Monday, 8 March 2021

அப்பையா

அப்பையா

25 வயதில் மலேசியாவிலிருந்து வந்திருந்த அப்பு ஆளே மாறியிருந்தான். மழுங்க சிரைத்த மோவாய் மேலே சீரான முறுக்கு மீசை வைத்திருந்தான். ஒரு நல்ல பைக் வாங்கியிருந்தான். கழுத்தில் புலிப்பல் சங்கிலி. ஐந்தரை அடி உயரத்திற்கு ஏற்றவாறு சதைபோட்டிருந்தது. ஊர் பெரியவர்கள் 'உன் தாத்தன் மூக்கையன் மாதிரியே இருக்கியேப்பா!' என்று சொன்னார்கள்.
அவனும் அவனது நண்பன் மாரியின் தம்பியான அகிலனும் வெளிநாட்டு சாராயத்தை ருசிக்க அப்பு புதிதாக வாங்கியிருந்த தோப்பில் புதிதாக போடப்பட்டிருந்த தகரக் கொட்டகையில் அமர்ந்திருந்தனர். சிறிது தூரத்தில் வயல்வெளிகள் ஊடாக செல்லும் தார் சாலை தெரிந்தது. நேரம் இரவு  பதினொன்றைத் தாண்டிவிட்டதால் வாகனங்கள் எதுவும் செல்லவில்லை. இருவரும் பேசிக்கொண்டே குடித்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு புல்லட் இவர்களுக்கு நேர் எதிரே ஓரங்கட்டியது. அதில் ஆறடி உயர தடியனும் அவனுடன் ஒரு ஐந்தடி உயர ஆளும் இறங்கி சாலையோர புதரில் எதையோ மறைத்துவைத்தனர். தகரக் கொட்டகையில் மின் இணைப்பு இன்னும் கொடுக்கப்படவில்லை எனவே அவர்களுக்கு இவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரியவில்லை. ஆனால் சாலையில் விளக்கு இருந்ததால் அவர்களது கரிய உருவத்தை இவர்களால் பார்க்க முடிந்தது. பிறகு இருவரும் புதரில் சிறுநீர் கழித்துவிட்டு கிளம்பினர். அப்பு அகிலனைப் பார்த்தான். அவனோ கொலைவெறியுடன் அந்த இருவரும் போவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அப்பு என்னவென்று வினவினான். அகிலன் "அந்த தடியன்தான் எங்கள் அம்மாவைக் கொன்றவன்" என்று கூறினான்.
அப்பு அதிர்ச்சியடைந்தான். அகிலனின் அம்மா வேணி நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த தேர்தலில் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் நின்றார். அவர் பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்த ஏழை. சல்லிக்கட்டு காளையிடம் கணவனை இழந்து விதவையானவர். அவரை எதிர்த்து நின்ற ஆளுங்கட்சி வேட்பாளர் விலகிக்கொள்ளும்படி மிரட்டினார். வேணி மிரட்டலுக்குப் பணியவில்லை. அதனால் ஒருநாள் காலையில் அவர் தம் கூட்டாளிப் பெண்களுடன் நூறுநாள் வேலைத் திட்டத்திற்கு வேலைக்குச் சென்றபோது அந்த எதிர்த்தரப்பு வேட்பாளர் அனுப்பிய அவரது சமூதாயத்தைச் சேர்ந்த குண்டர்கள் வழிமறித்து அந்த அம்மாவை சரமாரியாக வெட்டிக் கொன்றனர். அப்பு மலேசியாவிற்குப் போன இரண்டாவது நாள் இது நடந்தது. வேணியின் மூத்த மகன் மாரியப்பன் அப்புவின் உயிர் நண்பன். எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லாத படிப்பாளி மாணவன். பரமசாதுவான மாரிக்கா இப்படி நடக்கவேண்டும் என்று அப்புவின் மனம் பல நாள் நிம்மதியின்றி தவித்தது. வேணியம்மாவுக்கு மாரியப்பனுக்கு அடுத்து உலகம்மாள் என்கிற பெண் உண்டு. இந்த கொலையால் அவளுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்த திருமணம் நின்றுபோனது.
மாரியப்பன் இதுதொடர்பாக வழக்கு போட்டு  அலைந்து கொண்டிருக்கிறான்.
அப்பு அகிலனுக்கு ஆறுதல் கூறினான். நீதிமன்றம் எப்படியும் தண்டனை கொடுத்துவிடும் என்று நம்பிக்கை ஊட்டினான். அகிலன் விரக்தியுடன் "அதற்குள் இவன் வயதாகி தானே செத்துவிடுவான். இவனைக் கொல்லச் சொல்லி அனுப்பிய அந்த எம்.எல்.ஏ வும் ஆண்டு அனுபவித்து செத்துப்போவான். அப்பறம் அவன் மகன் எம்.எல்.ஏ ஆகிடுவான்" என்று கூறினான். அந்த கொலைக்குப் பிறகு படிப்பை விட்டுவிட்டு குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிவிட்ட அகிலன் அன்று நன்கு குடித்துவிட்டு புலம்பியபடி உறங்கிப் போனான்.

அப்பு இதே சிந்தனையாகவே இருந்தான். அதெப்படி எங்கிருந்தோ பிழைக்க வந்த ஒரு சமூகம் இன்று இவ்வளவு ஆதிக்கம் பெற்று விளங்குகிறது? எப்படி இவ்வளவு நிலங்களை வளைத்தார்கள்? எப்படி இவ்வளவு பெருகினார்கள்? எப்படி இவ்வளவு சம்பாதித்தார்கள்? மிகச் சிறுபான்மையாக இருந்துகொண்டு ஒரு கட்சியை உருவாக்கி எப்படி ஆட்சியிலும் இருக்கிறார்கள்? அவன் யோசித்து யோசித்துப் பார்த்தான் ஒன்றுமே புரியவில்லை.

இங்கே மண்ணின் மைந்தர்கள் இரு சமூகங்களாக பிரிந்து தமக்குள் சண்டையிட்டு ஒற்றுமையின்றி இருப்பதுதான் காரணம் என்று சலிப்புடன் சிலர் கூறினர். நன்கு யோசித்த பிறகுதான் புரிந்தது. இவர்கள் திட்டமிட்டே இரண்டு பெரும் சமுதாயங்கள் சரிசமமாக வாழும் பகுதிகளில் அவர்களுக்கு மத்தியில் குடியேறியுள்ளனர். பிறகு அந்த இரண்டு சமுதாயத்தையும் மோதவிட்டு அதற்கு நாட்டாமை செய்வது போல இடையில் புகுந்து தாம் தலைவன் ஆகின்றனர். அதிகாரம் கைக்கு வந்தால் பணம், செல்வாக்கு என மற்றதெல்லாம் தானாய் வந்து சேராதா?! அப்படியே நிலங்களை வளைத்து சொத்து சேர்த்து பல பிள்ளைகள் பெற்று தாமும் பெரும் ஆதிக்க சமூகமாக உருவெடுக்கின்றனர்.
இவர்கள் ஒரு கட்சியை நிறுவி இரு இனங்கள் சமமாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் தொகுதிகளில் தனது இனத்தவரை நுழைத்து வெற்றிபெற வைக்கின்றனர். பெரும்பான்மையாக ஒரேயொரு சமூகம் ஆதிக்கம் செலுத்தும் தொகுதி என்றால் அந்த பெரும்பான்மை சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அடிமையை நிறுத்தி வெற்றிபெற வைக்கின்றனர். அக்கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் தலைவர்களும் எல்லாவித சமூகங்களும் வசிக்கும் நகர்ப்புற தொகுதியில் நின்றுதான் வெற்றிபெறுவார்கள்.
சில பெரும்பான்மை சமூகங்கள் தமக்கென கட்சி நிறுவி இவர்களுடன் பேரம் பேசி கூட்டணி என்கிற பெயரில் சிறிதளவு மரியாதையுடன் பதவியில் இருக்கிறார்கள். இவ்வாறாக இவர்கள் மாநில அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி ஊழல் செய்து கொழுப்பதுடன் மத்திய அரசுக்கு மாநில அரசின் உரிமைகளையும்  கார்ப்பரேட் கம்பனிகளுக்கு மாநிலத்தின் வளங்களையும் விற்று பெரும் அரசியல் கொள்ளையில் ஈடுபடுகின்றனர்.

தேர்தலுக்கு நான்கைந்து மாதமே இருந்தது. எங்கேயும் ஒரே பரபரப்பு! அந்த முரடனும் அவனது அல்லக்கையும் அவனது சகாக்களுடன் அங்குமிங்கும் போவதும். ஊரே அவர்களைக் கண்டு மிரள்வதையும் அப்பு கவனித்தான்.

