தை ஓட்டப் பணம் வேணுமே’ என்று இந்த கடங்கார வாழ்க்கையை நினைத்து கவலைப்பட்டு தலைசாய்ந்திருந்த நேரத்தில், ஸ்கூலிலிருந்து திரும்பிய
ஜக்கரியா இன்னொரு கேள்வி வீசினான்.
‘இன்னும் போவலெ மாமா?’.
என்னையும் சேர்த்து நாலு பேர் இருந்த ஒரு புகைப்படத்தைக் கொடுத்து ’இணையத்தில் போடப்போகிறேன், தலைப்பு சொல்லு புள்ளே’ என்றதற்கு ‘மூணு அறிவாளிகள்’ என்கிறாள் அஸ்மா.
மனைவி மக்களோடு ஊரில் வாழ்பவர்கள் அறிவாளிகள்.
யாரால் நான் முட்டாள் ஆனேன்?
நிச்சயமாக உங்கள் மனைவியரிலும், உங்கள் மக்களிலும் உங்களுக்கு விரோதிகள் இருக்கின்றனர் என்கிறான் அல்லாஹ்.
Recession-இல் மாட்டிக்கொண்டு விழிக்கிற
துபாயின் நிலைமையோ கவலைக்குரியதாக
இருக்கிறது. ‘மூணு பேர் செய்ற வேலையை ஒரே ஆளா செய்றவனையெல்லாம் ஊருக்கு அனுப்பு’ என்றது ஒரு கம்பெனி.
அதாவது, ‘பத்து பேர் செய்ற.வேலையை ஒரே ஆளா செய்றவங்களை மட்டும் வச்சுக்க’ என்று அர்த்தமாம்.
வேலையிழப்பால்  மனநோயாளிகளாகி,
தற்கொலைகளும் அதிமாகிவிட்டன என்பதால், இந்தியத் தூதரகத்தோடு இணைந்து ஓர் இஸ்லாமிய அமைப்பு இங்கே ‘கவுன்ஸிலிங்’ மையம் தொடங்கும் நிலை.
சவுக்கடி பட்டாலும்
சவுதியே மேல். அதிகாலை3 மணியிலிருந்து 8மணிவரை ஆளுக்கு 15நிமிடங்கள் காலைக்கடனுக்காக தரப்படுகிற ஒருவரின் ‘தேறா’ அறையில் ஒரு வேடிக்கை நடந்தது.
புதிதாக விசிட்விசாவில் வந்த ஒருவருக்கு முதல்நாள் 20நிமிடம் கொடுக்கப்பட்டது. அடுத்தநாளும் அதே 20நிமிடங்களை அவர் எடுத்தவுடன் பெரிய சண்டை.
எனக்கும் இதுபோன்ற அனுபவங்கள் ஏராளம் உண்டு.
பார்க்கிறீர்களா என் பின்பக்கத்தை?
நான் தங்கியிருப்பது அல்-கூஸ்.ஆடுமாடுகளுக்கான ‘மஜ்பா’(பண்ணை) போன்றது. பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள்  அடைபட்டுக் கிடக்கும் இடம், சாக்கடைகள் கருநிறத்தில் மலத்துடன் வழிந்தோடும் ஏரியா. மழைக்காலத்திலோ சொல்லவே வேண்டாம்.
தாங்க இயலாதவர்கள் துணிந்து வீதிக்கு வந்து போராடுவதும் அவர்களைக் கொத்தாக ‘cancel’ செய்து அனுப்புவதும் நடக்கிறது.
அன்று ‘பர்துபாய்’ நண்பரின் அறைக்குப் போயிருக்கும்போதுகூட ஒருவன் மூக்கைச் சுளித்துக்கொண்டு சொன்னான், ‘இங்கே யாராச்சும் அல்-கூஸ் ஆளு வந்திக்கிறாங்களா?’.