ஒரு நாள் இரவு அதேபோல அகிலனும் அப்புவும் பக்கத்துத் தோப்பில் இருந்து இறக்கப்பெற்ற தென்னங்கள்ளை குடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அதேபோல தடியனும் அவனது அல்லக்கையும் இறங்கி புதரில் எதையோ மறைத்துவைக்கத் தொடங்கினர். நிதானமான போதையில் இருந்த அப்பு சட்டென்று எழுந்துபோய் இருட்டில் எதையோ தேடினான்.  முரடன் புதர் அருகே சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்த வேகத்தில் புதரிலிருந்து ஒரு கால் இடது  தோள்பட்டையில் பலமாக மிதிக்க நிலை தடுமாறிக் கீழே விழுந்தான். ஏறிட்டுப் பார்த்தால் மரம் வெட்டும் அரிவாளுடன் அப்பு நின்றிருந்தான். அப்பு அரிவாளைக் கழுத்துக்கு வீசினான். அந்த முரடன்  தலையை பின்னிழுத்து இடது கையால் தடுக்கவும் செய்தான். இதனால் இடதுகை மணிக்கட்டு வெட்டிப்பட்டு துண்டாகி தொங்கியது. முரடன் அப்படியே குப்புற படுத்து தர தரவென கால்களைத் தரையில் தேய்த்து எழுந்து புல்லட்டை நோக்கி ஓடினான். அவனது அல்லக்கை புல்லட்டில் இருந்து ஒரு வாளை உருவி தடியனுக்குக் கொடுக்க ஓடிவந்தான். ஆனாலும் அப்புவின் தோற்றத்தையும் வெட்டுப்பட்டுவிட்ட முரடனின் பயத்தையும் பார்த்தவன் அப்படியே தடியனுக்கு ஒரு அடி முன்னால் அந்த கனமான வாளைப் போட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டான். முரடன் குனிந்து வலக்கையால் வாளை எடுக்கவும் அப்பு அவன் புட்டத்தில் மிதித்துத் தள்ளினான். குப்புற விழுந்தாலும் சட்டென்று திரும்பி வாளை அப்புவின் காலுக்கு வீசினான். அப்பு சட்டென்று பின்வாங்கி ஒரு அடி எடுத்து வைக்கவே அவன் மறுபடி வீசினான். அப்புவின் வலது காலில் ஒரு ஆழமில்லாத வெட்டு ஒன்று விழுந்தது. அப்புவும் அரிவாளை வீசியிருந்தான். அது அவன் வலதுகை முட்டியில் ஆழமாக வெட்டி குபுகுபுவென ரத்தம் வழிந்துகொண்டிருந்தது. இரண்டு கைகளும் ஊனமானதால் முரடன் எதிர்ப்பதை விட்டுவிட்டு எழுந்து தலைதெறிக்க ஓடத் தொடங்கினான். அப்பு அரிவாளை வாயில் கவ்விக் கொண்டு சாரத்தை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டான். ஆனாலும் காலில் உள்ள காயத்தால் வேகமாக ஓட முடியவில்லை. ஒரு கருங்கல்லை எடுத்து முரடனின் பிடரிக்கு குறிவைத்து எறிந்தான். அந்த கல்லின் கூர்மையான பகுதி முரடனின் அடிக்கழுத்தில் போய் பலமாக மோதியது. முரடன் மறுபடி கீழே விழுந்தான். அப்பு அவன் அருகில் போனான். முரடன் இப்போதும் இடது கையால் வலது கையைப் பிடித்தபடி வாளை அப்படியும் இப்படியுமாக வீசிக் கொண்டிருந்தான். அப்பு சரியாக கணித்து இடது காலை விருட்டென்று செலுத்தி அவனது வலதுகையை தரையுடன் சேர்த்து மிதித்தான். முரடன் வாளைக் கைவிட்டான். பிறகு வலது காலால் அவனது இடது கையை விலக்கி தரையில் விழச்செய்து அந்தக் கையின் மேல் தன் வலதுகால் முட்டியை ஊன்றி முரடனின் மார்பு மீது அமர்ந்துகொண்டான். இரு கைகளும் சிறைப்பட்டு எழ முடியாத நிலையில் முரடன் கால்களை பலமாக உதறி திமிரினான். அப்பு தாமதிக்காமல் வாயில் கவ்வியிருந்த அரிவாளை எடுத்து இருகைகளாலும் இருமுனைகளையும் பிடித்து கூரான பகுதியை முரடனின் கழுத்தில் பாய்ச்சினான். ஓடி வந்த அகிலன் அப்புவின் முன்னால் வந்து நிற்கவும் அரிவாள் விழுக்கென்று கழுத்துக்குள் போய் பீய்ச்சியடித்த ரத்தம் அப்புவின் முகத்தில் அபிசேகம் செய்யவும் சரியாக இருந்தது. ஆட்டு கிடாயை மல்லாக்கக் கட்டி அதன் நெஞ்சைக் கீறி பழங்களைப் போட்டு அதை வாயால் சாப்பிடும் தன் குலதெய்வம் போல அகிலனின் கண்களுக்கு அப்பு தெரிந்தான்.

ஒரு வாரம் கழித்து பெருமாள் கோவில் கருவறை முன்பு தரையில் மண மக்கள் அமர்ந்திருக்க, ஐயர் மந்திரம் ஓதி மஞ்சளுடன் கட்டப்பட்டிருந்த தாலியை தட்டில் வைத்து நீட்ட, கெட்டி மேளம் முழங்க, அப்பு தாலி எடுத்து கொடுக்க, உமாவின் கழுத்தில் மாப்பிள்ளை கட்டினார். தன் தங்கையின் திருமணச் செலவுகளை ஏற்றுக்கொண்ட அப்புவை மாரியப்பன் கண்ணீருடன் தழுவிக்கொண்டான். கோயிலில் கல்யாணம் முடிந்து மேளதாளத்துடன் ஊர்சுற்றி வந்து அதே கோயிலின் கல்யாண மண்டபத்திற்கு அனைவரும் வந்துவிட்டனர். மாமன் - மைத்துனர் உறவுமுறை உள்ளவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் புறங்கையில் சந்தனம் வைத்துக் கொள்ளும் சடங்கு நடந்தது. அப்பு உமாவின் கணவர் மற்றும் அவரது சகோதரர்களுக்கு புறங்கையில் சந்தனம் வைத்துக்கொண்டு இருக்கும்போது ஒரு காவலர் வந்து "இங்கே அப்துல்லா யார்?" என்று கேட்டார். நிமிர்ந்து பார்த்த அப்பு "நான்தான்" என்று கூறினான். "ஐயா வரச்சொன்னாங்க! கொஞ்சம் வர்றீங்களா?" என்று காவலர் கூற எழுந்து வெளியே வந்தான். அப்புவை ஜீப்பில் ஏற்றி கொண்டுசென்றனர். அங்கே யாரும் அதிர்ச்சியாகவில்லை.  அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். மாரியப்பனும் அகிலனும் பைக்கில் பின்னாலேயே போனார்கள்.

காவல்நிலையத்தினுள் யாரையும் விடவில்லை. உள்ளே அப்புவைச் சுற்றி நான்கைந்து காவலர்கள் அமர்ந்துகொண்டனர். ஒரு உயரதிகாரி மட்டும் கேள்விகளைக் கேட்டார்.

"ஆறு நாட்களுக்கு முன்பு பிரபு என்பவரை நீங்கள் கொலை செய்துள்ளீர்கள். கண்ணால் பார்த்த சாட்சி இருக்கிறது"

"ஆம்! உண்மைதான்"

"மதக் கலவரம் வரும் சூழலை உருவாக்கிவிட்டீர்கள். நீங்கள் உடனடியாக சரணடைந்திருந்தால் பிரச்சனை பெரிதாயிருக்காது"

"மதத்திற்கும் இதற்கும் தொடர்பில்லை. அவரை நான் கொன்றதற்கு வேற பல காரணங்கள் உள்ளன"

"பொய்! நீங்கள் இசுலாமியர்தானே?"

"ஆம்!"

"நீங்கள் மதத்தை வீடுவீடாகப் பிரச்சாரம் செய்யும் இயக்கத்தில் இருக்கிறீர்கள்தானே?!"

"இல்லை! அதிலிருந்து நான் விலகி ஆறு மாதம் ஆகின்றது"

"உங்களுக்கும் பிரபுவுக்கும் எந்த முன்விரோதமும் இல்லை. அவர் சார்ந்த கட்சி மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சி இசுலாமியருக்கு பிடிக்காதவை அதனால் நீங்கள் இந்தக் கொலையைச் செய்துள்ளதாக புகார் கொடுத்திருக்கிறார்கள்"

"நான் மதப் பற்றுடன் இருந்தவன்தான். இப்போது அப்படியில்லை. இந்த கொலையை நான் மதத்திற்காக செய்யவில்லை"

"பிறகு பிரபுவை ஏன் கொலை செய்தீர்கள்?"

"பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. முதலில் இருந்து சொல்கிறேன் கேளுங்கள். என் தாத்தாவின் அப்பா காலம் வரை எங்கள் குடும்பம்தான் இந்த ஊர் ஜமீன்தார். எந்த பிரச்சனை என்றாலும் எங்கள் குடும்பம்தான் தலையிட்டுத் தீர்த்துவைக்கும். ஜமீன்தார் முறை ஒழிக்கப்பட்ட பிறகும் அது தொடர்ந்தது. என் தாத்தா பெயரைச் சொன்னால் இங்கே பெரிய மரியாதை கிடைக்கும்.  காரணம் அவர் நாட்டாமை என்பதால் இல்லை. அவர் இருந்தவரை இந்த சுத்துபட்டி கிராமங்களில் எந்த குற்றமும் நடக்கவில்லை. அவர் காலத்தில் இங்கே வந்த ஒரு போலீஸ்காரன் இந்த ஊர் பற்றித் தெரியாமல் இரவில் தனியே நடந்துசென்ற ஒரு பெண்ணை கையைப் பிடித்து இழுக்க அந்த பெண் தப்பித்து ஓடிவந்து வயல்வெளியில் காவலுக்குப் படுத்திருந்த என் தாத்தாவிடம் வந்து முறையிட்டதும் என் தாத்தா அந்தப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு காவல்நிலையத்திற்கே போய் அங்கிருந்த காவலர்களை சிலம்ப பயிற்சியின் உதவியுடன் அடித்துபோட்டுவிட்டு அந்த பெண் கைகாட்டிய போலீஸ்காரனின் கையை வெட்டிவிட்டார். இத்தனைக்கும் அந்த பெண் எங்கள் சொந்தமோ சமுதாயமோ கிடையாது. இதன் விளைவாக என் தாத்தா பல இன்னல்களை அனுபவித்தார் என்றாலும் அவர் தட்டிக்கேட்ட துணிச்சல் அவர் பெரிய பெயர்வாங்கக் காரணமாக இருந்தது. அதனால் எங்கள் குடும்பத்திற்கு பெரிய மரியாதை. எந்த பிரச்சனை என்றாலும் எங்கள் குடும்பத்தினரிடம் வந்து தீர்த்துக்கொள்வது தொடர்ந்தது. என் அப்பா காலத்திலும் அது தொடர்ந்தது. என் அப்பா தமிழகத்தில் குடிப்பழக்கம் அதிகரித்தபோது அதற்குப் பலியாகி இளமையிலேயே இறந்துவிட்டார். என் தாத்தா எங்களுக்கும் என் மூன்று அத்தைகளுக்கும் சொத்துகளைப் பிரித்துக் கொடுத்திருந்தார். என் அப்பாவின் குடிக்கும் அதன் மருத்துவத்திற்கும் எங்கள் சொத்து கரைந்துவிட்டது.
என் தாய்க்கும் உடன்பிறந்தார் யாருமில்லை. ஆதரவற்று நின்றிருந்த எங்களை என் அம்மா வேலை செய்த துணிக்கடை முதலாளியான இசுலாமிய பெரியவர்தான் ஆதரித்தார். இதனால் பக்கத்து நகரத்தில் அவர் வீடு இருக்கும் இசுலாமிய தெருவுக்கு குடிபுகுந்தோம். எனக்கு 15 வயது இருக்கும்போது எனக்கு அரபு நாட்டில் வேலைவாங்கித் தருவதாகக் கூறி எங்கள் குடும்பத்தை மதம் மாறக் கோரினர். நாங்களும் மாறினோம். அம்மையப்பன் என்கிற என் பெயரை அப்துல்லா என்று மாற்றினர்.  எனக்கு பள்ளிவாசலில் வகுப்புகள் நடத்தி 16 வயதிலிருந்தே இசுலாமிய பரப்புரைக்கான குழுவில் சேர்த்துக் கொண்டு இந்தியா முழுவதும் அழைத்துச் சென்றனர். பல வெளிநாடுகளுக்கும் போயிருக்கிறேன். 21 வயதில் வெளிநாட்டில் நல்ல வேலையும் வாங்கிக் கொடுத்தனர்.
ஆனாலும் என் பரம்பரை அடையாளத்தை விட்டு அந்நியமாகிப் போனது போன்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்தது.
நான் கொலை செய்ய முதல் காரணம் என் நண்பனின் அம்மாவை அவன் கொன்றதுதான் என்றாலும் எனக்கு என் தாத்தா போல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்றுதான் இதைச் செய்தேன். தேர்தலில் தாம்தான் வெல்லப்போகிறோம் என்கிற திமிரில் அவர்கள் போட்ட ஆட்டம் என்னை மிகவும் எரிச்சலூட்டியது. யார் இடத்தில் வந்து யார் தோரணை பீற்றுவது?! அதனால்தான் கொன்றேன். என் அறவுணர்ச்சி என்னை அப்படி செய்யவைத்தது"

29 வயதான அப்பு தன் அத்தை மகளுடன் முதலிரவு அறையில் அமர்ந்திருந்தான். அவள் மிரட்சியுடன் கேட்டாள் "உண்மையிலேயே நீங்கள்தான் அந்தக் கொலையைச் செய்தீர்களா?" அப்பு புன்னகையுடன் "ஆம்" என்றான்.
"எப்படி அவ்வளவு பெரிய தடியனை வீழ்த்தினீர்கள்?"
"எனக்கே புரியவில்லை. அன்று எப்போதும் போலத்தான் இருந்தேன். திடீரென்று அப்படி ஒரு வேகம் எங்கிருந்து வந்தது என்றே தெரியவில்லை. எல்லாம் நிமிடத்தில் நடந்து முடிந்துவிட்டது"
அவள் ஏறிட்டு காதலுடன் பார்த்தாள்.
"எப்படி இருந்த நீங்கள் எப்படி மாறிவிட்டீர்கள்!"
நினைவுகள் பின்னோக்கி சுழன்றன.

21 வயதான அப்பு தமிழகத்திலிருந்து மலேசியாவுக்கு வேலைக்கு வந்து நான்கு மாதம் ஆகிறது. உடன் பணிபுரியும் கணேசனுக்காக காரில் காத்திருந்த அவன் முன்பாக ஒரு தமிழ் தம்பதி கடந்து சென்றனர்.
'அடடா! நம் ஆட்கள் ஆயிற்றே எங்கே போகிறார்கள்?! வேட்டி சட்டை, பட்டுப்புடவை, தலை நிறைய பூ, கையில் தாம்பூலம் என கோவிலுக்குப் போவது போல போகிறார்களே?!"
காரில் இருந்து இறங்கிய அப்பு அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தான் "கற்பூர நாயகியே கனகவல்லி.." என்ற பாடல் காதில் விழுந்தது. சிறிது தூரத்தில் ஒரு பெரிய கோவிலின் கல்லால் ஆன மதில் தெரிந்தது. அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அப்படியே தமிழகத்துக் கோவில் போல வாயிலின் இருபக்கமும் உட்கார கல் திண்ணை அதற்கு கற்தூண்கள். வாசலின் மேலே சிறிய கோபுரம். சிமென்ட் சிலை செய்யும் சுதைச் சிற்பிகளின் கலைத்திறனுடன் வண்ணம் பூசும் ஓவியர்களின் கைவண்ணமும் சேர்ந்துகொள்ள தத்ரூபமாக நின்றிருந்தன தெய்வங்கள்.   அவனுக்கு உள்ளே போக தயக்கமாக இருந்தது. மீசை இல்லாத தாடியுடனும் குல்லாவுடனும் உள்ளே போவதா?!  அப்போது கணேசன் அங்கே வந்தார்.
"வாங்க சார்! போகலாமா?!" என்று கேட்டான். "வாங்க சாமி கும்பிட்டுட்டு போவோம்" என்று அழைத்தார். சரியென்று தலையாட்டிவிட்டு குல்லாவைக் கழற்றி பைக்குள் வைத்துக்கொண்டான். இருவரும் உள்ளே சென்றனர். அது மாரியம்மன் கோவில் கருவறைக்கு அருகில் நின்றான். அபிசேகம் நடக்கும்போது அம்மனின் முகத்தைப் பார்த்தான். கருப்பாக கன்னங்களில் சதையுடன் வட்டமான முகத்தைப் பார்த்தபோது அவனுக்கு தன் அம்மாவின் நினைவு வந்தது. கைகூப்பியபடி நின்றிருந்தான். ஐயர் கொண்டுவந்த தீபத்தை கண்களில் ஒற்றினான். அவர் திருநீறு பூசிவிட்டார் கையிலும் திருநீறு வாங்கிக் கொண்டான். பிரகாரம் சுற்றி ஓரிடத்தில் பிரசாதமும் வாங்கிக் கொண்டான். யாருமே முகம் சுழிக்கவில்லை. பிரகாரம் சுற்றும்போது அருகில் சுற்றிவந்த ஒருவர் கேட்டார் "தம்பி எந்த ஊர்?" என்று.
"திண்டுக்கல் பக்கம்"
"ஓ! அப்படியா! நான் தூத்துக்குடி"
"சரிங்க!"
"என்ன வேலை?"
"பெரிய மரங்களை கப்பலில் அனுப்பும் நிறுவனத்தில் வேலை"
"நான் குருவியாக வந்திருக்கிறேன்"
"சரிங்க"
"நல்லது, பார்ப்போம்"
அவர் விடைபெற்றார்.
அவர் "நீங்கள் இசுலாமியரா?" என்று அவர் கேட்கவேயில்லை. கணேசன் வேகமாக சுற்றிக்கொண்டு முன்னே போய்விட்டார். அப்பு வெளியில் வந்து கல் திண்ணையில் அமர்ந்தான். பிரசாதமாக தந்திருந்த சக்கரைப் பொங்கலை வாயில் போட்டான். அவனுக்கு அப்படியே பத்து ஆண்டுகள் முன்பு இறந்துபோன தன் பாட்டி நாச்சியம்மாளின் நினைவு வந்தது. அவனையும் அறியாமல் கண்ணீர் குபுக்கென்று கொட்டிவிட்டது. அப்போது அவன் அருகில் ஒரு பெரியவர் வந்து அமர்ந்தார்.
"தம்பி! உங்கள் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டார். 'அடடா! இவர் என்னை இசுலாமியரா என்று தெரிந்துகொள்ள பெயரைக் கேட்கிறாரே' என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
"அப்துல்லா" என்று கூறினான்.
அவர் "அப்படியா! என் பெயர் எட்வின் ஏசுதாசன்" என்று கையை நீட்டினார். அவன் கைகுலுக்கினான்.
"ஏன் சோகமாக இருக்கிறீர்கள்?"
"ஊர் நியாபகம் வந்துவிட்டது"
"போகப்போக பழகிவிடும். ஊர் நினைவு வந்தால் இங்கே வந்துவிடுங்கள்"
"சரிங்க"
கணேசன் பிரகாரம் சுற்றி வந்ததும் இருவரும் கிளம்பினர்.