என் கதைகள் நாறுவதற்கான காரணத்தை இப்போது தெரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். கடவுளே, வழியே பிறக்காதா என் தாய்த் திருநாட்டில்? வயதாகி, ஊரோடு ஒரேயடியாகப் போகுபவர்களுக்கு அரசாங்கம் உதவித்தொகை கொடுத்தால் என்ன? மானத்தோடு மரணம் வர மனமிரங்குவானா ஆண்டவன்?
‘பாடாவதி சபர்’ என்று சொல்வார்கள். ரொம்ப வருடங்களாக ஊருக்கே போகாதவரை அப்படிச் சொல்வார்கள். பத்திருபது வருடங்கள் கழித்துப் போனால் ஓர் உலக்கையைப் போட்டு அவரை தாண்டச் சொல்லும் ஊர்களும் உண்டு. என்னமோ ஒரு சம்பிராதயம்.
ஆறு மாதத்திற்கு மேல் மனைவியைப் பிரிவதே ஹராம் (தடைசெய்யப்பட்டது). காமம் தாங்காமல் படுக்கையை திட்டிப் பாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக்கண்டு அதிர்ந்து , இரவில் நகர் உலா சென்ற கலிஃபா உமர் ரலியல்லாஹ் அவர்கள் , வெளிநாட்டிலிருந்த தன் படைகளுக்குப் போட்ட உத்தரவு இது.
என் அஸ்மாவே சொல்கிறாளே, ‘ஆறு மாசத்துக்கு மேல
தாங்கல' என்று.
‘இஸ்லாமிய’ நாடுகளுக்கு இதெல்லாம் தெரியாதா? தெரியும். ஆனால் ‘தொழில்வளம்’ பெருக வேண்டுமே…
‘இங்கேயே தணித்துக்கொள்வீராக’ என்று தெருவுக்கு நாலு ‘ஹோட்டல்கள்’ வைத்திருக்கிறது.
30 வருடமாக ஊருக்கே  போகாதவர்களில் ஒருவர் அவர். இங்கே அவர் இருக்கும்போது ஊரில் அவருக்கு ஏழெட்டு பிள்ளைகள் பிறந்தது முக்கியம். தன்னால இயலும்போது குப்பை பொறுக்கியாவது மனைவிக்கு பணம் அனுப்புகிறார் இப்போதும். ‘புள்ளைங்க என்ன பாவம் செஞ்சிச்சி தம்பி?’ என்று அவர் கேட்கும்போது அழுகை வந்துவிடும் – அவருக்கும் ,
நமக்கும். பெரும்பாலும் அவரைப் பள்ளிவாசலிலும் ·பாத்திஹா ஓதும் இடங்களிலும் பார்க்கலாம். ‘வத்னி மரைக்கார்’ என்று கேலியாக அவரைச் சொல்வார்கள். மண்ணின் மைந்தனான அரபியைத்தான் ‘வத்னி’ அல்லது ‘லோகல்’ என்று சொல்வது வழக்கம். விசாவெல்லாம் காலாவதியாகி எத்தனையோ வருடங்களாகி , எந்த ‘லேபர்’ அதிகாரிகளிடமும் மாட்டாமல், ஷார்ஜா, அல்-ஐன், அபுதாபி என்று என்று இங்கேயே இறைவனின்
அளப்பரிய கருணையால்(!) உழன்றுகொண்டு வரும் இவருக்கும் அந்தப் பெயர்.
நை·ப் ரோட்டில் (‘மதறாஸி’கள் கூடும் இடம்) அந்த வத்னி மரைக்காரிடம் ஒருவர் கேட்டார் ‘ஏன் ஊருக்கே போவலெ நீங்க?’.
‘ப்ச்.. வுடுங்க தம்பி’.
‘ஏன்?’
‘போனாலும் திரும்பிதானே வரனும்?’ என்றார் வத்னி மரைக்கார்.
முலக்கதை: http://www.sirukathaigal.c