அறை நண்பர் சாந்தவேலு அன்று கிளம்பி ஊருக்குப் போய்விட்டார். தனியே அமர்ந்திருந்த அப்பு தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். மக்கா மதினாவிற்குப் போனபோது வராத அந்த பிணைப்பு உணர்வு மாரியம்மன் கோவிலில் ஏன் வந்தது?
கற்பூரநாயகி பாட்டு போல நெஞ்சைத் தொடும் ஒரு இசுலாமிய பாட்டு கூட ஏன் இல்லை?!
இந்துதான் நம் அடையாளம் என்றால் வட இந்தியா முழுக்க சுற்றி இந்துக்களுடனும் பழகியபோதும் அங்கே இருக்கும் இந்து கோவில்களைப் பார்த்தபோதும் அந்த உணர்வு ஏன் வரவில்லை?
கிறித்தவர்கள் இந்துக்களுடன் இவ்வளவு இணக்கமாக இருக்கும்போது நம்மால் ஏன் முடியவில்லை?
மலேசிய இசுலாமியருக்கும் நமக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை. இங்கு உள்ள இந்திக்கார சேட்டுகளைப் பார்க்கும்போதும் அந்நியர் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் தமிழ் இந்துக்களை பார்க்கும்போது மட்டும் அவர்கள் நம் சொந்த பந்தங்கள் என்று தோன்றுகிறதே! தமிழ் இசுலாமியரைப் பார்க்கும்போதுகூட அந்த அளவுக்கு பற்றான உணர்வு ஏன் வருவதில்லை?!
முப்பது அடிக்கு ஒரு கோவில் இருக்கும் தமிழகத்தில்தான் இந்துக்கள் பெருவாரியாக வாழும் தமிழகத்தில்தான் இந்து மதவெறி மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது அது எப்படி?
தமது கடைகளில் மூன்று மத கடவுள்களையும் வைத்து 'எம்மதமும் சம்மதம்' என்று தமிழ்நாட்டு இந்துக்கள் வணங்குகிறார்கள். அவர்கள் அவ்வளவு இறங்கி வந்தாலும் நாம் ஏன் கொஞ்சமும் இறங்கிப் போவதில்லை. கல்லை வணங்கக் கூடாது என்கிறோம் ஆனால் மக்காவில் ஒரு நடுகல் மீது கல்லெறிந்து சாத்தான் ஒழிக என்கிறோம் ஏனிந்த முரண்?
அரபியில் பெயர் வைக்கிறோம், தாடி வைக்கிறோம்,  உருதில் எழுதுகிறோம், நம் மதத்தவர் நடத்தும் கடைகளில் மட்டும் பொருள் வாங்குகிறோம், வேறு மாதிரி உடை அணிகிறோம், சென்ட் கூட வேறுமாதிரி போட்டுக்கொள்கிறோம் அதாவது இசுலாத் கட்டாயமாக்காத பலவற்றையும் செய்து நம்மை நாமே அந்நியர் என்று காட்டிக் கொள்கிறோம். அப்படி இருந்தும் தமிழ்நாட்டு இந்துக்கள் நம்மை ஒதுக்கினார்களா என்றால் இல்லை. இது எப்படி சாத்தியம்?

அவன் எவ்வளவோ யோசித்துப் பார்த்தான். மதம் அவனுக்கு எதையுமே தரவில்லை. அப்படியே எதையாவது தந்தாலும் அது வேறொரு இனத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்டதுதான். மொழி, பண்டிகை, நாட்காட்டி, சடங்குகள், நம்பிக்கைகள், உணவு, உடை, கலாச்சாரம், நட்பு வட்டம், உறவுமுறை என ஒரு இனத்தால் தரமுடிந்ததை மதத்தால் சுயமாக உருவாக்கித் தரமுடியவில்லை. மதம் கொடுப்பதெல்லாம் போலியான நம்பிக்கைகளும் கற்பிதங்களும்தான் அல்லது இறப்பிற்குப் பிறகு தருவதாகச் சொல்லும் கற்பனைப் பரிசுகள்  மட்டுமே!
எல்லா மதங்களும் அவ்வாறே என்று உணர்ந்தான்.
உலகம் முழுக்க இசுலாமியர் தத்தமது இனத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு பிற இனத்து இசுலாமியருடன் ஒட்டவும் முடியாமல் தன் இனத்திற்குள்ளேயே தனி தீவாக ஆகியுள்ளதையும் அதற்குள்ளும் பல உட்பிரிவுகள் உண்டாகி சுக்குநூறாக சிதறிக் கிடப்பதையும் கண்ணால் கண்டிருக்கிறான். ஆனால் தமிழகத்தில் மட்டும் அப்படி நடக்கவில்லை என்பதையும் அவன் கண்டுகொண்டான்.
இந்து மதத்தையும் ஆராய்ந்து பார்த்தான். இந்துமத தெய்வங்கள் எல்லாரும் மனிதர்களாகவே அவன் கண்களுக்குத் தெரிந்தனர். இந்துமத புராணங்களில் தெய்வங்கள் திருமணம் செய்து குழந்தை பெற்று தமக்குள் சண்டை போட்டுக்கொண்டு பக்தர்களிடம் விளையாடிக்கொண்டு மனிதர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.
கோவிலிலும் கடவுளை காலையில் எழுப்பி குளிப்பாட்டி உடை உடுத்தி மலர் சூட்டி நகை அணிவித்து உணவு கொடுத்து திருமணம் செய்துவைத்து ஊர்சுற்ற வைத்து ஊஞ்சலாட்டி பாட்டு பாடி பரிசு கொடுத்து கதைசொல்லி தூங்கவைக்கிறார்கள். என்றால் இவர்கள் மனிதராக இருந்து கடவுளாக ஆக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும்.  தமிழக இந்துக்கள் விலங்குகளையும் மரத்தையும் கூட வணங்குவதன் மூலம் இயற்கையைப் பாதுகாக்க நினைக்கின்றனர். ஒரு போராட்டத்தில் ஒரு மசூதியில் இந்துக்களுக்கு சாப்பாடு போட்டதை அவர்கள் இன்னமும் மறக்காமல் இருக்கின்றனர். ஆனால் கோவில்களில் அன்னதானம் வருடம் முழுவதும் நடக்கிறது. அதை அவர்கள் பெருமை பீற்றியதில்லை. ஆக தமிழ் இனத்தின் மூதாதையர் வழிபாடும் தமிழ் கலாச்சாரமும் தமிழர்களின் கொடை உணர்வும் அரவணைக்கும் பண்பும் திரிந்து கலப்படைந்து  உருவானதுதான் இன்றைய இந்துமதம் என்கிற முடிவுக்கு வந்தான்.
இந்தியாவில் தமிழகத்தில்தான் பழமையான பிரம்மாண்டமான கோவில்கள் இருக்கின்றன. பிற தென்னிந்திய மாநிலங்களிலும் தமிழகத்திற்கு அருகிலுள்ள எல்லைப் பகுதியில்தான் சிறப்பான கோவில்கள் இருக்கின்றன. காசி, கங்கை, இமயமலை எல்லாம் நேரில் போய் பார்த்தால் தமிழக ஆன்மீக தலங்களின் கால்தூசுக்கு பேறாது என்பது புரியும். இப்படி ஆன்மீக பூமியாக இருந்தாலும் எவனாவது இசுலாமியரை வம்புக்கு இழுத்தால் முதல் ஆளாக இந்துக்கள் எதிர்ப்பார்கள். மதரீதியான சர்ச்சைகள் கிளம்பும்போது பரம்பரை இசுலாமியர்  எப்போதும் சாந்தமாக இருப்பதையும் புதிதாக இசுலாத்துக்கு மாறியவர்கள் அளவுக்கதிகமாக குதிப்பதையும் பார்த்தால் இது அப்படியே இந்து மதத்திற்கும் பொருந்துகிறது.  தமிழர்கள் இந்து மதத்தை உருவாக்கி கட்டமைத்து  நிறைகுடமாக அமைதியாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் அதை ஏற்றுக்கொண்ட வடவர்கள் குறைகுடமாகக் கூத்தாடுகிறார்கள். அவன் கண்கள் திறந்துவிட்டன. அவனுக்கு எது தன் அடையாளம் என்பது புரிந்தது.

மறுநாள் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு அதே கோவிலுக்குப் போனான். அங்கே நான்கைந்து பெரியவர்கள் கைகளில் தமிழ் பத்திரிக்கைகளை வைத்துக்கொண்டு தமிழகத்தில் நடக்கும் விசயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவனும் அதில் கலந்துகொண்டான். அன்று அறைக்கு வந்தபோது அவனுக்கு நிறைவாக இருந்தது. கண்ணாடியைப் பார்த்தான். முதல் வேலையாக கொத்துத்தாடியை சுத்தமாக மழித்தான். குளித்துவிட்டு கட்டம்போட்ட சாரத்தைக் கட்டிக்கொண்டான். சாந்தவேலு வைத்திருந்த திருநீறை அள்ளி நெற்றி நிறைய பூசிக்கொண்டான். கண்ணாடியைப் பார்த்தான். தொழும்போது தரையில் படும் நெற்றிப் பகுதி மட்டும் கருப்பாக இருந்தது. தான் சொந்த ஊரில் இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டான். மடிக்கணினியில் திருவருட் செல்வர் படம் பார்த்தான். அதில் கடைசி காட்சியில் அப்பர் முன் சிவனும் உமையும் தோன்றி காட்சி தருவர். படம் அத்துடன் முடியப்போகிறது என்று நினைத்தான். ஆனால் அப்பனும் அம்மையும் அப்படியே பீடத்திலிருந்து இறங்கி வந்து நடனமாடுவார்கள். அவனுக்கு மெய்சிலிர்த்துவிட்டது.
மறுநாள் விடிந்ததும் கோவிலுக்குப் போனான். அங்கே அந்த அதிர்ச்சித் தகவல் வந்தது. மலேசிய அரசாங்கத்தின் ஆதரவுடன் அந்த மாரியம்மன் கோவிலை மூட சதி நடந்தது. சாதி, மத பேதம் மறந்து அத்தனை தமிழர்களும் திரண்டு பெரும் போராட்டம் செய்து அதைத் தடுத்தனர். அப்பு அதில் முதல் ஆளாக நின்றான்.

மலேசியாவில் பொங்கல் கொண்டாட அவன் போனபோது அவனது இசுலாமிய நண்பன் தடுத்தான். அப்பு அவனுடன் வாக்குவாதம் செய்தான்.
"இந்தியாவில் சுதந்திர தினம் குடியரசு தினத்தை இசுலாமியர் கொண்டாடுகிறார்களே அது தவறில்லையா?"
"அது தேசிய விழா அதில் என்ன தவறு?"
"அதே போல பொங்கலும் தமிழர்களின் தேசிய விழா"
"பொங்கல் என்பது கதிரவனை வணங்குவது கடவுளைத் தவிர எதையும் வணங்கக்கூடாது"
"அப்படியா? சுதந்திர தினத்தில் தேசியக் கொடிக்கு சல்யூட் அடிப்பது தவறா?"
"அது மரியாதை செய்வதற்காக"
"அதேபோலத்தான் இதுவும்! சூரியனுக்கு மரியாதை செய்வோம். கடவுளாக வணங்கத்தானே கூடாது"
"இந்து மதத்தில் மனிதர்களையும் கூட சாமி என்று கும்பிடுவார்கள்"
"போலிஸ் வேலையில் இருக்கும் ஒரு இசுலாமியர் உயரதிகாரிக்கு எழுந்து நின்று சல்யூட் அடித்துதானே ஆகவேண்டும். உங்கள் தாய் தந்தை இறந்துவிட்டால் அவரது புகைப்படங்களை வைத்து வணங்குவது தவறா?"
"போ! போய் பட்டைபோட்ட பொங்கல் பானையை கும்பிடு"

"மாட்டையும் கும்பிடுவேன்! மரியாதையாக வணங்குவது வேறு கடவுளாக நினைத்து தொழுவது வேறு"

"முப்பாட்டன் முருகன் என்பார்கள் போய் அலகு குத்தி காவடி தூக்கு"

"இந்துக்கள் செய்கிற வழிபாட்டு சடங்குகளில் அர்த்தம் இருக்கிறது. அலகு குத்தி, நடை நடந்து, விரதம் இருந்து, மலை ஏறுவது உடலுக்கு நல்லது. ராணுவ பயிற்சிக்கு சமம். இசுலாத்தில் அர்த்தமற்ற சடங்குகள் எத்தனை உண்டு சொல்லவா?"

"நீயெல்லாம் நரகத்துக்குத் தான் போவாய்!"

" சொர்க்கததிற்கு போக மதகுருக்கள் சொல்வதைக் கேட்டு நடக்க வேண்டாம் குரான் காட்டும் வழியில் நடந்தால் போதும்"

"குரானில் தாடி வைக்க சொல்லியிருக்கிறது. உன் தாடி எங்கே?"

"முதலில் குரானை ஒழுங்காகப் படி அது கட்டாயமாக வலியுறுத்துகிறதா? வேண்டுமானால் தாடி வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றுதானே உள்ளது. குரான் கட்டாயமாக வலியுறுத்தும் வட்டி ஒழிப்பு, வரதட்சனை ஒழிப்பு, ஏழைகளுக்கு கொடுப்பது எதையாவது நாம் செய்கிறோமா? மீசையை மழித்து தாடியை வைத்துக்கொண்டு ஐந்து வேளை குனிந்து நிமிர்ந்தால் மட்டும் போதுமா?"

"நீ இசுலாத்தை விட்டு வெளியேறிவிடு"

"அதற்குத்தான் வழி இல்லையே! இருந்தாலும் இனத்திற்காக விட்டுக்கொடுக்கலாம். தவறில்லை. மதம் இல்லாமல் வாழ்ந்துவிடலாம். இனம் இல்லாமல் வாழமுடியுமா?"

"எனக்கு அல்லா மட்டும் போதும்"

"நீ சொர்க்கத்தில் சுகமாக இரு. வெளிப்பார்வைக்கு உலகமே இசுலாத்துக்கு மாறினாலும் எந்த நன்மையும் ஏற்படப்போவதில்லை"

அவன் முறைத்தான். அப்பு தன் மீசையை முறுக்கியவாறு பதிலுக்கு முறைத்தான். அவன் கண்களில் ஒரு மிரட்சி தெரிந்தது. அவன் போய்விட்டான். அப்பு தமிழர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாக பொங்கல் கொண்டாடினான். ஊரில் அம்மாவையும் கொண்டாடச் சொன்னான். அவன் அம்மாவும் கறுப்பு உடை அணிவதைக் கைவிட்டார்.

இப்போது அப்புவுக்கு 40 வயது.
ஊருக்கு வந்து அந்த கொலையைச் செய்த பிறகு அவன் மறைத்து வைத்திருந்த அரிவாளை எடுக்க போலீஸ் காவலுடன் ஊருக்கு வந்தபோது அந்த ஊரே அவனை மரியாதையுடன் பார்த்தது. பட்டியல் சாதியினரின் தெருக்களைக் கடத்துசென்ற போது அவர்கள் அப்புவை கையெடுத்து கும்பிட்டனர். மாரியப்பன் தேர்தலில் நின்று வெற்றிபெற்றான். அந்த வந்தேறி ஆதிக்க சமூகத்தினர் தேர்தலில் தோல்வியடைந்தனர். மாரியப்பன் மூலம் பேசி தன் மீது மையல் கொண்டிருந்த அத்தை மகள் மகேஸ்வரியை மாரியம்மன் கோவிலில் வைத்து திருமணம் செய்து அதை சட்டப்படி பதிவு செய்துகொண்டான். அப்பு இசுலாத்தை விட்டு வெளியேறவில்லை. ஒவ்வொரு இசுலாமியத் தமிழனும்  எப்படி வாழவேண்டும் என்பதற்கு உதாரணமாக இருந்தான். அவன் வெளிவேஷம் போடவில்லை. இசுலாத்தின் கட்டாயமான கோட்பாடுகளை அவன் பின்பற்றி வந்தான். அவன் மனைவி மதம் மாறவில்லை. அவனது குழந்தைகளுக்கு தமிழில் பெயர்வைத்தான், எந்த மதமும் சாராத தமிழ் கலாச்சாரப்படி அவர்களை வளர்த்தான். 18 வயதில் அவர்களுக்கு விருப்பமான மதம் எதுவோ அதைப் பின்பற்றட்டும் என்று கூறிவிட்டான்.
பத்து ஆண்டுகள் உள்ளேயும் வெளியேயும் தண்டனைக் காலம் முடிந்துவிட்டது. இப்போது அப்பு ஊர் நாட்டாமையாக இருக்கிறார். தேர்தலிலும் நின்று வென்றுவிட்டார். வேணியைக் கொன்ற மாஜி எம்.எல்.ஏ குடும்பத்துடன் ஊரைவிட்டு ஓடிவிட்டார். அவர்கள் பக்கத்து மாநிலத்தில் இருப்பதாகக்  கூறப்படுகிறது.
அப்புவை இப்போது அனைவரும் 'அப்பையா' என்று மரியாதையாக அழைக்கிறார்கள்.

4 பிப்ரவரி, பிற்பகல் 4:24 ·

சொத்துரிமை அடிப்படையில் இடவொதுக்கீடு

சொத்துரிமை அடிப்படையில் இடவொதுக்கீடு

பொதுவாகவே ஒருவர் தன் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு  முன்னேறுவார் என்பது அவர் பிறக்கும்போதே தீர்மானிக்கப் பட்டுவிடுகிறது. அதைத் தீர்மானிக்கும்  காரணிகளில் சொத்து, சாதி, உடல் ஆரோக்கியம், பாலினம், பிறப்பிடம், கல்வி, தொழில்,  மதம் ஆகியன.
இது தவிர அவரது அறிவு, திறமை, குணநலன், அதிர்ஷ்டம்,  முயற்சி, குடும்பத்தார், வாழ்க்கைத் துணை, பழக்க வழக்கம் போன்றவையும் உண்டு.

(இங்கே முன்னேறுதல் என்பது சொத்து சேர்ப்பது என்றே பொருள் கொள்ள வேண்டும். அதாவது அடிப்படைத் தேவைக்கு மட்டும் பொருள் ஈட்டுவது முன்னேற்றம் ஆகாது. தனக்கும் தன் துணை மற்றும் வாரிசுகளுக்கு உணவு, உடை, உறைவிடம், வீட்டு வசதிகள் ஆகிய தேவைகளை நிறைவேற்றி வாரிசுகளுக்கு கல்வியும் ஏற்படுத்தித் தர முடிந்தவர் வாழ்பவர் என்று வரையறுக்கலாம். போன தலைமுறை அசையாச் சொத்துக்களை விட தான் அதிகம் அசையாச் சொத்து வைத்திருந்தால் அவர் முன்னேறியவர் என்று வரையறுக்கலாம்)

மேற்கண்ட காரணிகளை ஒப்பிட இரண்டு உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்.
அதாவது தாய் தந்தை  பெயரில் அசையாச் சொத்துடைய, ஒரு ஆண், oc யில் வரும் சாதியில், ஒரு மாநகரத்தில், இந்து குடும்பத்தில், உடல் குறைபாடு எதுவுமின்றி பிறந்து, உயர்தர கல்வி கற்று, பெரிய முதலீடு போட்டு தொழில் (அல்லது நல்ல நிறுவனத்தில் வேலை) செய்கிறார் என்றால் அவர் வாழ்க்கையில் முன்னேற அதிக வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆனால் அடிப்படை வசதி கூட இல்லாத ஒரு குக்கிராமத்தில், பட்டியல் சாதியில், சொந்த வீடுகூட இல்லாத, கிறித்துவ மதத்தை பின்பற்றும், தாய்தந்தைக்கு, உடல் ஊனத்துடன் பிறந்த ஒரு பெண், கடினப்பட்டு ஆரம்ப கல்வி முடித்து, சிறுதொழில் (அல்லது கூலிவேலை) செய்கிறார் என்றால் அவர் முன்னேறுவது மிக மிக கடினம்.

(மேற்கண்ட காரணிகள் சிறப்பாக கிடைக்கப்பெறாமல் மிகவும் அடிமட்டத்திலிருந்து மிக முன்னேறிய நிலைக்குச் சென்றவர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள்.  அவர்கள் விதிவிலக்கு நாம் இங்கே பொதுவான நடைமுறையைப் பேசுகிறோம்)

இதில் அரசு செய்யவேண்டிய வேலை ஏற்றத்தாழ்வினை ஈடுகட்டுவதாகும். ஆனால் ஒருவரின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் முதன்மைக் காரணி அவரது தாய்தந்தையின் சொத்துமதிப்பே ஆகும். ஆனால்  அதற்கு அடுத்த இடத்தில் இருக்கும் சாதி முக்கிய கருதப்பட்டு அதை முதன்மையாக வைத்து இங்கே இடவொதுக்கீடு வழங்கப்படுகிறது.

வருமானம் நிலையற்றது என்று அதன் அடிப்படையில் இடவொதுக்கீடு வழங்காமை சரிதான். ஆனால் சொத்து அப்படியில்லை. அதை வருமானம் போல எளிதில் மறைக்க முடியாது. அது ஏறத்தாழ நிலையானது. அதிலும் ஒரு தலைமுறைக்காவது அது நிலையாக இருக்கும். அது கரைந்தாலும் வேறு வடிவம் எடுக்குமே தவிர மறைந்துவிடாது. செல்வச் சீமானாக இருந்து ஒரே நாளில் ஒன்றுமில்லாமல் போனவர்களும் ஒன்றுமே இல்லாமல் திடீரென்று செல்வச்சீமான் ஆனோரும் மிகச்சிலரே!

தற்போதைய இடவொதுக்கீடு என்பது அந்த அந்த சாதியில் முன்னேறியவரே மீண்டும் மீண்டும் முன்னேறுவதற்கே வழி செய்கிறது. இடவொதுக்கீடு சலுகை எந்த சாதி ஏழைகளுக்கும் பெரிதாகப் பயன்படவில்லை என்பது இப்போது வரை பட்டியல் சாதியினர் முன்னேறவில்லை என்பதிலிருந்து அறிந்துகொள்ளலாம்.

அரசின் இந்த சாதியை முதன்மையாகக் கொண்ட பார்வையே சாதிய அரசியலுக்கும் வழிவகுக்கிறது. ஒவ்வொரு சாதியிலும் வசதி படைத்தவரே அரசியலிலும் லாபம் அடைகின்றனர். அவர்களை ஆதரிப்பதைத் தவிர அந்த சாதி ஏழைகளுக்கு வேறு வழியும் இல்லை.

அப்பன் தொழிலை மகன் செய்த காலத்தில் ஆங்கிலேயர் கல்விக்காக கொண்டுவந்த இடவொதுக்கீடு இன்னமும் அதே பழைய பார்வையுடன் இருக்கிறது.

எனவே, ஒருவர் ஆரம்பக் கல்வி முடிக்கும் போது இடவொதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும் (ஆரம்பக் கல்வி வரை அனைவருக்கும் கல்வி மற்றும் கல்விக்கான வசதிகள் இலவசமாக செய்து தரப்பட வேண்டும்).

  இந்த இடவொதுக்கீடு அப்போதைய அவரது தாய் தந்தை (அல்லது அவர்களது பெற்றோரான இரண்டு தாத்தா பாட்டிகள்) பெயரில் இருக்கும் சொத்து மீதான அவரின் சொத்துரிமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு வழங்கப்பட வேண்டும்.
(அதாவது அவரது குடும்ப சொத்து மதிப்பில் அவருடன் பிறந்தாருக்கான பாகம் கழிக்கப்பட்டு அவரது சொத்துரிமை நிர்ணயிக்கப்படும்)

பிற்காலத்தில் அவரது குடும்பம் சொத்துகளை இழந்தாலும் சம்பாதித்தாலும் அதை கணக்கில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
யாரும் ஒரு இடவொதுக்கீட்டுக்காக சொத்துகளை பினாமி பெயரில் மாற்றிவிட்டு பிறகு தன் பெயருக்கு மாற்றிக்கொள்ள மாட்டார்கள். இருந்தாலும் இடவொதுக்கீடு வழங்கும் சமயத்தில் சமீபத்தில் கைமாறிய சொத்துகள் கண்கானிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒருவருக்கு திருமணம் ஆனதும் அவருக்கான சொத்துகளைப் பிரித்து அவர் பெயரில் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கிட அரசாங்கம் அறிவுறுத்துவதும் இங்கே அவசியம் (மரணத்திற்குப் பிறகு என்றாவது எழுதிவைக்க வேண்டும்). ஒருவரின் 30 வயதிற்குள் இது நடந்தால் மிகவும் நல்லது.

வருங்காலத்தில் இந்த நடைமுறை பலன் தந்தால் மேலே கூறப்பட்ட அடுத்தடுத்த முக்கிய காரணிகளையும் கணக்கில் எடுத்து இடவொதுக்கீடுக்கான புள்ளிகள் வழங்கப்பட்டு அந்த புள்ளிகள் அடிப்படையில் இடவொதுக்கீடு கொடுக்கலாம்.

முக்கிய காரணிகள் (வரிசைப்படுத்தியது)
1. சொத்துரிமை
2. சாதி
3. உடல் ஆரோக்கியம்
4. பிறப்பிடம்
5. பாலினம்
6. மதம்

மற்றபடி ஒரு மாநில எல்லைக்குள் இயங்கும் மத்திய, மாநில, பன்னாட்டு, தனியார் நிறுவனங்களில் வேலை மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகளில் அந்த மாநிலத்தில் பிறந்தாருக்கே 90% ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் இங்கே அழுத்தமாகக் கூறவேண்டியுள்ளது.

18.02.2021

Saturday, 10 October 2020

விஜயனுக்கு முந்தைய அரசன் சேந்தன் மாறன்

 

சேந்தன் மாறன் காசு



ஈழத்தை விஜயனுக்கு முன்னரே ஆண்ட சேந்தன் மாறன் என்ற பாண்டிய வேந்தன் பற்றிய தென்காசி ராஜசுப்பிரமணியன் அவர்களின்  கட்டுரை அரண் பன்னாட்டுத் தமிழாய்வு மின்னதழில் சூலை வெளியீட்டில் வந்துள்ளது.
இக்கருத்து உலகளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால் தமிழர்கள் ஆட்சி விஜயன் ஈழத்துக்கு வருவதற்கு முன்பே ஈழம் தமிழர் நிலமாக இருந்தது என்பதற்கு மேலும் நல்லதொரு சான்றாய் அமையும்.

இந்த வேந்தன் தன் ஆட்சிக்காலத்தில் வெளியிட்ட ஒரு காசும் சிங்கள வரலாற்று ஆர்வலர் ஒருவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
அக்காசில் எழுதியுள்ளது ராணா சிநதி நாமா (Rana Cinathi Nama) என்ற பாகத எழுத்துக்கள் என அவர் தவறாக படித்துள்ளார்.
ஆனால் திரு. ராஜசுப்பிரமணியன் இதை சேந்தன் மாறன் என படிக்கிறார்.
இந்த காசின் காலம் எனது கணிப்பில் கி.மு. ஏழாம் ஆறாம் நூற்றாண்டாகும்.
காசின் பின்புறம் கிளர் கெண்டை மீன் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதாலும் காசில் உள்ள எழுத்துக்களில் தமிழுக்கு மட்டுமே உரிய எழுத்துக்களும் பாகதங்களில் இல்லாத எழுத்துக்களுமான றகரமும் னகரமும் உள்ளதாலும் மாறன் என்ற பெயர் சங்ககாலத்தில் பாண்டிய வேந்தருக்கே இருந்ததாலும் இதில் எழுதப்பட்டிருப்பது சேந்தன் மாறன் என்ற பாண்டிய வேந்தன் பெயரே என உறுதியாக கூற முடியும் என்கிறார்.

மகாவம்சத்தில் சேந்தனின் போர்:- மகாவம்சத்தின் பதினைந்தாம் நிகழ்வான மகாவிகாரை பற்றிய பாடல்களில் ஜெயந்தனுக்கும் அவனின் தம்பிக்கும் நடக்க இருந்த போர் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன.
ஜெயந்தன் ஈழத்தை ஆண்ட காலத்தில் ஈழம் மண்டதீபா எனப்பெயர் பெற்றிருந்ததாக மகாவம்சம் கூறுகிறது.
இது இன்றைய யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள மண்டைத்தீவாக இருக்கலாம். மண்டைத்தீவின் அரசனான சேந்தனுக்கும் அவனின் தம்பிக்கும் போர் மூண்டது. இதனால் பெரும் கேடு விளையும் என்று கணித்த காசிபன் சுபகூட மலையில் எழுந்தருளி நடக்கவிருந்த பெரும்போரை தடுத்தான் என்கிறது மகாவம்சம்.

“ஜெயந்தோ நாமநாமேன தத்த ராஜா தடாஅகு நாமேன மண்டதீபோ திஅயம் தீபோ தடா அகு தடா ஜெயந்தராண்ணோசராண்ணோ கணித்தபடுச யுத்தம் உபத்திடம் ஆசிபீம்சனம் ஸட்டஹிம்சனம் கஸ்ஸபோ ஸொதாஸ பலொதென யுத்தேண பாணிணம் மகந்தம் பியசணம் திஸ்வமஹா காருணிகொமுனி தம்ஹண்ட்வா ஸட்டவிநயம் பவத்திம் ஸாஸணஸ்ஸ ஸகாடும் இமஸ்மிம் திபஸ்மிம் கருணாபலசொதிடொ விஸடிய ஸஹஸெஹி தாடிகி பரிவாரிடொ நாபஸாகம்ம அட்டஹாஸி சுபகூடம்ஹி பப்படெ”
[ மகாவம்சம் 15:127-131 ]

மணிமேகலையில் கூறப்படும் நாக நாட்டரசர்களின் போர்:-
மகாவம்சம் குறிக்கும் அதே போரை மணிமேகலையும் குறிக்கிறது. இரு நாகர் படைகளுக்கும் போர் நடக்கும் போது அவர்களின் நடுவில் பிறவிப்பிணி மருத்துவன் தோன்றி பேரிருளை உண்டாக்கியதால் நாகர்கள் அஞ்சினர். மீண்டும் மருத்துவன் அங்கு வெளிச்சத்தை உருவாக்கியவுடன் நாகர்கள் மருத்துவனை வணங்கி போருக்குக் காரணமான மணியாசனத்தில் மருத்துவனையே அமரச்செய்தனர் என்கிறது மணிமேகலை.
அப்பாடலில் மருத்துவன் என்று கூறப்படுவது மணிமேகலை ஆசிரியர் பார்வையில் காசிபபுத்தராக இருக்கலாம்.
மணிமேகலையில் எந்த புத்தர் என்றும் நாகநாட்டரசர்களின் பெயர்களும் குறிப்பிடப்படவில்லை.
வேகவெந்திறல் நாகநாட்டரசர் சினமா சொழித்து
மனமாசு தீர்த்தாங்கு அறச்செவி திறந்து
மறச்செவியடைத்து பிறவிப்பிணி மருத்துவன்
இருந்தறம் உரைக்கும் திருத்தாளி ஆசனம்
[ மணிமேகலை பீடிகை கண்டு பிறப்புணர்த்திய காதை, 58 – 61 ]

பாண்டிய மெய்க்கீர்த்திகளில் சேந்தன் பெயர்:-
கி. பி. ஏழாம் நூற்றாண்டின் முதற்பகுதியில் செழியன் சேந்தன் என்னும் பாண்டிய வேந்தன் மதுரையை ஆண்டான்.
அவனது பெயர் வேளவிக்குடி செப்பேட்டில் 'சேந்தன்' என்றும் சின்னமனூர் சிறியச்செப்பேடுகளில் 'ஜயந்தவர்மன்' என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
மகாவம்சம் தொகுக்க தொடங்கியதன் காலம் கி.பி. ஐந்தாம் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளாகும்.
வேள்விக்குடி சின்னமனூர் செப்பேடுகள் வெளியிடப்பட்ட காலம் ஏழாம் எட்டாம் நூற்றாண்டுகளாகும்.
தமிழில் சேந்தன் என்று இருந்த பெயர் சங்கதத்தில் ஜயந்த என அழைக்கப்பட்டிருப்பது அக்கால மொழிமாற்ற வழக்கு என்பதற்கு கீழுள்ள செப்பேடுகளின் வரிகளே சான்று.

சிலைத்தடக்கைக் கொலைக்களிற்றுச் செழியன்வானவன் செங்கோற்சேந்தன்
[ வேள்விக்குடிச்செப்பேடு வரி 30 ]

ஊனமில்புகழ் பாண்டியவம்சத் துலோகநாதர் பலர்கழிந்தபின்
ஜகத்கீத யசோராசீர்ஜயந்தவர்மன் மகனாகி
[ சின்னமனூர் சிறிய செப்பேடு வரிகள் 10-11 ]

ஆகவே மகாவம்சத்தில் ஜயந்தன் என பாலியில் குறிக்கப்பட்ட அதே அரசனே காசில் காணப்படும் சேந்தன் மாறன் என்ற பாண்டிய வேந்தன் என்பது ஆய்வின் முடிவு.

இதன் மூலம் விஜயனுக்கு முன்னரே இந்த பாண்டியன் ஈழம் ஆண்டதால் ஈழம் தமிழரின் பூர்விக பூமி என்பது மேலும் தெளிவாகிறது.

Friday, 21 August 2020

அஜித்தா வீரப்பனா

அஜித்தா? வீரப்பனா?

 எனக்கு ஏன் தலைவரை விட வீரப்பனாரை அதிகம் பிடிக்கும்  என்றால்...

 பிரபாகரனார் பிறப்பிலேயே நல்லவர், இறுதிவரை நல்லவராகவே இருந்தார்.

 ஆனால் வீரப்பனார் அப்படியில்லை.

 அவர் முரடனாக பிறந்து கொலைசெய்யும் வேட்டைக்காரனாக வளர்ந்து கடத்தல் செய்யும் கொள்ளைக்காரனாக ஆனவர்.

 20 ஆண்டுகளாக வெற்றி மேல் வெற்றி, புகழ் மேல் புகழ் என அவருக்கு அலுத்துவிட்டது.

 யானை வேட்டை, சந்தனக் கடத்தல் என்று பெரும் பொருளீட்டிய வீரப்பனார் ஒரு கட்டத்தில் இதில் அர்த்தமேயில்லை என்று உணர்கிறார்.

 சில ஆண்டுகள் இந்த சிந்தனையிலேயே அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் நிறுத்தி வைத்திருந்தார்.

 "வீரப்பன் இறந்துவிட்டானோ?" என்று நினைக்கும் அளவு அமைதியாக இருந்த வீரப்பனார் புதிய மனிதனாக மாறி மீண்டும் நடவடிக்கையில் இறங்கினார்.

 வீரப்பனார்  தன் இயல்பான முரட்டு குணத்தை அடக்கி தன்னைத்தானே வென்றது எவ்வளவு கஷ்டம் என்பது
 தன் இயல்பான மிருக குணத்தை அடக்கி அதன் மேல் அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கும் சிலருக்கு மட்டுமே புரியும்.

 அதன் பிறகு அந்த காட்டில் ஒரு விலங்குகூட கொல்லப்படவில்லை.
 ஒரு மரம் கூட வெட்டப்படவில்லை.
தன்னால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு முன்பை விட அதிகமாக உதவிகள் செய்தார்.

 வல்லவனாக மட்டுமில்லாமல் நல்லவனாகவும் மாறி மக்களுக்கு நன்மை செய்கிறார்.

 தன் தவறுகள் அனைத்தையும் சரிசெய்து அதுவும் போதாதென்று மேற்கொண்டும் நன்மைகளைச் செய்கிறார்.

 அரசாங்க ஊழியர் என்று யார் காட்டில் கால்வைத்தாலும் கடத்திக் கொண்டு போய் வைத்துக்கொண்டு அரசை மிரட்டி பணம் பறித்து அரசின் நடவடிக்கைகளால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வழங்கினார்.

 ஆம். அவர் ஒரு தமிழ் ராபின் ஹுட் ஆகிவிட்டார்.

 தமிழர்களுக்குத் தலைவன் ஆக "தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து" பாடத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்றில்லை இனப்பற்று இருந்தால் போதும் என்று நிரூபித்தார் அந்த படிக்காத மாவீரன்.

 ஆனாலும் அவர் மனம் ஆறுதல் அடையவில்லை.
தன் மக்களுக்கு எதாவது பெரிதாக செய்துவிடவேண்டும் என்று எண்ணிய அவரை சரியான நேரத்தில் சந்தித்த தமிழர் தனிநாடு கேட்கும் ஆயுதப் போராளிகள் திட்டமிட்டு கன்னட நடிகர் ராஜ்குமாரைக் கடத்தி வரச் செய்தனர்.

 வீரப்பனார் நூறு நாட்களுக்கு மேல் அன்று கிளப்பிய பரபரப்புக்கு அளவேயில்லை.
 ஊடகங்கள் செய்தி பரப்பியே மாய்ந்துபோயின.

 அவர் காவிரி நதியை விடுவித்துக் காட்டினார்.

 அதிகாரமும் பணமும் பதவியும் படைத்தவர்கள், பெரிய பெரிய போஸ்டர்களில் ஈ என்று பல்லைக் காட்டுபவர்கள் என எத்தனையோ பெரிய மனிதர்களால் முடியாததை அவர் சாதித்தார்.

 காவிரி உரிமைக்காக புத்தகம் எழுதியவர்கள், வழக்கு போட்டவர்கள், தீர்மானம் நிறைவேற்றியவர்கள், சட்டம் போட்டவர்கள், போராட்டம் செய்தவர்கள், தீர்ப்பு சொன்னவர்கள் என எவராலும் சாதிக்க முடியாததை வீரப்பன் சாதித்து காட்டினார்.

 ஏட்டில் இனிக்கும் ஜனநாயகமும் சட்டமும் அந்த மாமனிதனின் வீரத்திற்கு முன் மண்டியிட்டு தோல்வியை ஒத்துக்கொண்டன.

 இது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்றால்...
 2012 இல் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கூறலாம்.

 மன்மோகன் சிங் எதிரே ஜெயலலிதாவும் ஜெகதீஷ் ஷட்டரும் இருக்கிறார்கள்.
 கன்னட முதல்வர் ஜெகதீஷ் ஷட்டர் "தமிழ்நாட்டுக்கு தண்ணீர் தரமுடியாது" என்று ஆணவமாகக் கூறுகிறார்.
 மன்மோகன் சிங் "வினாடிக்கு 9000 கன அடியாவது கொடுங்கள்" என்று கெஞ்சுகிறார்.
 "ஒரு சொட்டு கூட தரமுடியாது" என்று ஆணவமாகக் கூறிவிட்டு வெளியே போய்விடுகிறார்.
 இதுதான் அன்று நடந்த கடைசிகட்ட பேச்சுவார்த்தை.

 (இந்த மீட்டிங் 6 தடவை பிரதமரால் கேன்சல் செய்யப்பட்டு ஏழாவது முயற்சியில் நடந்தது என்பது வேறு கதை.
 இந்த அவமானத்துக்குப் பிறகுதான் ஜெயலலிதா காவிரி தொடர்பாக தீவிர நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார்.
 ஆனால் பெரிதாக எதையும் சாதிக்கவில்லை)

 ஆக ஒரு பிரதமரால் வாங்கித்தர முடியாததை வீரப்பன் வாங்கித் தந்துள்ளார் என்றுதானே அர்த்தம்?!

 வீரப்பனாரின் சாதனை ஒவ்வொரு கன்னடனுக்கும் விழுந்த செருப்படி!

 ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் கற்றுத் தந்த பாடம்!

 அவர் ஹீரோ இல்லை என்றால் இங்கே வேறு எவன்டா ஹீரோ?!

 மேக்கப் போடுறதோ சீன் போடுறதோ மேட்டரே இல்லை.
 கடுகளவாவது சாதிக்க வேண்டும்.

 திரையில் எந்த சொங்கியும் சிங்கமாகலாம்.
 தனுஷ் கூட அர்னால்டைத் தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கலாம்.
 நீங்களோ நானோ கூட க்ராபிக்சில் நூறு யானைகளை பந்தாடலாம்.

 அத்தகைய போலியான வீரர்களான ரஜினி, கமல், விஜய், அஜித் போன்ற கூத்தாடி நடிகர்களின் படத்தை நெற்றியில் ஒட்டிக்கொண்டு திரிகிறார்கள் மத்தியான தூக்கத்தில் கண்ட கனவுக்கும் நிஜத்துக்கும் வித்தியாசம்  தெரியாத முட்டாள் இளைஞர்கள்.

 ஒருவன் நிஜ வாழ்க்கையில் என்ன சாதித்தான் என்பதுதான் மேட்டர்.
 நிஜ வாழ்க்கையில் சாதிக்க நினைப்பவன் கூத்தாடி பின்னால் ஓடமாட்டான்.

 நான் ஞாயிற்றுக் கிழமை ஷேவ் செய்ய போகும்போது மீசையை கொஞ்சம் முறுக்கிப் பார்க்கலாமா என்று யோசிக்கும் போதெல்லாம் கண்ணாடியில் வீரப்பனார் முகம்தான் வந்து போகும்.

 அவர் அத்தனை பெரிய மீசைக்கு ஒர்த்தான ஆம்பளையாக இருந்தார்.

 ஒரு கிழட்டு கான்ஸ்டபிள் லத்தியை நீட்டினாலே பல்லைக்காட்டும் நாமெல்லாம் மீசை வைக்கவே அருகதை அற்றவர்கள்.

 "அவர் அனுப்பிய பத்து ரூபாய் கேசட் காவிரியைக் கொண்டுவந்தது.
இன்று யாருக்காவது அந்த துப்பு இருக்கிறதா?" என்று
 மேகதாது அணைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து கல்லணையில் கூடிய பெரிய கூட்டத்தில்
வீரப்பனாரின் மனைவி கேட்ட கேள்வி என் காதில் ஒலித்து என்னை மேலும் கூனிக்குறுக வைக்கிறது.

 ஐயா!
எங்க சீயானே!
உங்க போட்டோவ ஒட்டுற தகுதியாவது எனக்கு இருக்கணும்.

[சீமான் ஹேட்டர்ஸ் சேதாரம் ஆகாம ஓரமா போகவும்
 இன்று சீமான் அண்ணன் இல்லை என்றால் வீரப்பன், பிரபாகரன் படங்களை வெளிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு சுற்ற முடியாது.
வீட்டுக்குள் மாட்டிவைத்து சாமி வேணா கும்பிடலாம்.]